Qian Li Zou Dan Qi (2005)

Trailer.

Review.

En de MMcrew is weer rijkelijk geïnteresseerd in de nieuwe film van Zhang blijkbaar.

Interessant gegeven. Chinese regisseur die met een half Japanse cast werkt. Al moet ik zeggen dat ik in tijdens de eerste helft van de film wel m'n twijfels had. Mooie plaatjes en aangename muziek, maar het drama was ietwat steriel en droog. De film kuiert voort aan een nogal vreemd ritme, dat mooi is, maar niet weet te ontroeren.

Pas het laatste half uur blijkt hoe effectief dit is. De dramatische climax van deze film is gewoon prachtig. Erg mooi, erg efficient en erg geslaagd. Film weet te overtuigen door het aparte tempo, wat zeker niet iedereen zal bekoren.

Minpuntjes zijn de overdaad aan conversaties (die veelal dubbel moeten gebeuren, aangezien er constant met tolken gewerkt wordt in de film), ietwat stroeve scenes en bij momenten een vreemd propagandageurtje. Maar dat zijn kleine minpuntjes, die verwateren tijdens de laatste scenes. 4*, Zhang levert weer een mooie film af.

Hij blijft maar aan de lopende band films maken die Yimou.

Ik had nog niet van deze gehoord. Ben blij dat dit weer een drama film is.

Misschien wel de beste film van Yimou Zhang tot nu toe. Rustig tempo, zeer mooi geschoten (heerlijk al die landschappen) en erg ontroerend (in eerder werk wist Zhang mij vrijwel nooit echt te raken). Raar dat de film me het hardst raakte na zo'n 75 minuten; dat emotionele hoogtepunt raakte me harder dan de uiteindelijke climax (die ook mooi is, daar niet van). Ken Takakura acteert fantastisch (wat een mooie kop)! 4*. Het getolk zat me soms wel een beetje in de weg.

Het verhaal wist mij niet te boeien. Ik kon met moeite de film uitzitten, ondanks de mooie landschappen. Ook de acteerprestaties waren niet echt goed.

2 sterren.

Net even de trailer bekeken en die trekt me wel, ik ben benieuwd naar wat Zhang verder kan, naast prachtig gechoreografeerde martial-arts films maken.

wanneer komt hij in de belgische cinema's?

geen idee... maar op dvd ->

http://videoland.webs.be/film_detail.aspx?fid=100793

China/Jap-Wood avant la lettre...

De prachtige lokaties, het naturel acteerwerk (veelal gewone mensen zonder acteerverleden), en de scenes tussen Takada en Yang Yang zorgen ervoor dat dit RTL4-achtig dramaatje een voorstelling wordt vol ergernissen.

Te opzichtige en flauwe 'vergelijkingen' met de relatie tussen vader en zoon en zijn reis naar China. Not my cup of green tea. Drie sterren, geef mij toch maar het vliegwerk en historisch eposwerk van Yimou Zhang.

Wat betreft dat climax momenten had ik ook. Het was niet het eind climax wat me raakte, maar ergens in het midden al. Toch is het wel droevend, maar dat blijft niet lang zitten, oftewel het weet je heel even te raken en daarna verdwijnt het weer. Wat mij ook verbaasde was het verhaal, meestal lees ik de samenvattingen niet en dit kwam dan ook aan als een verrassing. Wat betreft dat climax momenten had ik ook. Het was niet het eind climax wat me raakte, maar ergens in het midden al. Wat mij ook verbaasde was het verhaal, meestal lees ik de samenvattingen niet en dit kwam dan ook aan als een verrassing. De overdaad aan conversaties vond ik trouwens wel erg meevallen, er waren niet zoveel dialogen en als er dialogen waren, dan waren ze inhoudelijk wel iets van betekenis. Vooral de respecthouding van beide partijen kon ik goed waarderen, tevens ook wel grappig als je van beide tweetalige conversaties iets kan verstaan.

Kleine 4 sterren

Ik was destijds al volledig afgehaakt bij Zhangs Not One Less over de volkomen politieke correctheid van alles, ook al had de film nota bene de Gouden Leeuw gewonnen in Venetië.

Dat het voor mij nog een graadje erger kan bewijst Zhang met deze draak. Een politiek correct verhaal, waarin ik in het eerste half uur best mee wilde gaan in de voorspelbare ontwikkelingen en de fraaie couleur locale van Yunnan. Maar er zijn grenzen. Na de zoveelste hulpvaardige plattelandschinees en kindertranen was bij mij de 'rek' er even uit.

Uitgekeken met een half oog en gegniffeld bij de recensie van Tony Rayns in de Time Out Film Guide.

Dat politiek correct viel wel mee toch? Ik vind die laatste twee kritiek van jou eigenlijk nog wel een van de sterkere punten van deze film.

Grappig. Je moet het stukje van Rayns maar eens lezen. Kan ik me helemaal in vinden, zeker omdat ik China geweest ben. Hulpvaardigheid bij Chinezen? Zal best, maar niet op zo'n elegante manier als in de film. En dat bij Japanners? Etc.

