The Brood (1979)

Cronenberg doet een beetje denken aan Romero of andersom.

Viel me wel op, laatst The Dark Half en Monkey Shines gezien. En die doen me wel denken aan het eind jaren 70tig en jaren 80tig werk van Cronenberg. Vrij leuke basis ideeën die werkelijk tenenkrommend zijn uitgewerkt. Aan de ene kant snap ik wel een beetje dat dit soort films een grote schare fans hebben. Ook al heeft het die jaren 70tig 80tig sfeerloos belichte sfeer, de verhaaltjes zijn altijd wel geestig.

Vandaar dat ik het ook wel graag opzet. Alleen toch bekruipt me het gevoel dat het allemaal veel beter kan. Een shot van een auto die een weg afrijd, weer terug rijd en dan toch een andere weg inslaat. Je kan dat ook sneller monteren dacht ik zo. Of die acteur die de psycholoog speelde, wat een figuur. De muziek is ook weer eens overal aanwezig. Geestig figuur vast die Howard Shore. Het is dat ze dit niet hebben gemonteerd op een computer, maar anders zou die vast op de tijdlijn hebben bekeken, en waar dan geen muziek stond had die het er met de copy paste knoppen er nog even onder gedaan.

Nou ja het moge duidelijk zijn, vrij brak allemaal. Maar net als Seagal films, of hele foute jaren 50tig sf ben ik er wel gevoelig voor, en kan ik het ook zeker wel waarderen.

Nipte 2.5 sterren. Itt Romero vind ik wel dat Cronenberg er op vooruit is gegaan overigens. Wat meer vroeg werk van Cronenberg staat op het program.

Na herziening een vol punt erop. The Brood overtuigde dit keer meer op psychologisch aspect. De metaforen in de vorm van de dwergen zijn echt een geniale zet en zorgen voor een paar nare scènes, met de eindscène als kers op de taart. Dit is de meest persoonlijke film van Cronenberg, en wat een fantasierijke manier om je gevoelens op deze manier te uiten. Cronenberg bevestigt nog eens één van de meest creatieve regisseurs op deze planeet te zijn. Verhoogd van 3 naar 4*. Bedankt voor de overtuiging Halcyon!

Benieuwd naar dit filmpje . Nog nooit een Cronenberg gezien ( wel z'n laatste twee films maar die vond ik niet zoveel eigenlijk, en die reken ik ook niet tot dit oeuvre van hem)

Ik lees het nu pas. Ben blij dat de herziening goed uitviel. Bij deze een andere aanrader van Cronenberg: Dead Ringers

Onderhond schrijft: baby's geboren uit haat. Hmm ik vind de thematiek ditmaal ook best pittig. Moeilijk na te gaan wat er precies aan de hand is. Ik doe een gok: door psychoplasma (of zo) is een mens in staat om fysiek iets te doen dat onmogelijk is. Het laten uitkomen van wensen als het ware met alle gevolgen van dien. Correct me if I'm wrong! Vandaar dus de baby's uit haat.

Cronenberg laat wederom zien waarom Canada een verschrikkelijk land zou zijn. Een soort van koude woestijnvlakte met enkele modernistiche uber-gebouwen waarin de raarste wetenschap wordt bedreven.

De horrorscenes zijn bijzonder eng. En het camerawerk is weer uitmuntend: perfecte plaatjes van verschrikkelijke 70's mode-uitingen, in helderheid en in compositie. (pas wanneer compositie opvalt is er iets aan de hand).

Deze film wilde ik al erg lang zien en recent kwam ik er achter dat ie voor 7 euro te koop was (samen met Evil Dead nog wel). Ik vond hem eigenlijk nog beter dan ik verwacht had. Mooie, kale beelden en een aantal uiterst creepy momenten. Acteerwerk is niet altijd even sterk, maar het werkt allemaal wel. Erg sterke vroege Cronenberg.

David Cronenberg heeft zo zijn eigen uitgangspunten, ook heel vaak terugkerende punten in veel films. Zo heeft deze film ongeveer hetzelfde uitgangspunt als videodrome.

Apart sfeertje alweer. Scènes die me nog steeds bijblijven zijn het begin en dan die scène waar die vrouw de foetus likt.

Grimmig werkje.

Behoorlijke tegenvaller. Was benieuwd naar deze film maar tijdens het kijken verslapte m'n aandacht al snel. Het verhaal spreekt me wel aan, de uitwerking ervan niet, ik vond het saai. Een paar sterke scenes maakten de film nog enigszins interessant. 2.0*

David Cronenberg staat gekend als een specialist van de psychologische horrorfilm. The Brood brengt één van zijn favoriete thema's tot leven : de fysieke uitingen van psychologisch leed.

