Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

Meen je niet :O. Bij onze intertoys verkopen ze alleen kinderfilms en familyfilms ( Harry Potter e.d) Heb ondertussen die Collection binnen Q jones, 12 euro voor 4 westerns is ook niet mis

Ja dat was idd ook een mooie actie, maar toen ik deze zag liggen voor 2,50 kon hem niet laten liggen.

Nee inderdaad, dan had ik het ook wel geweten.

Eigenlijk schandalig laag.

Ja gewoon beschamend voor z'n film, maar ik moet zeggen mijn portomonee vond het niet erg

Nee, dat zou die van mij ook niet erg vinden. Welke uitgave is het?

deze http://productimages.wehkamp.nl/is/image/Wehkamp/?src=Wehkamp%2F122597_pb_01&$2009artikelDetailVisualPortrait$

Gisteren mijn absolute nummer 1 maar weer eens opgezet. The Good, The Bad and the Ugly heeft met die herziening zijn plek op nummer een bij mij behoorlijk verstevigd.

Hetzelfde gevoel als bij de eerste kijkervaring heb ik nog nooit gekregen bij een film. Hetzelfde geldt voor boeken, er is geen ervaring als die eerste ervaring. Je smult van het beeld, het kan je niet lang genoeg duren. Stiekem kijk je af en toe op de klok hoeveel tijd je nog te genieten hebt. Als ik een tijdmachine had wist ik wel waar ik hem voor zou gebruiken, ik zou elke keer opnieuw terug gaan in de tijd om mijn favoriete films nog een keer te zien.

Zelfs The Good, The Bad and the Ugly weet niet dat zelfde gevoel te creëren bij een herziening, maar oh oh oh wat komt deze film er dicht bij. Deze film heeft gewoon iets onverklaarbaars, een soort magie. Iets dat je vastgrijpt bij het kijken en je de hele film met een blij gevoel in je buik laat zitten. Uiteraard speelt hier de muziek van Morricone een zeer belangrijke rol in. Ik zei net dat het gevoel van de eerste kijkervaring niet opnieuw optreedt. Maar die scéne op het kerkhof is tot nu toe de enige uitzondering op die regel. Dat noem ik nog eens gebruik maken van muziek en beeld.

Het verhaal is zeer sterk en geeft een goed beeld van de rechteloosheid die er heerste, en het blijft gewoon een heerlijk schouwspel van de één die opeens weer alle macht heeft en het volgende moment met een pistool in zijn rug loopt. Het acteerwerk is werkelijk ongelooflijk, Clint en van Cleef zijn uiteraard geweldig maar de show wordt echt gestolen door Wallach, die me vreemd genoeg af en toe aan Johnny Depp als Jack Sparrow deed denken. Alle drie de personages hebben een typische persoonlijkheid. The Bad is (de naam zegt het al een béétje) door en door slecht en deinst nergens voor terug. The Good is het slimst, doorziet alles van tevoren en laat ook enkele sporen van ´´goedheid´´ zien. The Ugly is een opportunist en maakt gebruik van alles wat in zijn voordeel kan werken. Geweldig ook hoe hij opeens weer vrienden wordt met Blondie.

Ook visueel is er niets op deze film aan te merken, je hebt echt niet het idee dat je naar een film uit 1966 kijkt. Daarnaast zien we erg mooie landschappen en is het kleurgebruik erg fijn.

Heeft deze film dan toch nog minpunten? Ik zou bijna zeggen van niet. Waren ze er wel, dan ben ik ze alweer vergeten.

Nou vooruit, één minpunt dan

Het lijkt inderdaad helemaal niet of je een film kijkt...

''There are two kinds of people in the world, those who believe there are two kinds of people in the world and those who don’t.''

chevy93 schreef:

(quote)

Dat de film al na 3 uur eindigt.

Het is wel jammer ja... die 3 uurtjes vliegen voorbij!

Er zijn drie soorten mensen in de wereld: zij die kunnen tellen en zij die dat niet kunnen.

On topic: toffe film, ook na al die jaren.

ik had deze voor 1euro gekocht! als dat niet schandalig is !

Shorty was toch die gast zonder benen? Waarom had hij wel benen toen hij werd opgehangen?

