Stranger Than Fiction (2006)

Het wat vreemde verhaal wordt leuk gebracht waarbij Ferrell en met name Gyllenhaal charmante rollen spelen waar je mee mee gaat leven. Ook de bijrollen zijn goed bezet en leveren leuke karakters op. Het verloop van het verhaal is volgens het boekje, maar de film blijft boeien en kakt nooit in, wat knap is.

Uiterst origineel en vermakelijk filmpje. Eerlijk is eerlijk, echt vaak gelachen heb ik niet. Maar het verhaal is zo leuk verteld dat dat helemaal niet nodig was.

Uitstekende film over een geschreven personage die erachter komt dat hij geschreven wordt. Een leuk gegeven dat vooral goed uitgewerkt is aangezien het niet voor de gemakkelijke lach gaat en zelfs een filosofische insteek heeft. De film kijkt gemakkelijk weg, is redelijk strak in beeld gebracht en heeft een fijne cast met een ingetogen Will Ferrell in de hoofdrol.

Voor de derde keer gezien als ik het goed heb; de vorige herziening moet minstens vijf jaar geleden geweest zijn. Ook deze keer valt de film goed, zij het iets minder dan de vorige keren.

Het uitgangspunt is natuurlijk erg ongewoon en daarom leuk en fris: een hoofdpersoon die de voice-over kan horen. Ook visueel voelt de film fris aan, zeker in het begin, met veel details in de vorm van aantekeningen in het beeld. Dit wordt later minder, maar de toon is gezet.

Aardige rol voor Ferrell, maar met name Hoffman steelt voor mij de show met zijn gortdroge personage. En zo kijkt de film prettig weg, het uitgangspunt wordt goed uitgewerkt tot we bij het einde aankomen. De vorige keren wist ik niet echt wat te denken van dat einde, maar nu is het me duidelijk: er is voor een verkeerde ontknoping gekozen. Vooral omdat het in een andere richting lijkt te sturen en men de sfeer zo opbouwt dat dat einde sereen had aangevoeld. En dan gooit men toch ineens het stuur (niet als woordspeling bedoeld) om en dat voelt dan niet goed. Daarom een halfje minder dan wat er qua potentie in had gezeten: 3,5*.

Dit is toch wel één van de leuke dingen van dit forum: dat je een rare vraag kunt stellen en dat je serieuze antwoorden krijgt met goede suggesties. Hierdoor toch inderdaad nu films kunnen zien met Adam Sandler en Will Ferrell, waarin ze me eens niet enorm irriteerden! Op één of andere manier geeft dit toch voldoening en is dit hoopgevend: niet bij voorbaat iets afschrijven omdat er een acteur of actrice inspeelt waar je een bloedhekel aan hebt!

Tot mijn verbazing vond ik Ferrell zelfs erg goed spelen in deze rol en in een film met een leuk gegeven, dat nergens 'raar' wordt voor de kijker. Je accepteert al gauw dat Crick in deze situatie zit en raakt benieuwd of hij er uit weet te geraken. Het einde is licht teleurstellend, maar de weg daarnaartoe vond ik hoogst vermakelijk.

Deze film eigenlijk vlak voor de horrormaand gekeken maar aangezien ik die maand eigenlijk niks anders wil noteren dan horrorfilms heb ik deze maar snel even achter gehouden. Ik schrijf er nu dus maar even een klein stukje bij, van het geen wat me sowieso nog bij gebleven is maar echt héél vers zit de film niet meer in mijn geheugen, ik had het stukje ook kunnen typen en op kunnen slaan maar helaas heb ik dit nooit gedaan.

‘Stranger Than Fiction’ is een vrij serieuze film, en je hoeft dus ook zeker niet te verwachten dat je veel gaat lachen tijdens deze film. Het is zeker niet de beste film in zijn klasse, komedie was er vaak eigenlijk niet te bekennen en ik vond het meer toch de drama kant op gaan. De film kan beter maar, na het eindslot was het ook zeker geen slechte film om eens gezien te hebben. Ja, leuk om Ferrell eens wat serieuzer te zien, weer eens wat anders!

3.5*

Ook ik heb deze film alweer een tijdje geleden gezien en heb nu eigenlijk dezelfde ervaring als mijn bovenbuurman: het zat niet meer allemaal heel vers in mijn geheugen (na het kijken van de trailer komt gelukkig wel een groot deel weer terug). Dat bevestigt eigenlijk al dat Stranger Than Fiction geen film is die diepe indruk gemaakt heeft op me. Maar wat me wél nog heel goed bijstaat, is dat ik het een zeer aangenaam tussendoortje vond.