Nola is de gestoorde vrouw van Frank, en volgt een therapie bij Dr. Hal Raglan, een psycholoog die haar helpt via de 'psychoplasmics' praktijk, waarbij de patiënten hun trauma's op een fysieke manier verwerpen onder de vorm van tumoren . Frank zorgt intussen verder voor hun dochter, Candice. Raglan brengt het getormenteerde verleden van Nola naar boven. De mishandelingen door haar moeder en de vader die haar nooit verdedigde. Kort daarop worden Nola's ouders gedood door een dwergachtig wezentje. Frank, die geen toegang heeft tot zijn vrouw gedurende de therapie, probeert te achterhalen wat er allemaal gebeurt.

Cronenberg regisseerde een donkere en bizarre horrorfilm met enkele ongemakkelijke momenten. Vooral de scène waarin de kinderjuf vermoord wordt in het bijzijn van alle klasgenootjes, was schokkend genoeg om voor de schaar van de censuur te gaan. The Brood kan gerekend worden tot Cronenbergs psychologisch meest intense werken. Enkel het erg trage ritme van de film is een minpunt dat de score stevig naar onderen duwt.

Heerlijk origineel horrorfilmpje waar ik af en toe de kriebels van kreeg. Het duurt even voor de boel op gang komt, maar het eind maakt alles meer dan goed!

En de dwergen? ...

Deze film vergt te veel geduld. Jammer, potentie om echt eng te worden had hij zeker, maar daar werd te weinig mee gedaan. Wel vermakelijk en interessant verhaal, en het had zeker zijn creepy momenten. Krappe 3 sterren.

Die Cronenberg. Ik heb nog maar weinig van de man gezien, maar daar gaat zeker verandering in komen, want ik vond dit een erg fijne film. Bizar, je weet dat het niet kan, maar toch liep ik me steeds af te vragen hoever echte psychiaters met hun patienten zouden kunnen gaan. Ik vond het wel fijn dat de broedsels niet zoveel te zien waren in de film want daardoor werd ie nog veel spannender. Die monstertjes zagen er namelijk niet echt mooi uit. Spannend was de film zeker en ook een behoorlijk ranzige scene waarbij Nola haar uitwendige baarmoeder laat zien, hem kapot bijt en dan het broedsel wat eruitkomt helemaal schoon begint te likken. Brrr.. De soundtrack vond ik niet slecht maar ook niet echt goed. Het acteerwerk en het scenaria daarentegen vond ik super. Mooi einde van de film ook.
Snel maar eens wat meer gaan bekijken van Cronenberg.

Nou, nu kan ik niet wachten tot de dvd hier op de deurmat neerpleurt. Klinkt goed .

3e Cronenberg..

..en hij blijft de positieve lijn doorzetten! The Brood kent een sterk psychologisch karakter, iets wat ik graag zie, niet alleen expliciet in daden maar ook onderhuids werken met interessante thema's. Verpakt in een heerlijke sfeer, sterke soundtrack en een briljante ontknoping maken dit tot een aangename verassing.

Af en toe wat traag, duurde lang voordat ik er echt in zat, toen dat eenmaal het geval was, was het alweer bijna voorbij. Strak acteerwerk ook, tilt alles nét dat beetje hoger om de wellicht wat minder interessante stukjes toch hoog te houden.

Ik ga snel meer kijken van Cronenberg!

Aparte film waarbij ik me geen een moment heb verveeld.

Sporadisch schrikken.

Sfeervolle en bijzondere horrorfilm van Cronenberg. Heel spannend wordt het helaas bijna nergens, maar een sporadisch schrikmomentje zo hier en daar zit er wel in. Vooral tijdens het einde, waarbij de bron van het broedsel wordt prijsgegeven, gaan de haartjes op de arm eventjes omhoog.

Goed.

Psychologisch karakter of niet, dit filmpje is een verschrikking in vele opzichten. De saaie karakters, oninteressant filmwerk, typerende muziek, geen sfeer en nergens spannend. Wat een walging. Ik geef een film geen punten geven voor een redelijk concept en de enige interessante laatste 5 minuten.

"Maar wie zijn die dwergen?"

Aardige doorbraak van Cronenberg.

Het kijkt prima weg, ondanks de matige cinematografie en de soundtrack die soms onnodig aanwezig is. Het verhaal(tje) en het acteerwerk van Samantha Eggar wisten me echter vooral te boeien.

