Poultrygeist: Night of the Chicken Dead (2006)

Wat ik bij The Asylum heb, heb ik met Troma eigenlijk ook: het volste respect voor wat ze elke keer weer presenteren zonder al te veel middelen, maar wat er uiteindelijk op het scherm komt kan me maar matig boeien. Leuk hoor, af en toe een snufje maatschappijkritiek, maar een verhaal met boeiende personages ontbreekt en de gore... Tja. Erg smerig, dus doel bereikt lijkt me. Maar geef mij dan toch maar een film als Braindead of Dead Snow 2 met personages die iets minder dom uit hun ogen kijken. Dat Kate Graham zo vaak uit de kleren ging was trouwens absoluut niet vervelend.

2,0*

Knotsgek.

Poultrygeist is zoals we waarschijnlijk kunnen ruiken echt puur een troma film. Weer allemaal poep en pies grappen, en ook nog een overdosis aan ledematen, op het gebied van gore en grappen. Ook haalt het denk ik een dikke middelvinger uit naar een heleboel elementen die we in het dagelijkse leven kunnen verwachten.

Het was een beetje een heel ranzig eerste deel van de film, zoals een hele dikke man die naar de WC moet. en soms was het zelfs een beetje saai. Nog steeds moest ik best lachen om een vreemd soort humor. Helaas heb ik er toch niet volledig van genoten.

Het laatste deel is het best, lekker vreselijk over de top en lekker goor. De meest bizarre manieren komen daar aan bod.

Maarja, zo overdonderend vond ik het niet, en Troma is nog steeds niet echt mijn soort humor.

Ik wou eigenlijk Rabid Grannies kijken, maar toen bleek dat ik een Italiaanse dub had en niet meteen ondertitels voorhanden waren, dan maar voor deze gegaan. Deze blijkt een favoriet te zien onder de Tromafans en ik zie ook wel waarom, maar echt begrijpen wat er zo lollig aan is doe ik niet. Humor is dan uiteraard zwaar subjectief. De film heeft inderdaad wel een aantal leuke vondsten vooral dan wanneer (eindelijk) alle remmen los gaan, helaas ligt de focus op humor die het niveau van pis en kak nooit overstijgt. Zoveel Tromafilms heb ik niet gezien maar ze hebben precies de neiging om veel te lang te duren voor hetgeen het is. Hier krijgen we een lange aanloop waarbij onnozele liedjes ook de boel wat moeten 'opleuken' (lees de boel moeten rekken). Ik had nog even hoop met die ene scène met de dames die topless gingen in de protagonist zijn fantasie die mij spontaan aan Frankenhooker deed denken, maar echt beter werd het niet dan dat. Gelukkig toch enkele rondborstigere dames want anders was het naakt ook dat maar een triestige bedoening geweest. Als dan echt chaos uitbreekt in het restaurant leek het weer even leuk te worden met wat gore maar ach dan richtte het zich alweer snel op toilethumor en ging het ook maar door en door. Een soort Braindead finale zeg maar die men nog verder wou opleuken met wat flauwe knipogen naar bekende films, har har en geeuw geeuw.
Ik probeer Rabid Grannies nog wel eens, maar Troma is duidelijk niet the so bad it becomes good voor mij eerder so bad it becomes truly terrible. Met dat hele gedoe over chicken food krijg ik ineens weer zin om The Gruesome Twosome te kijken, nu dat vind ik een meesterwerk in vergelijking met dit 'gedrocht'.

alexspyforever Wat een absurde film hé, echt iets voor de fans. Goed is iets anders, maar kon er nog wel enigszins eens mee lachen gezien de knotsgekke scènes.

Ik denk dat ik het in gezelschap en met de nodige drank wellicht ook wel iets lolliger had gevonden. Enkele leuke vondsten maar het was me uiteindelijk toch allemaal wat te kinderachtig, goedkoop en geforceerd qua humor.

