Factory Girl (2006)

Een enorm fijne '60 look en dito sfeer. Vooral geweldig gedraaid, enorm intens, waardoor het spel van Miller enorm goed uit de verf komt. In combinatie met Pierce (bijna onherkenbaar in zijn geweldige vertolking van Warhol) erg sterk. Mist wel een beetje vaart aan het eind helaas.

3,5*

Film die zeker zijn momenten heeft maar toch niet echt overtuigd. Alles komt wat onsamenhangend en onuitgewerkt over en het kabbelt allemaal een beetje voorbij.

Van Miller werd ik niet warm of koud en Pierce wist mij hier en daar best te overtuigen als Warhol vooral zijn laatste scene vond ik erg goed. Ja en verder wordt alles een beetje aangestipt maar echt interessant wordt het nergens en kan ik niet anders concluderen dan dat er wel betere Warholfilms zijn gemaakt.

Dit is een hele mooie film. Visueel vind ik hem prachtig om naar te kijken. Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht bij een film die gedeeltelijk over Andy Warhole gaat. Wat een freak, by the way.

Zowel de rol van Edie als Andy Warhole wordt heel erg sterk neergezet vind ik. Sienna Miller heeft mij best verast ! Vooral het gedeelte waar Edie de afgrond ingaat door zich compleet in de drug's onder te dompelen vond ik erg sterk neergezet en dat had ik eerlijk gezegd niet zo van Miller verwacht want in eerdere films vond ik haar gewoon gemiddeld.

Af en toe kreeg ik gewoon kippenvel hoe Warhole werd neergezet. Wat een ijskoude bizare arrogante freak was dat zeg. Echt heel sterk weergegeven.

Qua verhaal, sfeer en acteerprestaties zit deze film heel goed in elkaar. Ik vind deze film zeker een aanrader !

Gisteren toch maar afgekeken.
Totale mislukking. Net een RTL woensdagavond-film (maar dan zonder Jody Foster).

Als je Bob Dylan in je verhaal stopt, doe dan even wat research. Hij had krullend haar, geen sluik haar. Midden jaren '60 had hij sowieso een volle bos. Bovendien was hij helemaal niet zo'n stoere pik zoals in de film, maar een stille kerel en verre van gespierd. Dat 'ie vertelt verschillende huizen te bezitten en z'n motor in het water gooit is helemaal hilarisch. Gaat nergens over. De liefdesscene die erop volgt is zo cliché dat ik 'm met pijn en moeite heb doorstaan zonder de fastforward te hanteren.

Maargoed, dat is slechts één van de vele ergernissen. De film raakt kant noch wal, het verhaal gaat nergens heen. Het is een opeenstapeling van gebeurtenissen, niet veel meer.
En halverwege moet het geld op zijn geweest, want plotsklaps stopt de film plots en lezen we wat Edie in de laatste 2 jaar van haar leven deed. WAAROM krijgen we dat niet te zien? De film is onaf. (Al moet ik toegeven erg opgelucht te zijn toen de film klaar was. Het leek eeuwig te duren.)

Aardig drama met goede rollen van Sienna Miller en Guy Pearce. Van Edie Sedgwick heb ik nog nooit gehoord (toen zij stierf was ik net 6 maanden oud) maar ik vond haar levensverhaal best wel integrerend. Zonde dat ze zo vroeg gestorven is want ze was best een mooie meid. Maar ja als je aan de drugs beland en je komt in contact met foute vriendjes (Andy Warhol) dan kan het wel eens anders aflopen.

Niet best dit. Was erg gecharmeerd van het subject maar ik vond dat de film enkele historische figuren behoorlijk misbruikt voor een nogal simpel verhaaltje. Wanneer je in het leven van mensen als Edie Sedgwick, Andy Warhol en Bob Dylan duikt verwacht ik een wat grondiger en interessanter beeld dan deze bordkartonnen figuren. Bovendien vind ik het dusdanig plat schetsen geen eer aandoen aan de werkelijke mensen.

Ik vond Pearce als Warhol niet heel erg sterk, hij zet hem in mijn ogen vooral neer als een verwijfde nicht en ik vond hem niet in de schaduw kunnen staan van bijvoorbeeld Bowie's performance in Basquiat. Gelukkig staat dit nog ver boven de belachelijke Bob Dylan (een romantische prettyboy?). Wederzijdse argumenten tussen Dylan en Warhol waren nogal eentonig en op oppervlakkigheden gebaseerd waarbij de film duidelijk de kant van Dylan kiest om Warhol (ten onrechte en zonder een benul waar hij voor stond) te veroordelen. Ik snap absoluut dat er een leegte en willekeur aanwezig was, maar om te zeggen dat deze voortkomt uit leegte en willekeur is mij toch echt te slap. De film doet bovendien niets bijzonders met de verhaalstructuur en is in mijn ogen een grote mislukking. Factory Girl is zelfs voor de popart liefhebbers niet noemenswaardig.

