Tonio (2016)

Pierre Bokma op z'n best. Fantastisch filmwerk. Hoe moeilijk is het niet om rouw en radeloosheid over te brengen? They did it. Heerlijke muziek btw. Must see. Film wordt terecht ingezonden voor de Oscars.

Helaas viel Tonio mij een beetje tegen. De trailer leek veelbelovend. Die maakte wat los bij mij.

Maar het is een warrige film. De flashbacks vond ik niet altijd geslaagd. De zoektocht naar de laatste uren van Tonio waren goed gedaan. Het rouwproces is goed in beeld gebracht. In de bioscoop raakte de film mij niet echt.

Het was een genot om de topacteurs/actrices te zien stralen in deze Nederlandse film.

Zeker de moeite waard om te zien.

Beste Nederlandse film in tijden. Boek ook gelezen. Film raakte mij (en vele andere toeschouwers ook).

Topprestatie van Bokma.

En nu maar hopen dat Amerikanen ook iets van deze film begrijpen.

Overigens moet mij van het hart dat ik mij stoor aan de vele insinuerende opmerkingen op deze site.

Smaken kunnen verschillen maar je kunt het daarbij wel fatsoenlijk houden.

Psychologisch gebaseerd op het autobiografische boek van A F Th van der Heijden over hoe twee ouders de tragische dood van hun zoon verwerken. De eerste helft van dit psychologische drama heeft weinig en weinig nieuws te vertellen: Pierre Bokma en Rifka Lodeizen zijn vooral héééél verdrietig. Het tweede deel, waarin de vader op obsessief nauwgezette wijze de laatste uren van Tonio's leven reconstrueert. Bokma verschijnt zelf in flashbacks waarin hij tevergeefs probeert Tonio andere beslissingen te laten nemen waardoor hij niet om het leven zal komen. Een boeiende en effectieve keuze van regisseur Van der Oest, versterkt door de uitstekende prestatie van Chris Peters die Tonio een vleugje mysterie geeft, maar vooral even charismatisch als menselijk is. De thema's liggen er nogal dik bovenop, maar Van der Oest weet je toch een brok in de keel te bezorgen in de prachtige slotscène.

Vond het een verschrikkelijke tegenvaller. Tergend traag met een verschrikkelijke chemie tussen Piere Bokma en Rifka Lodeizen. Bijzonder overdreven net als de relatie met hun zoon.

Het proces van rouw verwerken is goed in beeld gebracht, maar heb je als kijker na 10 minuten wel gezien.

Dit soort werkjes zijn niet aan mij besteed, ... helaas.

Redelijke film over een echtpaar die hun tienerzoon verliezen door een auto ongeluk. Op het begin is de montage wat warrig en de meerwaarde van de non-linieare vertelstijl ontgaat me hier en maakt de film ook niet minder langdradig. De zoektocht van vooral de vader naar de laatste paar uren van zijn zoon levert nog wel een paar mooie momenten op en ook het acteerwerk is verder prima. Een nipte 3.0 sterren.

Zeer knappe prestatie van een boekverfilming, wat niet altijd gegarandeerd een feit blijkt te zijn. Het portret van twee verwoeste mensen is schrijnend, maar niet minder waar. Erg knappe acteerprestaties. Je leeft mee van begin tot eind.

Matig. Het boek was nog wel heel aardig, maar raakte mij nauwelijks, vooral doordat A.F.Th. als schrijver schreef en niet als vader. Dat maakte het boek wat kil en afstandelijk maar wel briljant leesbaar en die 600 pagina's verveelden nergens. Deze film probeert al die pagina's te vatten en lange tijd lukt dat redelijk maar aan het eind blijkt de film toch te weinig vet op de botten te hebben en moet alles snel afgeraffeld worden. De ouders van Tonio leven na de dood in een roes van alcohol en verdriet, maar Van der Oest maakt hier meer en dromerige fijne lekker wegkijkende film van dan de nachtmerrie waarin de ouders werden geleefd. De sfeer vind ik dus nergens passen. Bokma is nog wel sterk, maar Lodeizen wat vlakjes om over de volstrekt kleurloze Peters als Tonio maar te zwijgen. En na 90 minuten blijkt dit toch te veel als tussendoortje aan te voelen dan een echt doorleefde film over rouwverwerking. 2,0*.

Deze onbekende film eens bekeken en vond het geen slechte film. Ondanks het thema viel de film reuze mee en was het gelukkig niet allemaal kommer en kwel.

De cast deed het prima en de film zeg er ook goed uit. Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Ik vond hem wel eens het bekijken waard.

Film raakte me goed. Verdriet is voelbaar. Super cast. Geen feelgood movie.