Troma teerde jarenlang op het cultsucces van The Toxic Avenger (1984) en het duurde meer dan 20 jaar voor producer en regisseur Lloyd Kaufman met een film kwam die net zo vermakelijk is. Opvallend is dat de hoofdrolspelers Jason Yachanin en Kate Graham - zeker voor Troma-begrippen - over acteertalent en komische timing beschikken. Zelfs in de meest waanzinnige scènes vervallen ze niet in het hevig overacteren dat zoveel Troma-films verpest. Kaufman heeft bovendien zelf een belangrijke en niet onverdienstelijke rol als de volwassen versie van hoofdpersoon Arbie [Yachanin]. Hij zingt en danst zelfs in één van de verrassende (en verrassend vermakelijke) muzikale intermezzo's.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, is de eerste helft vooral een romantische, muzikale komedie en ontaardt het in de tweede helft pas in de waanzinnige (en wat langdradige) splatterhorror waar Troma zo bekend om staat. Vermakelijke cameo's van Motörhead-frontman Lemmy, porno-acteur Ron Jeremy en Troma-favoriet Joe Fleishaker en de inventieve wijze waarop Kaufman ontelbare heilige huisjes omver schopt maken dit tot een absolute aanrader. Het sublieme liefdesduet 'Slow Fast Food Love' is de slagroom op de taart.

Blijft geniaal werkje. Over the top gore, heerlijke politieke satire en leuke musical fragmenten. Geweldig deze! Fuck cancel culture, lang leve politieke incorrectheid!

Schitterende gore! Gore hier in werkelijk allerlei soorten en maten. Dat is dan, naast het functioneel naakt met de schattige Kate Graham, ook meteen het sterkste van dit creatieve en bizarre werkje. Want deze vorm van humor is helaas niet mijn smaak, hoe graag ik ook zou willen. Inclusief die flauwe musicalstukjes en dansjes, ik moest er simpelweg niet om lachen. Wat is humor toch een ontzettend persoonlijk iets. Gelukkig valt er vooral richting het einde heel veel te genieten op het gorevlak, en in de fraaie intro en de scène met Joe Fleishaker. Die bijzonder mooi vormgegeven goremomenten zijn gelukkig wél geestig.

Toch dik 4 sterren, omdat er aardig wat leuke stukken in zitten die ik waarschijnlijk nooit meer zal (kunnen) vergeten en omdat dit gewoon enig in z’n soort is. Vind zoiets maar eens een tweede of derde keer. Dit is zo ‘raar’ en bijzonder dat er toch wel echt sprake is van een kunstvorm. Daarnaast is dit duidelijk met enorm veel plezier en liefde gemaakt, het spelplezier spat (soms erg letterlijk) bij alle deelnemers van het scherm, inclusief het jonge kind en de oude regisseur zelf, en al met al is het een uiterst sympathieke bende.

Waar/wanneer zag jij Lemmy in Poultrygeist?

Deze Horror / Komedie film wordt op diverse websites genoemd als een film waarin veel gore te zien is. En dat klopt ook (o.a. veel bloed en andere vloeistoffen), maar dat betekent niet dat ik het een goede film vond. En ik kon het eigenlijk ook wel van te voren weten, want dit is een "Troma" film, geregisseerd en geschreven door shockmeister Lloyd Kaufman, die zelf ook in de film te zien is. "Troma" films (zoals o.a. de "The Toxic Avenger" films) zijn zeker niet mijn soort Horror / Komedie films, want de humor daarin is voor mij veel te flauw en dat geldt zeker ook voor deze "Poultrygeist: Night of the Chicken Dead", waarin ook nog eens veel gezongen wordt en daar ben ik ook geen fan van in films.

Wanneer de "American Chicken Bunker", een fastfoodrestaurant met militair thema, zijn nieuwste ketenrestaurant bouwt op de plek van een oude Indiaanse begraafplaats, nemen de ontheemde geesten wraak op nietsvermoedende klanten en veranderen ze in reuzen kippenzombies! Het is het aan de domme tiener Arbie (Jason Yachanin), zijn lesbische ex-vriendin Wendy (Kate Graham), de moslim en boerka-dragende kokkin Humus (Rose Ghavami) en de Mexicaanse kok Jose Paco Bell (Khalid Rivera) om een einde te maken aan deze dreiging.

Regisseur Lloyd Kaufman begint de film op een kerkhof, waar Arbie en Wendy net bezig zijn om flink te gaan rollebollen (Arbie heeft daarbij moeite om de BH van Wendy te openen) tussen de graven, als ze ruw gestoord worden door zombie-armen (ééntje stopt o.a. een vinger in Arbie's kont) uit de grond en een opgewonden en masturberende begrafenisbewaarder met een bijl. Mocht je na de eerste vijf minuten al denken “waar ben ik aan begonnen”, het wordt nog veel erger. Of hilarischer. Het is natuurlijk net hoe je het bekijkt. Tijdens deze opening zien we ook gelijk wat naaktheid (de borstjes van Kate Graham) en gore. En dat laatste als een zombie-arm in de kont van de begrafenisbewaarder gaat en daarna weer uit zijn mond komt, om vervolgens in tegengestelde richting weer terug te gaan, met daarbij enkele darmen op zijn weg naar buiten meesleurend.