En Zhang Yimou heeft gewoon een film gemaakt om de overheid te ontzien en wat mij betreft zelfs te promoten. Dat vond ik in Not One Less nog tenekrommender. Daar kreeg ik een vieze smaak van in mijn mond. Maar gezien andere reacties (prijzen etc) voor die film, weet ik dat dat net zo goed aan mij kan liggen

Hier blijkbaar ook. Ik werd er niet goed van. Mijn vriendin kijkt soms reikhalzend uit naar films met een hoog Net5/Waargebeurd verhaal gehalte, maar die werd hier ook niet enthousiast van.

En daarnaast vond ik de hoofdfiguur niet in zijn rol passen, de scenario structuur met het (obligaat) regelmatig snijden met telefoongesprekken met Japan en de ontwikkelingen in het verhaal twee vader/zoon toestanden, etc echt een aanfluiting.

Het is duidelijk dat Yimou Zhang met die dubbele ontwikkeling op het sentiment speelt. Maar de uitvoering daarvan is nog altijd beter dan een ziljoen andere films die ik zag.

Op zich een interessant punt dat je aansnijdt. Het zou zo maar kunnen dat ik dat soort uitwerkingingen (waarvan er ziljoenen zijn te bedenken en die heb ik uiteraard ook gezien) eerder pik vanuit Hollywood dan vanuit China, waarvan ik (vooringenomen filmkijker als ik ben) een hoger niveau verwacht, zeker van Zhang. En ik vind ook zeker dat hij in vrijwel opzichten faalt in deze film. Maar goed wat mij betreft genoeg tijd besteed aan deze film.

Wie is Rayns? Maar ik kan me voorstellen dat je dit niet smakend vond, want zelf weet ik ook wel hoe het zit met de gemiddelde Chinees en Japanner. Hoe zij over elkaar denken, maar je vergeet wel het feit dat deze twee figuren wel vrienden van elkaar zijn/waren. Daarnaast betaald Takada ook hun tijd en lang niet alle Chinezen werden zo elegant afgebeeld, want immers zag je ook dat ze hadden gelogen. Alleen Takada wist het niet. Zoals die vrouw, zij doet het alleen maar omdat ze daarvoor betaald krijgt, haar taak als tolk en dan moet je gewoon vriendelijk opstellen. Het is de overheid van beide kanten (vooral Japan) die zo egoïstisch zijn, want er zijn zat mensen die wel beter met elkaar willen samenleven. De film probeert dit dan ook te laten zien, zonder elkaar belachelijk te maken (propaganda). Dat zou naar mijn mening nog erger zijn, dus geef mij dan maar dit, ook al is het volgens jou lichtelijk vertekend.

Tony Rayns is een (enigzins) gezaghebbend filmliefhebber en -criticus met een voorliefde voor Aziatische films. Bovendien is hij kenner van de culturen aldaar. Je kan van hem vinden wat je wil (hij is wat hoekig, uitgesproken etc), maar hij kan enthousiast praten en heeft mij veel ogen geopend (hij is vaak op het IFFR aanwezig) over Aziatische film. Interessante Q&A's etc.

Zijn beschrjiving van de film Gedo van Mochizuki Rokuro (de échte!) in de catalogus destijds vond ik zo raak getroffen. Ongelofelijk. Ben echt van die film en zijn maker gaan houden toen. Helaas weer in de vergetelheid weggezakt en de film is onvindbaar op het net of waar dan ook.

Oh, oké ik heb geprobeerd wat te zoeken over die gast, maar er is niet veel over te vinden. Opzich is het maar net afhankelijk van welk oogpunt je de film kijkt, immers is een betogende versie, dus wellicht is de nuance ver te zoeken. Maar goed, ik vind het wel een goede film. Echte propaganda films van China zie je niet op net, of althans daar kijk je meestal niet naar denk ik.

Tony Rayns voorziet toch ook regelmatig dvd's van audiocommentaar? (Aziatische klassiekers)

Ik las dat hij de Engelse ondertiteling regelmatig vertaald, dus wellicht doet hij ook de audiocommentaar erbij.

Hij doet van alles. Japanse films ondertitelen, essays schrijven, introducties en audiocommentaren geven bij allerlei Aziatische films op DVD, praatjes houden op filmfestivals, festivals programeren enz.

Gisteren gekeken, en erg genoten. Natuurlijk, mooie beelden - maar dat zien we tegenwoordig al zo veel. Niets mis mee, gelukkig. Vooral erg genoten van het hele gebeuren rond die man die in een land is waar hij werkelijk niemand kan verstaan. Dat is sowieso al een interessant gegeven.

Iedereen die naar het buitenland is geweest kan daar over mee praten. Nog beter als je werkelijk iets moeilijks voor elkaar wilt krijgen zoals deze man. Veel situaties zijn heel herkenbaar, dat vond ik grappig. Wanneer ik op reis was in Mongolië had ik enkel mijn woordenboek. Van engels was niet te spreken. Leuk hoe die mensen ontzettend veel moeite doen om met een buitenlander te communiceren. En al begreep ik bijna niemand, iedereen wilde wel wat met mij delen.