Kramer vs Kramer for the Grindhouse Crowd!

Na Shivers en Rabid is dit alweer zo'n donker, broedend, in de krochten van het onderbewuste kronkelend werkje van de Canadese Meester van de Biomechanische Horror. Dit kan zomaar David Cronenbergs naarste, meest villijne, meest persoonlijke hersenkronkel zijn!

Grimmige ingehouden woede voortgebracht door een bittere scheiding en de daaropvolgende kneiterharde voogdijzaak is gegoten in deze fijne film.

Als Frank Carveth zijn dochtertje meeneemt van zijn ex-vrouw Nola ontdekt hij blauwe plekken op het lijfje van het meisje. Hij vermoedt kindermishandeling. Zijn onderzoek leidt hem naar de kliniek van Dr. Raglan, waar Nola behandeld wordt voor psychotische aanvallen.

Ondertussen vinden er rare ongelukken plaats met Frank's intimi! Er zijn in fleurig rode regenjasjes geklede dwergjes gesignaleerd!

Wederom is de Canadese Grootmeester geïnteresseerd in de moderne -psychologische- wetenschap. Ook velt hij zijn oordeel over de psychologische werking van sekten en hun leiders op de leden daarvan. Dr. Raglan is een controversiële psychiater en bedenker van Psychoplasmics, een therapie die de patiënten leert hun onderdrukte emotionele pijn te manifesteren in fysieke vormen - zweren, gezwellen, en extremere mutaties!

Als de goede dokter zijn therapie loslaat op de getraumatiseerde Nola, zijn de rapen binnen no time gaar, verpieterd én ontploft!

Art Hindle zet een geloofwaardige cynische bezorgde ouder neer. Samantha Eggar gooit al haar emoties in de strijd om de engste psycho-mom from Hell te worden. Oliver Reed schmiert er lustig op los als gewetensvolle edoch misleide psychiater.

Het geweld komt hard aan omdat het door kinderen -of Munchkins!- gepleegd wordt! Een oma die met een vleeshamer wordt bewerkt. Een kinderjuf die ten overstaan van haar kinders met hamertjes-tik wordt doodgetikt. Een dokter die wordt besprongen door een roedel roodbejackte kabouters

Juist door de leegzuigende slepende voogdijzaak waarin Cronenberg verzand was, is The Brood een van de meest urgente bijtende genrefilms van de jaren '70 geworden. Een goedkope, verontrustende, uitmuntende prestatie. Het is een Dali- en Giger-esque schilderij met koude spaarzame achtergronden, personages met diepere gelagingen dan op het eerste gezicht gedacht, en een 80%-proof Cronenberg eindspel!

Voor Oliver 'The Liver of Death' Reed vs The Red Munchkin Army, 4,5 gemeen bijtende sterretjes!

Vanavond Cinema Egzotik | The Cult Corner - thecultcorner.com

In de herziening!
Eén van de allerbeste films van Cronenberg.
Psychoplasma-therapie!!!
Cronenberg houdt het in het begin allemaal redelijk binnen de perken...een mindere horror-regisseur had het broedsel meteen volop ingezet, maar hier bouwen we rustig op.
Eerste uitermate schokkende scene is als de kleuterjuf tussen de kleuters even doodgeslagen wordt met Hamertje Tik en het laatste kwartier mag ook bij de gruwelijke finales.
Wijkt prettig intelligent af van het gewone horror-beukwerk en verdiende ereplek tussen die andere klassiekers als Shivers, Scanners, Videodrome en The Fly.

Aardige film van Cronenberg.

Bevat een paar lugubere scènes met kinderen in de hoofdrol, wat alles net een tikkeltje luguberder maakt. Zoals vaak laat Cronenberg niets aan de fantasie over en wordt alles pontificaal in beeld gebracht, zoals de bij mij nu al fameuze foetus-lik scène, het zieke 'hoogtepunt' van de film. Het duurt allemaal wel even om echt op gang te komen, maar het resultaat is er uiteindelijk wel naar dat je met een ietwat naar gevoel blijft zitten.

Wat ik ook aardig vond aan het verhaal is dat Frank vrijwel vanaf het begin geloofd wordt en het bestaan van de demonische 'kinderen' een vaststaand feit is; niet per sé wat ze zijn, maar dat ze er zijn. Zo slaan we het hele 'man wordt niet geloofd'-stuk overgeslagen, wat wel een verademing was.

