La Corta Notte delle Bambole di Vetro (1971)

Giallo die eigenlijk geen giallo is. Dat deze film toch als dusdanig bestempeld wordt zal er waarschijnlijk veel mee te maken hebben dat hij tijdens de hoogdagen van de Italiaanse genrefilm ingeblikt is. Echter, behalve de stijlvolle cinematografie zijn er weinig parallellen met andere gialli. Toch maakt dat deze film niet minder interessant, integendeel!

Het heeft me wat opzoekwerk gekost om de plot volledig te begrijpen. Dit komt enerzijds door de onduidelijke nasynchronisatie, anderzijds door de gelaagdheid en symboliek van vele scènes. Met die gelaagdheid onderscheidt Short Night of the Glass Dolls zich duidelijk van het gros van de gialli. De film bevat een goed uitgedacht scenario dat zich op een intrigerende manier ontvouwt. Het verhaal wikkelt zich af door middel van een tweeledige plot, het ene in de tegenwoordige tijd, het andere aan de hand van flashbacks. Op het einde komen beide samen in een zenuwslopende ontknoping die moeiteloos bij de beste in het genre gerekend kan worden.

Ook stilistisch is Short Night of the Glass Dolls niet minder dan hoogstaand. Hoewel het allemaal minder opzichtig oogt dan in andere gialli, zijn de belichting, kleurgebruik en camerawerk van hoog niveau. Net zoals de muziek van Ennio Morricone trouwens, die eerder subtiel aanwezig is, maar wel perfect de beelden ondersteunt.

Liefhebbers van de assassino met zijn zwarte lederen handschoenen, scheermes, hoed en lange jas blijven weliswaar op hun honger zitten. Zoals gezegd is deze prent geen rasechte giallo. Er is bijvoorbeeld geen stereotiepe moordenaar en ook de weinige moorden zijn allesbehalve grafisch. Dat is ook niet nodig, aangezien het gruwelijke verhaal genoeg tot de verbeelding spreekt.

's nachts zendt de Duitser wel eens van die Italiaanse jaren zeventig misdaad co-producties uit.

De echte klassiekers en de giallo's laten ze daarbij helaas links liggen (nog afgezien van het feit dat ze Duits nagesynchroniseerd zijn).

Mocht je er toch naar kijken dan zie je ook regelmatig Mario Adorf voorbij komen die in tientallen van dit soort producties speelt.

Deze film mag echter de boeken in als zijn meesterwerk!!

Een nagelbijtende zoektocht door een communistisch Praag dat minstens zo benauwend is als Venetië in "Don't Look Now".

En het feit dat onze hoofdrolspeler al dood is voordat de begintitels komen maakt het allemaal nog vreemder.

Het is pas juni, maar dit zou voor mij wel eens het filmisch hoogtepunt van 2010 kunnen worden.

Meesterwerk!

Lastig te plaatsen.

Vooral omdat ik zonder enig benul begon aan deze vrij aparte titel die uiteindelijk op papier net wat interessanter klinkt dan dat het in de uitwerking is geworden.

Sfeervol is de eerste stempel die ik erop kan drukken, zoals Halcyon al aangaf is de belichting af en toe bijzonder sterk (vooral bij het einde, geweldig!). Het einde is ook meteen het fijnste stuk, de rest is naar mijn beleving toch wat te passief.

Qua verhaal is het een opvallende aanpak maar het maakt voor mij weinig verschil. Er hing niet altijd de juiste sfeer, er mistte vooral wat dreiging om je als kijker op het puntje van de stoel te houden, de spanning voelde nu wat fragmentarisch aan.

Daarentegen was de soundtrack wél constant erg fijn en duurt het niet te lang. Not my cup of tea...maar slecht is het allesbehalve.