Dat zag ik ook hier, nu weet ik niet hoe dat echt in China zit daar ik daar nooit geweest ben. Verder nergens kunnen storen aan de smaak van propaganda af en toe. Kon me vooral erg goed vermaken met het ritme in deze film. Zhang weet beslist wat hij wilt laten zien, daar houdt ik wel van.

4.0

Hier ben ik het helemaal NIET mee eens. Ik vond Takakura Ken juist zeer overtuigend overkomen als een man die zijn gevoelens niet kan uiten (maar wie dat juist wel héél graag zou willen!).

Zhang Yimou stelt mij niet teleur met deze film (van mij hoeft hij niet persé kritisch op het regime in China te zijn!), ik heb weer erg genoten. Wel is er natuurlijk zat kritiek te leveren op deze film!

Zo is het inderdaad wel erg een reclamezuil voor China (zo van :"O, wat zijn de Chinezen allemaal aardig en gastvrij!").

Je (Mochizuki Rokuro) hebt wel een punt heb dat sommigen (onder wie ikzelf) sommige Hollywoodproducties neersabelen als ze vandaaruit zo'n soort film krijgen voorgeschoteld! (zoals Indepence Day, bah!)

Daarentegen krijg je hier weer zat moois voorgeschoteld qua beelden...

Het getolk vind ik niet storend; juist realistisch. Het hoort gewoon in deze film. Japanners spreken geen woord over de grens. Wat wil je dan? Zoiets als vele WO-2 films waarin alle Duitsers Engels spreken?

Realistisch ook de snottebel van de operazanger!

Dit is voor mij de perfecte vorm van cinema: een ogenschijnlijk simpel verhaaltje dat een diepzinnig en intelligent verhaal vertelt, vol met schitterende beelden en rake metaforen.

Een Japanse man leert dat zijn zoon stervende is aan de gevolgen van kanker en hij reist af naar Tokyo om afscheid te nemen. Deze is daar echter niet van gediend en stuurt hem weg. Er rest de vader nog een kans om de vergeving van zijn zoon terug te winnen: naar China afreizen om daar een specifieke dans op de film vast te leggen. Het blijkt echter moeilijker dan gedacht, doordat hij de taal niet begrijpt blijkt hij dan ook volledig afhankelijk te zijn van de mensen om hem heen.

Zonder enig vals sentiment weet het de innerlijke belevingswereld van een vader die zijn zoon dreigt te verliezen vast te leggen. Het kabbelt voort als een rustig stromend beekje door de trage opbouw, maar juist daarom weet het op heel subtiele wijze te ontroeren.

Net gezien, het is een hele mooie film. We krijgen prachtige landschappen te zien en overtuigende acteurs.
Naarmate de film vorderde had ik eerst niet het idee dat het me raakte. Ik werd echter hoe langer hoe meer in het verhaal meegesleurd en op bepaalde momenten raakte de film me dan ook echt.
Het moment dat Ken Takakura uit de wagen stapt en het kleine jongetje omhelst was echt mooi en ook het einde als hij die foto's laat zien aan de operazanger raakte me. Maar de film heeft nog meer mooie momenten. Gewoon kijken, deze film is zeker de moeite waard.

In beide films zijn het juist de bureaucratische systemen die de karakters - in eerste instantie - tegenwerken, dus ik vind het wat makkelijk om deze film meteen als Chinese propaganda te zien. Ik zie Yimou Zhang zelf meer in de traditie van onschuld tonen in zijn cinema, zoals wijlen Frank Capra dat ook deed. Zijn verhalen stippelen wel degelijk een vleugje maatschappij-kritiek aan, maar doen dit geheel met het goede van de mens in ogenschouw nemend.

Daarbij ben ik zelf in meerdere landen op het platteland geweest en het valt me altijd op dat mensen daar sowieso vriendelijker zijn naar buitenstaanders dan de meer individualistische stedelingen. Overigens heb ik geen enkele ervaring met China.

De tweede Yimou Zhang in één week (de negende in totaal), en wat een verschil vergeleken met The Road Home.

Een klein meesterwerkje is het niet, maar op meerdere vlakken is Riding Alone for Thousands of Miles een mooie en zeer aangename film. Qua verhaal, qua muziek, qua acteerprestaties, qua personages, qua plaatjes, ... Ieder element brengt je, zonder zwaar te zijn aaangedikt, in de juiste stemming.

Het is wel jammer dat alle conversaties vertaald worden. Ik had mij graag een buitenlander willen voelen net zoals Gou-ichi Takada, maar daar is helaas geen sprake van. Verder duurt tijdens de tweede helft, het gedeelte met de zoon van Li Jiamin iets te lang, waardoor de film een beetje inzakt. Dit duurt precies tot het moment dat ze beiden weer gevonden worden en blijkt dat de jongen niet naar zijn vader, die in de gevangenis zit, wil. De mooiste scène in de film.

Wat een prachtig plot!

Ga deze film zeker eens uitproberen.

Ja !

Zo simpel kan een goede film zijn...........