D2: The Mighty Ducks (1994)

Ducks fly together!

Normaal gezien was het het plan om gisteravond nog wat verder te gaan met de Jackie Chan-athon maar mijn kameraad belde af waardoor ik de kans zag om nog eens een Mighty Ducks film op te zetten. De trilogie barst van de nostalgie bij mij en die nostalgie was nog altijd aanwezig bij de herziening van de eerste film. In mijn herinnering was de tweede film nog net iets beter dus ik was benieuwd of dat nog altijd zo ging zijn.

En neen, de eerste film blijft toch nog mijn voorkeur hebben. Voornamelijk omdat ik de indruk heb dat ik in mijn hoofd een eigen samenraapsel van de beste momenten uit deel 2 en deel 3 heb gemaakt. Dit tweede deel van het ijshockeyteam heeft zeker wel zijn pluspunten (de Bash Brothers!) maar voor de rest kent de film praktisch dezelfde opbouw als zijn voorganger. Het blijft natuurlijk nog altijd wel vermakelijk om naar te kijken maar het is toch net iets minder. De film probeert halverwege ook nog een plot rondom reclame en sponsoring te introduceren maar dat voelt een tikkeltje geforceerd aan doordat dit soort sporten gewoonweg draait op geld van sponsors. Steven Brill neemt deze keer opnieuw het script voor zijn rekening en maakt dan ook voluit gebruik van de personages die hij in het eerste deel heeft laten opdraven. Hoewel er een aantal de uiteindelijke film niet halen (Tammy en Tommy Duncan onder andere), verschijnt de overgrote hoop wel terug opnieuw. Om het gebrek aan de anderen te compenseren introduceert Brill een aantal nieuwe personages en de ene is daar meer geslaagd van dan de andere. Portman blijft een goede toevoeging aan Fulton Reed maar de Texaan Robertson voelt dan enorm geforceerd aan. In ieder geval is het verfrissend om nieuw bloed te zien maar het was nu ook niet dat de personages die geknopt zijn zoveel meerwaarde hadden.

Ik zei het bij het eerste deel al maar Estevez blijft toch werkelijk geknipt voor deze rol. De broer van Charlie Sheen en zoon van Martin Sheen heeft voor de rest in de filmwereld niet al te veel brokken gemaakt maar dit doet hij gewoonweg goed. Vreemd trouwens dat de rol van Charlie Conway, hier opnieuw gespeeld door Joshua Jackson, zo beperkt is geworden. Zijn moeder, Heidi Kling, komt er al helemaal niet meer aan te pas en de aandacht gaat ook Vincent Larusso die de rol van Adam Banks speelt. Op zich niet zo erg want Larusso acteert goed, zeker voor een kind, maar ik zie Joshua Jackson ook wel graag spelen. Dan rest eigenlijk alleen nog maar de coach van IJsland en dat is in elk opzicht een typische Disney villain. Carsten Norgaard, lijkt eigenlijk best wel hard op Steven Seagal, doet dit dan ook op een geslaagde manier. Ook nog wel leuk natuurlijk dat de oude getrouwe cast terug op de proppen komt. Iedereen is wat ouder geworden, logisch ook, maar de cast blijft grotendeels hetzelfde.

Net iets minder dan deel 1 maar het scheelt niet veel. De nieuwe personages zijn over het algemeen geslaagd, het verhaal blijft getrouw aan de voorganger maar de feeling is er toch niet compleet. The Mighty Ducks 2 is een vermakelijke film die vooral zijn doelgroep zal aanspreken maar toch iets teveel terugvalt op deel 1.

3.5*

Te verwachten.

Films als The Mighty Ducks hebben dus blijkbaar toch een publiek aan de haak weten te slaan. Mocht deze film op de dag van vandaag worden uitgebracht, zou ik nooit hebben verwacht dat het nog twee gevolgen en twee spin-off series zou krijgen. Toch weet Weisman er eentje van te maken. Vraag me niet hoe. Het niveau blijft echter hetzelfde.

Wel fijn dat de film de origine en introducties al in de vorige film heeft gedaan. Het geeft deze film meteen meer de ruimte om zich op de sport te storten, en dit gebeurt vervolgens ook. Meer wedstrijden, meer sport, maar nagenoeg hetzelfde recept. Waar het in de vorige film misschien het team was dat de conflicten veroorzaakte, is het dit keer Estevez zelf die de boel lijkt te vergeten.

Maar het personage van Estevez handelt vervolgens zo dom dat ik me afvraag of de connectie tussen de trainer en de teamleden niet gewoon een soort propagandavorm is. Ik krab mezelf toch wel op het achterhoofd hoe het zo ver kan komen in deze film. Misschien handig voor de levenslessen, maar de chronologie lijkt voor geen meter te kloppen. Zeker niet op zulk kort termijn.

Verder blijft het allemaal lekker voorspelbaar en makkelijk, maar wel erg entertainend. Dat heeft er vooral mee te maken dat de hockeyspelletjes nooit echt vervelen. Het zijn allemaal bekende recepten die worden hergebruikt voor deze film, maar Weisman weet het wel vlot genoeg in beeld te krijgen. Niet dat de wedstrijden ook daadwerkelijk spannend zijn, maar ik kan me voorstellen dat de kinderen hier wel eventjes zoet mee zijn.

Ik zou eigenlijk willen zeggen dat deze film een stap in de juiste richting is voor de reeks. Het publiek is het daar alleen kennelijk niet mee eens, maar ik zie liever sport dan het achtergrondverhaal van de poppetjes die erin zitten. Zeker als die poppetjes nogal dom handelen. Voornamelijk dat weerhoudt me ervan om de film te bekronen met een nipte voldoende. Ach, als de kinderen het maar leuk vinden. Toch?