Will Ferrell's prestatie wordt vaak vergeleken met die van Adam Sandler in Punch-Drunk Love en ik snap wel waarom. Ik heb hem nooit eerder dusdanig ingetogen te werk zien gaan, en het mag gezegd worden dat hem dat goed afgaat. Zijn rol ligt dan weliswaar in het verlengde van wat hij normaal ook doet; hier speelt hij een stuk minder luidruchtig. Mijn complimenten daarvoor. Ook de rest van de cast doet het prima. Dustin Hoffman heeft een prettige uitstraling als de professor die Harold probeert te helpen en Emma Thompson is perfect gekozen als de schrijfster. Maggie Gyllenhaal biedt daarnaast leuk tegenspel als ‘love interest’ en de chemie tussen haar en Ferrell werkt. Het verhaal is lekker bizar en daar zit eigenlijk ook de humor. Harolds queeste om zijn dood te voorkomen is uiterst amusant en hij komt in de meest vreemde situaties terecht. Er zit ook een stukje drama in, maar gelukkig slaat de film daar niet in door. Ik ervoer het absoluut niet als zware kost.

Stranger Than Fiction is een film die ik zonder blikken of blozen zou aanraden. Sowieso is de film interessant voor mensen die normaal niet zo veel van Ferrell’s hysterische komedies moeten hebben en ik denk dat het publiek van die films zich hier ook wel mee zal vermaken. Origineel verhaal, prima cast en het speelduur is eigenlijk perfect. Eigenlijk alles waar ik op gehoopt had.

3,5*

Leuk!

Veruit de beste film met Ferrell in de hoofdrol die ik tot nu toe heb gezien, en aan de score te zien ben ik wellicht niet de enige die daar zo over denkt. Toch is er best wat waardering voor all-comedy-Ferrell dus ik denk dat mijn mening dat Ferrell beter is in iets meer dramatische rollen wat minder gedeeld wordt.

Toch is dit niet echt een volledig dramatische rol voor Ferrell, in de eerste helft mag hij regelmatig weleens zijn ding doen. Ik was vooral blij dat Forster het typische geschreeuw had afgeschaft, dat vind ik nu juist Ferrell zijn mindere vorm van humor. Als het wat subtieler is, heeft hij best grappige momenten.

De eerste 10 minuten zijn fris en luchtig. De hele film blijft ook fris, al dacht ik eventjes dat het een Amélie-richting opging. Daarin zat ik fout, maar het bleef gelukkig nog steeds uitermate luchtig en makkelijk uit te kijken. Het camerawerk had wat beter en scherper gemogen, maar op montage, cinematografie, plaatjes en kleuren was er weinig te klagen.

Het leukste aan de film voor mij is dat Forster de kijker steeds voor is met clichés. De film toont voortdurend clichés, maar weet hier ook voortdurend leuk mee om te gaan en de kijker een stap voor te zijn. De film lijkt steeds voorspelbaar, maar uiteindelijk dus ook weer niet. Dat maakt het dan ook wat mysterieuzer en vooral leuker.

Verhaal zelf is ook best origineel en kent een hoofdrol die gemaakt is voor Ferrell. Van Gyllenhaal was ik minder fan, en de humor van Thompson vond ik ook niet altijd lekker aansluiten. Gelukkig wordt dit wel gecompenseerd met een uiterst charmante rol van Hoffman. Toch is het vooral Ferrell die de showstealer blijft van de film.

Richting het einde wordt het wat sentimenteler, maar wel doeltreffend. Ferrell doet me een beetje denken aan Sandler. Vaak flauwe en domme rollen spelen, maar als je verder kijkt dan de schreeuwerige dialogen, gekke gezichten en rare typetjes dan zie je opeens dat beide heren heel degelijk kunnen acteren.

Volop luchtig, volop plezier en een verhaal dat nergens verveelt. De 113 minuten gingen uiterst snel voorbij, de regie was on-point en Ferrell was echt lekker bezig. Jammer dat hij dit soort rollen niet vaker heeft aangenomen. Ik zie hem liever dit doen. Enkel de humor van Thompson en een aantal stereotiepe rollen doen Stranger Than Fiction weerhouden nog beter te worden, maar daarbuiten heb ik niet te veel te klagen.