Qian Li Zou Dan Qi (2005)

En de MMcrew is weer rijkelijk geïnteresseerd in de nieuwe film van Zhang blijkbaar.

Interessant gegeven. Chinese regisseur die met een half Japanse cast werkt. Al moet ik zeggen dat ik in tijdens de eerste helft van de film wel m'n twijfels had. Mooie plaatjes en aangename muziek, maar het drama was ietwat steriel en droog. De film kuiert voort aan een nogal vreemd ritme, dat mooi is, maar niet weet te ontroeren.

Pas het laatste half uur blijkt hoe effectief dit is. De dramatische climax van deze film is gewoon prachtig. Erg mooi, erg efficient en erg geslaagd. Film weet te overtuigen door het aparte tempo, wat zeker niet iedereen zal bekoren.

Minpuntjes zijn de overdaad aan conversaties (die veelal dubbel moeten gebeuren, aangezien er constant met tolken gewerkt wordt in de film), ietwat stroeve scenes en bij momenten een vreemd propagandageurtje. Maar dat zijn kleine minpuntjes, die verwateren tijdens de laatste scenes. 4*, Zhang levert weer een mooie film af.

China/Jap-Wood avant la lettre...

De prachtige lokaties, het naturel acteerwerk (veelal gewone mensen zonder acteerverleden), en de scenes tussen Takada en Yang Yang zorgen ervoor dat dit RTL4-achtig dramaatje een voorstelling wordt vol ergernissen.

Te opzichtige en flauwe 'vergelijkingen' met de relatie tussen vader en zoon en zijn reis naar China. Not my cup of green tea. Drie sterren, geef mij toch maar het vliegwerk en historisch eposwerk van Yimou Zhang.

Gisteren gekeken, en erg genoten. Natuurlijk, mooie beelden - maar dat zien we tegenwoordig al zo veel. Niets mis mee, gelukkig. Vooral erg genoten van het hele gebeuren rond die man die in een land is waar hij werkelijk niemand kan verstaan. Dat is sowieso al een interessant gegeven.

Iedereen die naar het buitenland is geweest kan daar over mee praten. Nog beter als je werkelijk iets moeilijks voor elkaar wilt krijgen zoals deze man. Veel situaties zijn heel herkenbaar, dat vond ik grappig. Wanneer ik op reis was in Mongolië had ik enkel mijn woordenboek. Van engels was niet te spreken. Leuk hoe die mensen ontzettend veel moeite doen om met een buitenlander te communiceren. En al begreep ik bijna niemand, iedereen wilde wel wat met mij delen.

Dat zag ik ook hier, nu weet ik niet hoe dat echt in China zit daar ik daar nooit geweest ben. Verder nergens kunnen storen aan de smaak van propaganda af en toe. Kon me vooral erg goed vermaken met het ritme in deze film. Zhang weet beslist wat hij wilt laten zien, daar houdt ik wel van.

4.0

Dit is voor mij de perfecte vorm van cinema: een ogenschijnlijk simpel verhaaltje dat een diepzinnig en intelligent verhaal vertelt, vol met schitterende beelden en rake metaforen.

Een Japanse man leert dat zijn zoon stervende is aan de gevolgen van kanker en hij reist af naar Tokyo om afscheid te nemen. Deze is daar echter niet van gediend en stuurt hem weg. Er rest de vader nog een kans om de vergeving van zijn zoon terug te winnen: naar China afreizen om daar een specifieke dans op de film vast te leggen. Het blijkt echter moeilijker dan gedacht, doordat hij de taal niet begrijpt blijkt hij dan ook volledig afhankelijk te zijn van de mensen om hem heen.

Zonder enig vals sentiment weet het de innerlijke belevingswereld van een vader die zijn zoon dreigt te verliezen vast te leggen. Het kabbelt voort als een rustig stromend beekje door de trage opbouw, maar juist daarom weet het op heel subtiele wijze te ontroeren.

Mooie film met een warm verhaaltje, waarbij voor mij de schoen niet zozeer wringt omdat het propagandistisch zou zijn, eerder omdat de problemen die de hoofdpersoon ondervindt toch iets te makkelijk overwonnen worden. Geen toestemming om te filmen? Gewoon hetzelfde verzoek indienen maar nu op een wat emotionelere wijze, en het lukt wel. Zelfs met de dood van zoonlief voordat hij het filmproject heeft afgesloten kan je vrede hebben gezien de inhoud van de brief. Wel een mooie rol van Takakura, die me ergens aan Kitano doet denken.

Wat de beelden betreft kan ik kort zijn: de natuur is schitterend opgenomen, maar binnen vind ik het allemaal een stuk minder. Muziek is mooi, maar op een gegeven moment gaat die Chinese fluit me toch de keel uithangen. 3,5*

Misleidend!

Naar aanleiding van de titel en na even kort over de plotomschrijving van de dvd hoes te hebben gelezen dacht ik dat dit deels een soort avonturenfilm zou zijn. Helaas niets van dit alles, want alhoewel er wel gereisd wordt is het allemaal minimaal en zijn de personages vaak zo op hun plaats van bestemming. En dat de titel van de film verwees naar een operastuk had ik natuurlijk niet kunnen bevroeden vantevoren.