Sterk en moedig om hier een boek en dus nu deze film van te maken, maar had toch beter gekund. Begint erg goed, met kleine herkenbare momenten en gebaren en een goed werkende flashbackstructuur word het enorme verlies zeer voelbaar gemaakt. Maar hoe langer het duurt hoe meer de film gaat zwalken. Van der Heijden/Bokma gaat zich steeds excentrieker gedragen en is zo afstandelijk dat je je steeds moeilijker kunt inleven in het personage. De methodiek met de waanvoorstellingen die beeldend worden gemaakt werkt ook niet helemaal lekker. Onbevredigend dus, omdat je niet het gevoel krijgt dat het hele verhaal goed en compleet is verteld. Lodeizen is wel heel sterk, Bokma speelt niet zijn allerbeste rol.

Ons jongetje...

Phoe... Phoe... Eindelijk weer een Nederlandse film met kwaliteit. Tel uit je winst... Wel dan weer de drama kant, maar...

Het is om te beginnen erg opmerkelijk dat deze film een verfilming is van het rouwverslag van AFT van der Heijden. Je zou haast denken dat zoiets persoonlijk is, maar aangezien de schrijver al erg aan het reconstrueren was omtrent de dood van zijn zoon, zou een film/beeldreconstructie erover ook niet misstaan. En dat is gelukt. Paula van der Oest... waar ik nog te weinig films van heb gezien, mag het regisseren en Pierre Bokma en Rifka Lodeizen (toevallig van de week nog gezien in Kan door huid heen) mogen het echtpaar AFT van der Heijden en Mirjan Rothensteig spelen. Een blik in het leven van twee ouders die zojuist hun kind hebben verloren.

Het boek heb ik nog liggen, maar bij dikke boeken moet ik echt goed in de leesflow zijn... Ik wil hem zeker wel gaan lezen.

Als je Pierre Bokma en AFT van der Heijden naast elkaar zet zie je toch wel een overeenkomst... Evenals de pure nadruk op zijn schrijverscarriere die in deze film is gebruikt. De reconstructie doet je meevoelen, meehuilen, meerouwen en je in een uitzichtloos gat zuigen waarbij je de neiging krijgt om op internet na te gaan over hoe het momenteel met AFT van der Heijden is.

Wanneer in de eerste vijf minuten van de film de deurbel gaat, weet je al dat het mis is... En vanaf dat moment is er geen weg meer terug. Hun zoon heeft een ongeluk gehad en het beste wat er gedaan kan worden is hem euthanasie plegen. Hoewel het lot al bevestigd was, komt de klap wel harder aan en na de korte opluchting belanden we in een neerwaartse spiraal... Wat het nog gevoeliger maakt zijn de vele mooie herinneringen die ze met hun zoon hadden... Dat etentje, dat Mirjam zwanger is... maar ook de losse scenes met Tonio zelf. Ik wist al dat er niks ergers bestaat dan je eigen kind verliezen, maar nu werd ik wel even met de neus op de feiten gedrukt. Het is niet alleen het rouwen en het eindeloze verdriet... maar ook de uiteindelijke zelfdestructie met alcohol die het alleen maar rouwer maakt. Maar... dan vooral de obsessieve schrijverskracht. Adri besluit om niet langer bij de pakken neer te zitten en heeft er alles voor over om erachter te komen wat er precies, voor en erna, gebeurd is... Waarschijnlijk om de pijn te verzachten, ondanks hij beseft dat dood gewoon dood is...

Dan voornamelijk die momenten dat hij met helderziendheid gaat reconstrueren... Voornamelijk die psychosescene aan het einde is onvergetelijk.

Zelden zo'n sterk rouwverslag gezien. Waarschijnlijk zelfs nog dieper dan Antichrist... Al is dat misschien een vreemde vergelijking. Wat bezielde Pierre Bokma en Rifka Lodeizen om op zo'n intense manier het verdriet over te brengen? En dan de rol van Tonio zelf.... Je gunt het de jongen gewoon niet.

En nu ik dit schrijf, moet ik, alsnog, bijna gaan huilen...

5,0*

Films over het verlies van een kind beleef je natuurlijk wel altijd met een zeker respect omwille van het trieste van het gebeuren, het leed, het schuldgevoel...maar deze "Tonio" behoort toch niet tot de heel sterke films met dit thema.
Een goede film is het wel die aantoont hoe het drama op verschillende manieren ervaren wordt en die zijn beste peil bereikt als de vader eigenlijk zijn zoon als het ware wil herbeleven en in zijn immens verdriet zelfs leeft met de gedachte het ongeluk ongedaan te maken.
Het script ligt evenwel wat moeilijk, maar ondanks de uiteenlopende sentimenten die aan bod komen, is er op dat vlak geen overdrijving.