Een beetje veelbelovend deze film opgezet. Warhol staat bekend als een charismatische figuur die mee de jaren '60 bepaald heeft. Zowel qua levensvisie, kunstzinnig aspect en z'n contact met media en mediafiguren. De film volgt het leven van Edie, maar zweeft tussen 2 visies. Die waarbij Edie het hoofdpersonage is met haar reilen en zeilen, of (en dat zal de bedoeling geweest zijn) als centraal figuur die getuige is van The Factory van Andy Warhol. Edie wordt echter te veel benadrukt zodat alle aandacht naar haar gaat en Warhol verdwijnt in de achtergrond. Guy Pearce zet een mooie perfomance neer, maar je mist het charisma in de film.

Ik had maar één moment dat Warhol interessant werd met tegenfiguur Bob Dylan. Niet vanwege de uitvoering (hier zijn al beter filmversies van gemaakt) maar wel de nadruk op het verschil tussen de visies van Dylan en Warhol. Fantastisch eigenlijk hoe je heel de tijd ligt te zweven in het wereldje van Warhol en zijn factory en de komst van Dylan in de film hier gewoon komaf mee maakt. Hij nadert met scherpe pinnen de broze luchtbel van The Factory die op punt staat van te springen. In mijn ogen het hoogtepunt van de film.

Bizar dat de figuur van Dylan het meest bij blijft hangen, alhoewel hij historisch gezien slecht wordt gespeeld. Het totaalbeeld van de film geeft gelukkig wel een schets van de periode weer en de figuren die er in meespeelde. Al had ik dit eerder met Warhol centraal willen zien dan met Edie. Maar dan zou dit niet Factory Girl heten natuurlijk.

Inspirerende film. Heerlijke sfeer en vertelt een interessant verhaal.

De kunstenaar Andy Warhol en zijn mysterieuse leven.

De 'ondergang' van Edie Sedgwick en wat er allemaal gebeurde in de The Factory-scene.

Of het een all-star cast is geef ik niet om. Deze film heeft mij een andere kant op Andy Warhol gegeven.

Tragisch toen ik er achterkwam dat het verhaal van Edie Sedgwick 'waar' was.

Matige film over Edie Sedgwick die door haar relatie met Andy Warhol haar 15 minuten roem krijgt. Een vrij standaard rise and fall verhaal, ditmaal gesitueerd in de kunstwereld. Ondanks de twee prima rollen van Sienna Miller en Guy Pierce blijft het soms wat oppervlakkig. De driehoeksverhouding die op de helft van de film ontstaat is wel boeiend, maar helaas wat onderbelicht.

Film nam behoorlijk wat van mijn 'sympathie' voor Warhol weg.

Warhol heeft nooit enig gevoel van sympathie bij me opgewekt. Dat neemt aan de andere kant niet weg dat hij natuurlijk wel een rol gespeeld heeft in zijn kunst - maar, waardering voor kunst staat nogal los van waardering voor de persoon, vind ik.

Guy Pierce speelt een mooie rol - met een lelijk personage. Kil, gevoelloos, berekenend komt het over. Daarmee in een enorm sterk contrast met de warme, gevoelige en spontane Edie van Sienna Miller - altijd een mooie en erg sterk spelende actrice vind ik, hoewel dit soort rol haar wel erg goed past, en er in de downfall wel een scene te vinden is waar ze wat minder sterk in is.

Wat de film voor mij wat minder goed laat werken is dat me niet heel duidelijk wordt waar precies het succes van Warhol uit bestond. Kennelijk worden we geacht om dat al te weten. Evenmin wordt duidelijk waar Edie Sedgwick haar '15 minutes' - die ondertussen al ruim 40 jaar duren - of fame vandaan haalde. Zoals haar familie tijdens de titelrol nog uitlegt, zonder twijfel een heel bijzondere vrouw met speciale kwaliteiten - maar daar zijn er veel van, en een echt antwoord geeft het niet, in de tekst van Ciao Baby van The Cult zit ongeveer al evenveel informatie.