Eigenlijk had deze film zijn titel eer aan moeten doen en inderdaad kort moeten duren. Pak de openingscènes en de laatste scènes en je had een klein meesterwerk van een half uur gehad. Het opvuluurtje had ik graag willen missen, want dat is een clichémysterieverhaaltje met voorspelbare wendingen, slecht acteerwerk, vreselijke dialogen, goedkope pogingen tot kunstzinnigheid en gewoon niets om te fascineren. Neem dan die opening, met die kraai die eerst aan de appel pikt en na weggejaagd te zijn dan maar aan een lichaam begint te pikken. Of neem het einde, waarop het daadwerkelijk akelig wordt bij die autopsiedemonstratie. Helaas vinden de intrigerende ideeën geen plaats in het grote geheel. Morricone's score is even afwisselend. De thrillerstukjes zijn daarin teleurstellend, maar de meer droevige muziek is prachtig.
2*

Aardige film, heb wel een zwak voor poepvale jaren zeventig kleuren en rustig camerawerk. Fraai deuntje ook alleen het verhaal zelf is nogal wisselvallig. Opeens verandert de focus van de journalist die iets vreemds is overkomen, naar een 'zoektocht' naar verdwenen meisjes, nogal onverwacht.

Zo'n switch kan een verrassing zijn maar hier is het een kleine teleurstelling omdat ik het mysterie rondom de man veel boeiender vind. Maar dan moet ik ook wel zeggen dat ik het niet helemaal doorgrond heb, het hoe-en-waarom.

Het is uiteindelijk een soort mix van een detective, Don't Look Now en Johnny Got His Gun. Klinkt op papier erg boeiend, maar de mystieke en sekte-achtige sfeer die voortdurend boven de film hangt dompelt je helaas maar een enkele keer onder.

Short Night of Glass Dolls is een Giallo die al langere tijd op mijn lijstje stond. Nu ik hem gezien heb, blijkt het eigenlijk helemaal geen typische Giallo te zijn. Geen zwart gehandschoende killer en zelfs geen bloederige moorden. Toch viel de film zeker niet tegen.

Praag onder de socialistische dictatuur. Een Amerikaanse journalist word dood gevonden op een plein. Ondanks dat de artsen geen levenstekens kunnen ontdekken is hij nog altijd bij bewustzijn. Hij probeert zich te herinneren wat zich de vorige dagen heeft afgespeeld.

Het concept van de film vond ik heel erg sterk. Een man die schijndood is en zich probeert te herinneren wat hij gedaan heeft, het heeft zoveel mogelijkheden. De uitvoering is uiteindelijk wel aardig (al de ontknoping een beetje cryptisch en had het einde veel suspensevoller a la Hitchcock gekund). De overgangen tussen het heden en de flashbacks waren er sterk gedaan en kwamen zelfs vrij modern over. Toch is dit een van de weinige films waar ik echt een remake van zou willen zien.

Het mag dan geen typische Giallo zijn, de film heeft wel de zelfde sterke cinematografie als de Giallo films hebben en ook de mooie muziek van Ennio Morricone. De setting van Praag was ook wel origineel en de stad was mooi en sfeervol in beeld gebracht. Er zat ook een erg fout stukje in de film waar de Duitse schlagerzanger Jürgen Drews temidden van een aantal hippies een liedje uit de soundtrack zingt (duidelijk bedacht om onze oosterburen aan te spreken).

Hoewel ik ook een liefhebber ben van de Gialli met grote messen en zwarte handschoenen vind ik dit wel een van de betere films in het genre. Spannende thriller met een ijzersterk concept.

Allemachtig, waar komt die hoge waardering vandaan? Heb zelden zoveel onzin bij elkaar gezien. Iemand die geen hartslag heeft, heeft ook geen hersenfunctie, ook al plak je daar moeilijke worden op. En vanuit de vriescel van het mortuarium los je echt niet de oorzaak van je eigen dood op. En verder heeft deze film helemaal niets met Praag en Tsjechoslowakije te maken, op een paar beelden van straten na. Er kon nog geen behoorlijk panoramashot vanaf. De film is dan ook voornamelijk in Ljubliana en Zagreb in het voormalige Joegoslavië opgenomen. Ach, dat merken ze toch niet, zullen die Italiaantjes wel gedacht hebben.

