Point of No Return (1993)

Dit is een zielloze en nutteloze remake van Luc Bessons Nikita. Het oorspronkelijk verhaal wordt schaamteloos tot in de puntjes gevolgd, bepaalde actiesènes zijn zelfs identiek. Actiethriller met een vleugje romantiek en aardig wat ongerijmdheden. In Europa uitgebracht onder de naam The Assassin...

Ik vond het wel een sterke, amusante film. Fonda was sterk. Toch het origineel ook maar eens een keertje kijken.

Voor deze: 3,5*.

De actie is goed te doen en dat is het enige plus een leuk verhaal.

Rest acteren en de uitwerking is matig.

2,5 ster

Een wat geliktere remake van La Femme Nikita.

Mooier in beeld gebracht, en Bridget Fonda ziet er ook een stuk aantrekkelijker uit dan Anne Parillaud - en heeft zeker een betere tandarts gehad. Maar precies waar ik me een paar weken geleden aan stoorde bij de herziening van het origineel, stoort me bij deze remake ook - de lelijke soundtrack, met de nu twintig jaar later toch wel erg gedateerde 'hippe' synthesizergeluidjes en lelijke poppige deuntjes.

Hier en daar is het dan wel weer grappig om de 8 verschillen met het origineel te ontdekken. Maar verder heeft de remake weinig te brengen - anders dan dat de beelden wat mooier zijn. Maar, net als m1chel voor mij al noemt, daar staat tegenover dat de rauwheid en de kracht van het verhaal daar wat onder lijdt.

Zaterdagavond aan de slag met deze Nikita remake genaamd The Assassin of anders bekend als Point of no Return. En eigenlijk zag ik deze film al heel vaak en had ik de film zelfs ooit op VHS aangeschaft waarop hij wel een beetje tegenviel, maar tot een beoordeling alhier kwam het nooit. Maar laat ik vast verklappen dat het lage cijfergemiddelde best wel gerechtvaardigd is.

Zoals bekend mag zijn wordt de jongedame in kwestie door de overheid opgepikt en omgeturnd tot classy hitman en is daarmee een één op één kopie van Besson's Nikita een film die wel oké was maar ook niet super. De cast lijkt best oké met de mooie Fonda, Byrne onderkoeld en zakelijk als altijd en Keitel stoïcijns. Daarnaast heeft het geheel een paar erg aardige actiescènes zoals in de keuken van het restaurant. Maar dan is het wel gedaan met de goede punten hoewel ik echt wel de jaren '90 in gedachten wil houden omdat dit soort films en hun opzet toen normaal waren.

Maar de lijst bedenkelijke dingen is wel enorm. Hoe selecteer je een moordzuchtige addict en wordt die ook eerst psychologisch onderzocht? Het is iemand die niets te verliezen heeft en niet gemist zal worden maar verder...? Dan maakt Fonda zich regelmatig schuldig aan dom gedoe en overacting zoals met de muis of de judoka. Zo flauw allemaal. Is J.P. verschillende malen een ontzettend vervelende vent. Is de Hans Zimmer soundtrack bij momenten schrijnend. En vind ik karakter Claudia/Nina vaak aan de domme kant, komt ze heel onnozel en onzeker over zoals in dat hotel dat ik denk is dit nu die getrainde superkiller? Dan komen we de gehele film over als oncontroleerbaar en losgeslagen, een loose cannon, maar hebben we plotseling na de aanslag in het hotel iets dat op een geweten lijkt. Niet te vergeten dat Ome Bob met zijn controlebezoek bijna haar 'cover' verneukt en dat The Cleaner haar notabene onder het rijden wil vermoorden, lekker professioneel allemaal. Niet te vergeten dat die hele scène met dat geweer in de badkamer, en J.P. te lullen tegen de deur, de deur niet eens op slot zat dus hij had ieder moment naar binnen kunnen lopen.

Tja, het excessieve geweld en vele collateral damage neem ik dan nog voor lief en schaar ik onder de typische filmvorm van de jaren '90. Maar best is dit allerminst en wat dat betreft dan ook geen voldoende waard.