Daarmee eigenlijk tegen mijn verwachting in een vrij vlakke film, die alleen door de rollen van Miller en Pierce de moeite waard wordt.

Het verhaal van Edie Sedgwick [Sienna Miller], de aanvankelijk steenrijke, jonge muze van Andy Warhol [Guy Pearce], die zich door Warhols 'The Factory' in de armen liet sluiten en ondanks een periode in een afkickkliniek op 28-jarige leeftijd stierf als gevolg van een overdosis drugs. Het scenario van Captain Hauzner werpt een kritisch licht op de geroemde Warhol en zijn entourage, al geeft het geen éénduidig antwoord op wie er verantwoordelijk is voor het wilde, korte leven van Sedgwick. Miller is charismatisch en Guy Pearce is fenomenaal als de enigmatische Andy Warhol. Hayden Christensen is meer Bob Dylan aan het imiteren dan aan het acteren en zijn vertolking oogt geforceerd en slaat de plank behoorlijk is. Een verzorgde productie, maar het is jammer dat regisseur George Hickenlooper meer interesse heeft in het reconstrueren van Warhols Greatest Hits dan is een verdere uitdieping van zijn centrale personage.

Edie (ciao baby) van The Cult is de katalysator die mij enkele maanden terug op de hoogte bracht van het karakter Edie Segdewick en haar geschiedenis. Niet veel later ontdekte ik dat er ook nog een film was en uiteraard nam ik mij voor die te zien. Fijn dat de kringloop er dan ook aan mee werkte, want afgelopen week kwam ik de film zowaar tegen. Wat te verwachten was me niet helemaal duidelijk want hele sterke beoordelingen en cijfers krijgt deze Factory Girl niet. Desalniettemin me er gisteravond voor gezet met een goed glas whiskey en me toch vooral laten betoveren door Guy Pearce. Wat is dat toch een weergaloos acteur. Nu ken ik Warhol niet zo zeer qua gedragingen en presentatie maar Pearce zet toch wel erg overtuigend de wereldvreemde kunstenaar neer. En weer overigens die discussie, wat is kunst...? Het blijft voor mij een grijs gebied.

Sterke punten zijn toch wel de muziek en het tijdsbeeld, en vooral de roes waar in Edie en Andy regelmatig gevangen worden die door moet gaan voor het gevoel van de in hogere sferen verkerende kunstenaar. Die fase is vooral apart te noemen en best aardig gebracht. Artistiek en apart is sowieso het volk en het wereldje rond The Factory met veel vrije gevochten volk en toch langzaam de vraag hoe het zit met de verdiensten van Warhol omtrent zijn kunst en de constant in geld zorgen verkerende Edie. Interessant is toch op zijn minst de relatie met de zanger, veel fantasie is niet nodig hier Bob Dylan in te zien. Het schijnt dat Dylan er veel aangelegen geweest is deze film te verbieden. Waarom eigenlijk is de vraag want zo slecht komt hij er toch niet af? Of het moet gaan omdat hij altijd enige relatie ontkent heeft. Opmerkelijk is op zijn minst te noemen dat Edie tevens een relatie had met Bob Neuwirth. Een folk singer/songwriter uit de entourage van Bob Dylan, en de relatie met deze Bob schijnt nogal problematisch geweest te zijn en nog meer een vlucht in drugs in de hand hebben gewerkt. Wat nu precies het midden betreft in de film en rond deze karakters blijft onduidelijk.

Minpunten zijn onder andere dat de film niet voldoende de diepte in gaat. Voor deze geschiedenis had Edie er al een leven aan ellende opzitten met eetstoornissen, klinieken en ongewenst zwanger, iets waar we niets van terug zien. Volgende minpunt is de vertelstijl die te fragmentarisch is, pas het laatste half uur verbetert dit. Ten laatste, Sienna Miller is prima, lijkt er vooral in het gezicht best wel op, maar lijkt als actrice toch te licht hier echt iets aan toe te voegen. Toch wint Factory Girl weer gedurende het laatste half uur met zijn ronduit deplorabele beeld rond Edie. Dan lijkt de film plots toch wel te voldoen aan het zwaarmoedige beeld dat in eerste instantie verwacht werd. Als echte karakterschets schiet de film waarschijnlijk te kort, toch vond ik het wel een aangename zit ondanks dat veel zaken onaangeroerd en onduidelijk blijven. Wat rest is een terugblik op een problematische dame met een moeilijk leven waarvan akte.