Visueel is de film wel een beetje saai, maar het besneeuwde landschap is wel mooi. De muziek was een beetje te luid zo af en toe, maar verder was het een goede kijkervaring. Niet Cronenberg's beste, maar zeer sterk.

Zieke ideetjes. Je kan ze ook creatief noemen. Hoe ze worden uitgespeeld, houdt de film in ieder geval aan de praat. Je zit je hoe dan ook af te vragen hoe het zit met de titel en het hummeltje. Horror met kleintjes heeft al gauw iets akeligs en Cronenberg heeft ook een weerzinwekkende onthulling in petto.

Jammer dat hij buiten z'n fysieke ranzigheid en lompe moorden een vrij droge film aflevert. Het heeft nog best een omvangrijk plot voor krap anderhalf uur dat daarbij vrij onbehouwen schakelt naar z'n bloederige segmenten. Recht voor de raap, dat wel, maar het blijft toch een wat sfeerloos gebeuren.

Cronenberg's horrorfilms blijken ook na het zien van The Brood nog steeds niet helemaal mijn ding te zijn. De bodyhorror effecten zijn weergaloos zoals gewoonlijk, maar het geheel erom heen is vaak langzaam en sfeerloos.

Door de langzame opbouw over een gezinnetje in verval maakte mijn hart een klein sprongetje toen de dwerg voor het eerst in beeld kwam. Er was nog hoop. Helaas zat er daarna weer een enorm gat tussen gezinsdrama en echte horror. Gelukkig weet Cronenberg erg sterk af te sluiten waardoor de film toch nog naar een voldoende wordt getild. Het is niet zo dat ik niet van verhalende horrors houd, maar Hindle is zo charismaloos als de pest. Alleen Eggar vond ik best goed acteren als psychisch gestoorde moeder.

Fijn dat er toch nog met een paar pluspunten wordt gestrooid zoals de gestoorde bodyhorror make-up. Tumors, etterende wonden en zelfs een uitwendige baarmoeder sieren het scherm. Heel cool. Conclusie dat de misvormde kinderen een kwaad verlengsel zijn van de woede van Nola is ook goed gevonden. Alleen jammer dat er net zoveel saaie, als boeiende scenes in de film zitten.

DOODENGE en enorm spannende film. Dat komt voor een groot deel door thematiek die vertrekt uit geloofwaardige psychologie, echte menselijke angsten. De gruwel komt tot een zeer explosieve, en écht verontrustende climax (ik was er even niet goed van), maar die essentie wordt nooit vergeten.

En vakmanschap op elk vlak natuurlijk. Zenuwslopende muziek, gruwelijke special fx, degelijk filmwerk en montage waar Hitchcock trots op zou zijn.

In het boek 'Cronenberg on Cronenberg' staat dat dit zijn meest autobiografische film is, en dat hij het script baseerde op zijn eigen ervaringen tijdens een vechtscheiding, met een ruzie over het voogdijschap over zijn kind. Verklaart ook wel waarom het dilemma van het hoofdpersonage en de vader-dochterrelatie veel geloofwaardiger overkomen dan in de meeste genrefilms.

Deed me ergens denken aan de 70's DePalma's (en vooral The Fury (1978) - ook een dikke aanrader).

Even intens in waanzin & suspense. 4.5*.

leuke film maar iets te weinig om een topklassiekertje te zijn. Wat ik toch wel een beetje mis bij deze film is spanning en wat schrikmomentjes. Het psychologische in de film is wel goed net zoals de misformden zelf, geweldige scene en voor mij het beste van heel de film is wanneer de schooljuffrouw wordt vermoord in het bijzijn van al haar kleutertjes, lekker creep, acteerwerk was wel goed zover ik het mij nog herinner.

3/5 (hou van iets meer spanning)

Heb the Brood altijd een van de mindere Cronenberg films gevonden, en bij de herkijk is mijn waardering niet omhoog gegaan, maar ik moet toch zeggen dat alle horror-scenes behóórlijk effectief zijn. Je kan de film niet echt iets aanrekenen. Alleen deel ik de interesse van Cronenberg in psychoanalyse niet zo en ook doet hij dit keer veel minder met het basisidee (iets dat lijkt op ectoplasma) dan in zijn andere projecten.

De unieke visie van Cronenberg is overduidelijk, en als kleine horrorfilm is het vermakelijk en effectief, dus ik zou em zeker niet overslaan, maar verwacht hier geen meesterwerk.

Phil van Tongeren leidt THE BROOD in op VoorDeFilm:

VoorDeFilm: The Brood (1979) - YouTube