Bovendien laat Yimou Zhang zich veel te gemakkelijk China propaganda opleggen. Wat een geweldig land is China en wat een geweldige inwoners heeft China, ze zijn nooit te beroerd om op te staan als ze midden in de nacht wakker gebeld worden om iemand onbetaald bij te staan en wat een voorbeeldige gevangenen, echt schattig hoe ze allemaal beginnen te janken als een al even barmhartige Japanner beelden van Yang Yang laat zien!

Is er dan helemaal niets goed? Jawel hoor! Af en toe schotelt Yimou Zhang zijn kijker prachtige plaatjes van China voor en de film is vrij onderhoudend en soms best grappig. Met name als de Japanner en zijn vertaler 'die geen Japans spreekt' het stenen dorp aandoen en de vertaler er niet uitkomt met de lokale bevolking: hij wil een snel en simpel ja of nee, zij willen dat ze begrepen worden.

De muziek en de traditionele setting helpen ook allemaal niet mee om van deze film een overdonderend succes te maken. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik een Yimou Zhang film zag, zelfs zijn Curse of the Golden Flower heb ik compleet gemist. Hij is echt bij mij in de versukkeling geraakt en dit helpt allemaal niet echt mee om bij mij weer volledig in de picture te geraken. Een magere 3*

Ik ben een liefhebber van Yimou Zhang films, maar deze stelt toch enigszins teleur. Het verhaal is tamelijk langdradig en mist een echt plot. Daar staat tegenover dat Zhang de kijker met enige regelmaat trakteert op prachtige beelden van het Chinese binnenland. En die dorpsmaaltijd ter begroting van de vreemdeling, vond ik schitterend.

In sommige commentaren hierboven klinkt door de Chinezen niet zo hulpvaardig zouden zijn als in de film wordt gesuggereerd. Dat strookt niet met mijn ervaringen. Ik vond de Chinezen op het platteland erg vriendelijk en gastvrij. De stedelingen zijn inderdaad heel anders, maar dat verschil qua mentaliteit tref je overal in de wereld aan. Zelfs hier in Nederland...

Ik had hier meer van verwacht. Hero en House of the flying daggers vond ik geweldig, vooral visueel. Maar deze film heeft in geen enkel opzicht indruk op me gemaakt. Het verhaal niet, maar jammergenoeg ook de beelden niet.

Tegenvaller, vooral doordat get verhaal en de hoofdpersoon mij niet echt boeiden. Wel sfeervol met soms mooie beelden, of dat nu druk Tokyo is of de lege binnenlanden van China. Maar het is ook een trage film die vaak genoeg tegen de verveling aanzit. 2,0*.

Terugkomend op de discussie van pagina 1: vond het juist helemaal geen reclame voor China, dat overkomt als een rurale en nogal achterlopende samenleving. De grote Japanse meneer komt daarentegen uit een technologisch ontwikkeld, Westers land. Dit contrast wordt effectief uitgebuit in de telefoongesprekken met het thuisfront, overigens inderdaad een erg uitgemolken verhaalgegeven. Riding alone for thousands of miles kon mij verder niet bekoren. Eendimensionale sentimenten, ondersteund door gezapige muziek. Ook cinematografisch doet Yimou Zhang weinig bijzonders. Ben sowieso niet zo'n fan van zijn drama's, die ik simplistisch vind, geef mij maar het visuele geweld van Hero en House of Flying Daggers.

Wederom een fijne Yimou Zhang die stilaan tot één van mijn favoriete regisseurs behoort. Misschien niet zijn allerbeste werk, maar de film bevat nog steeds die geweldige combi van drama, cultuur en adembenemende decors. Een film die in al zijn eenvoud de kleine intermenselijke emoties of gedragingen in kaart brengt.

Neem nu het sfeervolle feestbanket in het stenen dorp ter ere van hun gastheer Mr. Takata, de snotterende vader die zijn zoontje nog eens wil zien of het zoontje zelf wiens leven beslist wordt door het dorp, maar een eigen willetje heeft en dat ook kenbaar maakt. Tot slot vond ik de voice-over van Mr. Takata erg sereen en gepast. Eén van die overdenkingen was bijvoorbeeld dat hij zijn eigen eenzaamheid in een vreemd land met een taal die hij niet sprak realiseerde en deze projecteerde op zijn zoon die naar China trok mede vermoedelijk door de slechte relatie die hij had met zijn vader.

Als het niet de mensen waren die sfeer en cultuur brachten, dan waren het wel de natuurbeelden met diepe kloven die tot de verbeelding spraken. Ook de gastvrijheid zorgde ervoor dat de film warm en teder was zonder sentimenteel of wat ook te zijn. Net als de rol van de schoondochter overigens waarbij diepe spijt, maar ook respect en onderdanigheid naar de pater familias van afdruipt. Fijn!

Niet de beste van Zhang, maar toch weer een heerlijk trage film met prachtige beelden. Of het nu propaganda is of niet doet mij niet zoveel. Ik heb al veel van Zhang gezien, en mijn absolute favorieten blijven toch, Coming home, The road home, The story of Qui Ju, Happy times. Ik ben minder fan van zijn oorlog en actiefilms...