Dat is allemaal nog niet zo erg, maar er werkten geen Amerikaanse journalisten in 'Praag' of Joegoslavië en die konden zeker niet achter verhalen over verdwenen meisjes aan. Maar mijnheer Lado is nooit in Tsjechoslowakije geweest, of in het Oostblok, wist hij veel. Ook dat is nog niet zo erg, maar deze ontzettend trage film verzuimt om de personages behoorlijk in te vullen en wat nog erger is, wordt ook geen moment spannend. Die Lado wist zelfs geen behoorlijk slot te verzinnen. Maar je moet ook geen giallo's maken in 'Praag'. Dat moet je lekker in Italië doen.

Het enige leuke was een klein rolletje van de mooie Barbara Bach. Van Ingrid Thulin maakt Lado een soort raaskallende heks. En om het compleet te maken krijgen we er ook nog eens het gejank van Ennio Morricone bij. We boffen toch maar.

Ach Fransman je hebt gelijk hoor...de eerste twee punten sowieso...maar ok dat kan ik er nog bij nemen gezien het genre en de opzet van de film, derde punt van kritiek over de plaats had ik zelf nog niet eens door maar voor mij vormt dat ook nog geen struikelblok. Wat wel stoort , is dat de film gedurende zijn speelduur op geen enkel moment spannend of boeiend is. Het matige verhaal kabbelt langzaam verder
en de cast weet ook geen indruk te maken. Barbara Bach heeft hier zelfs maar een magere invulling.
De openingsscène met die kraai en de slotscène met die autopsiedemonstratie zijn wel positieve scènes, voor de rest maar een zwakke en saaie uitwerking. 4/10

Een soort mystery/horror thriller met een sterke noir invloed. Ik heb genoten van het sfeertje, de personages, de opbouw, de mooie settings … Mijn eerste Aldo Lado en dit smaakt naar meer. De score van Ennio Morricone is natuurlijk ook een sterkhouder. Dat het narratief niet te rijmen zou zijn met de geopolitieke context van die tijd - zoals ik hier op het forum lees - maakt me verder niet uit. Dit soort films zijn er om te entertainen, niet om te informeren. En de finale is dan ook nog eens (gruwelijk) sterk.

Short Night of Glass Dolls is het regiedebuut van Aldo Lado, van wie ik afgelopen zaterdag Chi l'ha Vista Morire? (1972) zag, en eerder L'Ultimo Treno della Notte (1975). Beide films kregen een zesje van mij, maar deze heeft het hoogste gemiddelde van de drie en mag zich op 4 wendyvortex sterren beroepen, plus 3,5* van joolstein, Tonypulp en Baspls. Iedereen lovend? Nee. Noodless kon er met 2* beduidend minder mee, dus ik was benieuwd of Lado nu ook bij mij zijn eerste ruime voldoende zou scoren, met deze giallo van de lijst BFI's 100 European Horror Films.

Dat is helaas niet zo. Het ridicule plotje over de man zonder hartslag die in het mortuarium zijn eigen moord probeert op te losssen, dat na de fijne openingsscène maar wat voortkabbelt zoals Noodless het omschrijft, wist ook mij niet te grijpen. Wel fraaie beelden van Giuseppe Ruzzolini en een gelukkig weer wat sterker einde. Maar een helaas te klein rolletje van mijn early crush Barbara Bach en een wat repetitieve score van grootmeester Morricone.... Het resultaat is net niet genoeg, en helaas dus een derde zesje voor Lado.

Jean Sorel deed me hier trouwens erg aan Franco Nero denken met die ogen van hem, grappig.

3,2*

Dood in Praag

Dat het geen slasher is betekent nog niet dat het geen giallo is.
Deze thriller valt wel redelijk buiten categorie met een origineel verhaal waarin de spanning wel voelbaar is. De geschiedenis van de man die in het park gevonden wordt, wordt in flashback verteld doorheen de film. Wel een paar vervelende plotholes, zo wordt er weinig uitleg gegeven waarom Mira vermoord werd en geeft vriend Jacques toe dat hij het heeft gedaan, wat totaal geen steek hield vond ik.. Had graag iets meer kadering gehad over die sekt . Kortom je blijft wel met wat vragen achter. Het einde werd als een shocker geconcipieerd. Niet slecht maar er kon meer mee gedaan worden. In handen van Argento was dit een meesterwerk geweest. Nu is dat een wat houterig uitziende film die wat meer artistieke uitwerking mist dat bij het genre hoort.