Daarna komen we gelijk aan bij het fastfoodrestaurant "American Chicken Bunker", waar een menigte tegen demonstreert. Ze schreeuwen dat ze te dik worden door ongezond eten en ook dierenrechten komen ter sprake. Eén van deze demonstranten is Wendy, die inmiddels lesbisch is geworden en je ziet haar dan ook haar vriendin Micki (Allyson Sereboff, waarvan we ook de borstjes zien) kussen en Arbie is daar niet blij mee. Arbie is namelijk zwaar gedesillusioneerd en wil haar terugpakken. Hij gaat aan de slag bij het fastfoodrestaurant, met als plan Wendy weer voor zich te winnen en dan te dumpen. Dat zal haar namelijk leren

Vanaf dan vond ik het ook slechter en flauwer worden, want dan krijg je ook het eerste liedje te horen, gezongen door Arbie. En bij dat liedje blijft het helaas niet, want daarna krijg je nog vier anderen liedjes te horen, waardoor "Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" ook wat weg heeft van een musical. Ondanks dat de liedjes opzicht nog wel leuk waren en je daarbij soms ook wat naaktheid ziet (in de vorm van borsten), heb ik al de liedjes toch vooral vooruit zitten te spoelen op 1,5x en 2,0x snelheid. Hierdoor kon ik het geluid wel nog horen, maar waren de liedjes gelukkig ook sneller afgelopen.

Natuurlijk is het fastfoodrestaurant gebouwd op een indianenbegraafplaats en zoals iedereen weet is dat vragen om problemen. Er duiken dan in het fastfoodrestaurant mysterieuze eieren op, die per ongeluk worden mee geserveerd bij de bestellingen. Elk ei staat daarbij garant voor zware maagklachten en transformatie tot een reuzen kippenzombie. Natuurlijk laat regisseur Kaufman die maagklachten tot in detail in beeld zien, waardoor we verschillende personen (o.a. een zwaarlijvige man) het toilet helemaal zien onderschijten. En ook de transformaties naar reuzen kippenzombies worden gedetailleerd in beeld gebracht. Ook zien we hoe de Mexicaanse kok Jose Paco Bell masturbeert op het kippenvlees, waarna hij wordt geduwd in een vleesmolen (een maler), we zien dan veel bloed, en verandert in een pratend broodje vlees.

Ook is er nog een redneck personeelslid, te weten Carl Jr. (Caleb Emerson), met wel erg veel liefde voor kippen. Hij neukt namelijk een diepvrieskip, waarbij de diepvrieskip zijn leuter vastgrijpt en we weer veel bloed zien spuiten. Carl Jr. krijgt de diepvrieskip niet van zijn leuter af, waardoor Humus een bezemstok in zijn kont ramt, waardoor de diepvrieskip eraf vliegt. Terwijl chaos uitbreekt, doet Arbie zijn best om bij Wendy een wit voetje te halen en de demonstranten uit het restaurant te weren.

In het restaurant zien we ook even de bekende en vadsige pornoacteur Ron Jeremy als een klant en ook maken we kennis met Lloyd Kaufman, als de oudere uitvoering van Arbie, wiens neus wordt afgebeten waardoor hij verandert in een reuzen kippenzombie en ook zien we de eigenaar van het fastfoodrestaurant, namelijk General Lee Roy (Robin L. Watkins). Oftewel de tegenhanger van Colonel Sanders van de bekende fastfoodketen "Kentucky Fried Chicken", die ook in verband wordt gebracht met de "KKK" als hij zegt:

It’s just as my old grandpapa used to say: “Hey junior, get over here with them matches! This cross ain’t gonna burn itself!”

Hij eet ook besmet kippenvlees en verandert uiteindelijk daardoor ook in een reuzen kippenzombie en dat geldt ook voor Carl Jr., Micki en de manager van het fastfoodrestaurant, namelijk Denny (Joshua Olatunde). De laatste verandert overigens in een reuzen kippenzombie, doordat General Lee Roy zijn hoofd eraf bijt.