Wat een mooie, verdrietige film. Ik heb geen kinderen, maar ik kan mij heel goed voorstellen dat het vreselijk is om je kind te verliezen. Deze film beeldt het rouwproces op pijnlijke wijze uit. Ik vind het oprecht overkomen. Mede daardoor heeft het mij geraakt. Goed acteerwerk en passend beeld. Het boek heb ik (nog) niet gelezen, maar de film geef ik een hoge beoordeling. 4*

De dood is misschien wel de grootste inspiratie bron voor kunst , en dan met name literatuur .

Maar dit boek heeft me nooit getrokken , zo’n dikke pil over uit pluizen van je rouwproces .

Enorme navelstaarderij .

Ik wil niet het verdriet relativeren van van der heyden . Het is zonder meer een van de meest heftige intens verdrietigheid en verschrikkelijke periode die een mens kan meemaken .

En dat de man het van zich afschreef snap ik ook. Kan het leed voor zo ver mogelijk zachter maken dan wel ietsje verwerken .

Maar wat ik zei , dit is navelstaarderij . Er gebeurd te weinig om een film te laten intrigeren .

Ik ben ook niet van steen. En word regelmatig getroffen door kunst , en met name muziek .

Een brok in mijn keel is mij niet vreemd .

Dit liet mij eigenlijk koud . Knap spel hoor . Maar te weinig inhoud .

Maar das mijn menig . 2,5 * .

Sterke verfilming van het boek dat A.F.Th. Van der Heijden schreef naar aanleiding van het verongelukken van zijn enige zoon Tonio. Een aangrijpend relaas over diverse aspecten van rouwverwerking. Opnieuw een prima film van eigen bodem met goed acteerwerk.

"De bloedstolling is abominabel." Gekunstelde teksten en gekunsteld acteerwerk.

Indrukwekkend!

De karakters an sich spraken me nog niet eens zo aan,

maar de emotionele diepgang en hoe die gebracht werd des te meer.

Vooral het scenario en montage waren kwalitatief erg sterk.

De cast speelde goed waarin Bokma het hoogtepunt was.

Ontroerend goed. *4.0

Tonio

Gemengde gevoelens. Het verhaal is op zich best interessant, en de film laat op een sterke manier zien wat het verliezen van een kind doet met een ouder. Bokma en Lodeizen zijn ook geweldig en het laatste gedeelte is emotioneel, met ook ijzersterk regiewerk van Paula van der Oest. Het probleem van Tonio is het script, en vooral de non-lineaire vertelwijze. De acteur die Tonio speelt doet het goed, maar eigenlijk hadden al zijn scenes er gewoon uitgeknipt kunnen worden (op de laatste scenes na).

Het voegt niets toe aan het verhaal, en het leidt alleen maar af van de rouwscènes van de ouders. De vader Adri is soms ook gewoon een hork en onsympathiek, en vooral zijn fascinatie voor een meisje waar Tonio mee omging is eerder creepy dan menselijk en meelijwekkend. Wanneer ze elkaar uiteindelijk ontmoeten is dat ook een behoorlijke anticlimax. Weer een verhaallijn dat niets toevoegt, en zo zitten er wel meer subplots in. Vreemd genoeg lieten de rouwscènes van de ouders me ook behoorlij koud, en dat komt vooral door de afstandelijke aanpak en het gedrag van de vader. Het einde maakt wel veel goed.

Het moet zowat het ergste zijn wat je als ouder kan overkomen. Je kind weggerukt zien uit het leven, uit zijn/haar toekomst. Tonio is een pijnlijk en sterk portret geworden van hoe het gezin Van der Heijden omgaat met het verlies van hun zoon. Een moeilijke missie alvast voor Paula Van der Oest om dit in beelden te gieten, maar ze slaagde mijn inziens in haar opzet om een sereen portret neer te zetten al is de film niet feilloos.

Het verloop van de film blijft boeiend doordat men opteerde om aan de hand van flashbacks terug te grijpen naar de mooie momenten van Tonio als baby, kind of tiener. Soms een beetje te veel verspringend waardoor er te bruusk wordt gerammeld met je gevoelens. Het leidt ertoe dat je betrokkenheid met de tragische gebeurtenissen afvlakken. Sowieso prachtvertolkingen van Bokma en Lodeizen. Hier en daar pijnlijke beelden, van zowel de DVD als de stuntelige beleefdheidsgesprekken met Jenny of andere studenten.

Leek mij geen veelbelovende kandidaat voor een boekverfilming, wat dat betreft heeft men er nog redelijk wat van weten te maken. Een aardige touch was bijvoorbeeld om de favoriete muziek van Tonio ook echt een rol te geven in de film. Prima acteerspel verder van Lodeizen; van Bokma's rol was ik minder gecharmeerd (sowieso vind ik hem wat minder de laatste jaren). Productioneel gezien wordt het Telefilm niveau niet helemaal ontstegen.