Pisma Myortvogo Cheloveka (1986)

Een in geheel sepia geschoten filosofische film, die de verschrikkelijke gevolgen van een nucleaire apocalypse moet weergeven. De buitenscenes (een en al verwoesting) zorgen daar wel voor en zijn prachtig om te zien. Zoals vaker met postapocalyptische films heeft ook deze film schimmige en saaiige binnenscenes. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het bij tijd en wijle best interessant door de ellende die de wetenschapper op zijn bordje krijgt voorgeschoteld.

Boeiende film, die enigszins aan Stalker doet denken, niet alleen vanwege het feit dat het een Russiche film is, maar ook doordat de film een apart kleurgebruik heeft. Op een paar momenten na is de gehele film sepia-achtig qua kleur en dat geeft de film ook iets mysterieus en eigenaardigs mee. De dialogen zijn niet altijd van hoog niveau, hoewel het acteerwerk meer dan in orde is. De kracht van de film zit hem vooral in het feit dat de buitenscenes er erg mystiek en indrukwekkend uitzien. grote vuurzeeën en mannen die met maskers op rondlopen geven je als kijker echt het idee dat de wereld zowat is vergaan. De eindscene is ook erg sterk en al met al heeft de film een interessant thema met een paar erg sterke scenes. Iets om over na te denken in elk geval.

3,5*

Interessant en trouwens in mooie sepia kleuren geschoten post-apocalyptische film. Het onderwerp 'nucleaire catastrophe' is weer zeer actueel gezien de nucleaire ramp die zich aan het voltrekken is met de kerncentrale in Japan. Voor mij was dat ook een van de redenen om deze film maar eens te gaan bekijken. De stijl van deze zeer depri ogende film doet wel heel sterk denken aan de films van Tarkovsky, in het bijzonder "Stalker". Zo sterk zelfs dat je haast zou denken dat Tarkovsky deze film geregisseerd heeft. De eindscène vond ik erg sterk. Ik moest onmiddellijk denken aan de dodendans uit de film "Det Sjunde Inseglet" van Ingmar Bergman.

3,5*

Mijn hemel, wat een nachtmerrie. Zonder meer een indrukwekkende film. Overpeinzingen over de mens en zijn daden worden tentoongespreid in een post apocalyptisch decor. Prachtig om te zien en (zware) filosofische kost om over na te denken. Verderop spectaculaire beelden.
Veel grijs en sepia en af en toe (donker)blauw.

Een onheilspellende, vrijwel constante dreun ('drone') op de achtergrond, variërend in volume van zacht tot een behoorlijke herrie. Regelmatig echt weirde en kippenvel bezorgende samples en effecten.
De sfeer is uitstekend neergezet.
Acteren is goed, soms theatrale toespraken, regelmatig karakteristieke koppen in beeld.

De eindshots in de sneeuw (maar veel meer) vind ik schitterend. Deze zijn voor het eerst met een zweempje lichtblauw getint en geven toch een gevoel van hoop, ondanks de zware tocht van de kinderen die te zien is.