We belanden dan in de circa 68e minuut van de film, waarin we een circa vier minuten durende scène zien vol met gore (zeer fraai in beeld gebracht) en waarbij de kippenzombies zich storten op de klanten in het fastfoodrestaurant. Die scène deed me denken aan de eindscène uit de Horror / Komedie film "Braindead (1992)" en i.p.v. een elektrische grasmaaier, gebruikt de oudere uitvoering van Arbie dan een machinegeweer op de reuzen kippenzombies. Daarna hoop je dan dat de film is afgelopen (daar maakt men ook een grapje over), maar dan volgt er nog een achterlijk plot (waardoor de film nog 15 minuten duurt), waarbij men opzoek gaat naar een kind (Faith Sheehan) en ook moet er nog definitief worden afgerekend met de reuzen kippenzombies. Dat laatste gebeurt uiteindelijk met alcohol (bier), waar de reuzen kippenzombies niet tegen kunnen, en doordat moslim Humus het fastfoodrestaurant opblaast, de enige Arabische vrouw in de film is natuurlijk zeer clichématig een terroriste.

Daarna zien we Arbie, Wendy en het kind nog in een auto rijden en het kind drinkt daarbij dan een blikje fris op de achterbank, waardoor ze misselijk wordt. Ze perst er dan een enorm groot kippenei uit en als ze die laat zien aan Arbie en Wendy, schrikken ze ervan, waardoor ze crashen met de auto en de auto ontploft ook. Daarna is de film na circa 96 minuten afgelopen en zien we tijdens de aftiteling nog een videoclip met dansende reuzen kippenzombies die erg doet denken aan de jaren 80 videoclip "Thriller" van Michael Jackson.

"Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" stamt uit 2006, maar zou er een jaren 90 datum bij hebben gestaan, dan zou me dat niet verbaasd hebben, want ik vond de film meer lijken op een film uit de jaren 90 dan uit deze eeuw. Zeker qua special effecten (die zagen er best aardig uit), waarbij er namelijk geen CGI gebruikt is. Het zijn gewoon dezelfde effecten zoals de bekende regisseur Peter Jackson deze gebruikte in zijn jaren 90 film "Braindead". De cast bestaat eigenlijk allemaal uit onbekende personen en de meeste daarvan waren ook niet moeders mooiste. Dat is zeker ook van toepassing op de vrouwen en omdat verschillende van hun uit de kleren gaan, zoals Kate Graham en Allyson Sereboff, is dat natuurlijk wel jammer.

"Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" is alles waar regisseur Lloyd Kaufman voor staat. Je houdt ervan of je vindt er niets aan (dat was bij mij van toepassing). De film is hilarisch (het is echt een kwestie van perspectief), walgelijk, gruwelijk, zit vol clichés, er valt wat naaktheid (borsten) te zien en ook zie je dus reuzen kippenzombies. Niets en niemand wordt gespaard en de film zelf wordt ook belachelijk gemaakt en regisseur Lloyd Kaufman zelf komt nog even langs in een absurde cameo.

Mijn eerste Troma. Een trauma werd het niet, maar het is toch even de knop omdraaien. Knettergek gewoon. Nu, de hier toegevoegde videoclip trailer is geweldig. Die alleen al geef ik 4,0*. Een geweldige song die al de hele dag door mijn hoofd spookt. De film zelf, tja, wat moet je hierover zeggen? You like it or you hate it. Ik zit er wat tussenin, maar als ik moet kiezen toch eerder een liefhebber.

Aan viezigheid en ranzigheid totaal geen gebrek. Het druipt er vanaf. Alle soorten lichaamsvochten passeren de revue. De humor tja, die is inderdaad bijzonder flauw, maar af en toe had ik toch een grijns. Bij momenten toch op het randje van politiek correct. Al een geluk dat niet te veel mensen dit zien, denk ik dan. Het acteerwerk is barslecht, maar als je ziet hoe de crew zich amuseert, dan neem ik dit er graag bij.

Haha, dat getouwtrek tussen Wendy en Arbie. Eigenlijk vond ik het best geestig. En die kippen, zeker de kleintjes die pas uit de eieren kwamen, cute. Andere zaken waren dan weer erg slecht, tja, je kan niet alles hebben. Deze film houdt me alvast niet weg om ander werk van het Troma genre te zien, dat zegt ook al iets.