Zijn verschillende personages!

Ook na de zoveelste keer kijken blijft dit voor mij de heilige graal onder de films.

Hoe komt Blondie eigenlijk aan dat paard waarmee hij op het einde weg rijdt?

Dat was het paard van Tuco, die had hij kort daarvoor gevonden.

Dat dacht ik ook.

Maar het paard waar Clint met weg rijdt is zwart, en dat van Tuco is bruin. (Of omgekeerd)

Is dat zo? Dan is dat een fout.

Of die heeft hij gewoon ondertussen ergens vandaan gehaald. Ze hadden toch ergens paarden vandaan gehaald om naar het kerkhof te lopen?

Of het paard van Angel Eyes blabla, lekker boeiend.

ja het is het paard van angel eyes, want met dat paard is angel eyes naar het kerkhof gekomen

Om deze film in een woord samen te vatten: Meesterwek

Wat een geweldige film...

Dit weekend zowel The Good, The Bad and The Ugly gezien als Once Upon a Time in The West. Dit was mijn eerste aanraking met Westerns en mijn eerste film met Clint Eastwood. Verder kende ik niks van het verhaal of de film, alleen de geweldige muziek van Morricone. De enige reden dat ik de films in huis had gehaald was vanwege de hoge waarderingen.

Maar wat een film. Nooit gedacht dat een film van 3 uur lang mij zo kon boeien. Het begint al met de opening credits, normaal zou zoiets niet interessant zijn om te kijken, maar in dit geval zijn ze gewoon geniaal. Net zoals het daarop introduceren van de hoofdpersonages waarin gelijk hun karaktertrekken naar voren komen. Geweldig hoe Tuco uit het raam springt, het beeld stil blijft staan en het daarna weer verdergaat.

Het verhaal zelf is voor mij gewoon een grote opmaat voor de climax op het kerkhof. Maar wat een opmaat. Het verhaal is langzaam, maar wordt wel tot in de perfectie uitgevoerd en verveelt geen moment. Om een beeld te schetsen, de beschrijving die Moviemeter geeft van deze film is eigenlijk heel de opmaat van de film (in grote lijnen natuurlijk). De negen zinnen die hierboven staan duren in principe gewoon anderhalf uur. Knap dat een regisseur dat kan zonder dat de aandacht van de kijker verslapt. De daaropvolgende Climax is misschien wel een van de beste scenes uit heel de filmgeschiedenis. Leuk dat wanneer Tuco denk dat hij Blondie heeft af weten te schudden, Blondie allang op hem stond te wachten en zelfs tijd had om zich om te kleden.

Ook visueel was de film geweldig: Extreme close-ups, beweging van de camera (bijvoorbeeld door de ogen van iemand gezien) en ongebruikelijke camerapunten. Verder was de muziek perfect afgestemd op het beeld: Bijvoorbeeld het moment wanneer Tuco een sigarenpeuk van Blondie vind, Gelijk een supersnelle close-up met een uitspatting in de muziek. Grappig ook dat Tuco die peuk vervolgens nog zelf oprookt.

Tenslotte maak je toch, hoewel je het niet wilt, een vergelijking met Once... The West. Hoewel ook die film een geweldige openings- en eindscene kent, kon deze mij niet zo veel boeien als The Good.. Voor mijn gevoel kwam het middendeel van de film mij veel te rommelig over en kon mijn aandacht niet vasthouden. Dit hoewel de film audiovisueel en qua acteerprestaties ook zeer goed te doen was.

Conclusie: Een Meesterwerk: Gelijk in mijn Top 10 geplaatst. Nu op naar de andere delen in de dollar-triologie, alhoewel ik ben bang dat die nooit zo goed kunnen worden als deze.

30 november in onze grootste plaatselijke bioscoop, op groot scherm te zien (2 voorstellingen)

O.K., op een dinsdag, maar je kan niet alles hebben.

Ik kijk er al naar uit.

Niet te missen.

En waar ligt Border Town precies?

Heerlen

Het betreft een initiatief van de regionale dagbladen, in samenwerking met de Royal bioscoop te Heerlen.

Meer klassiekers zullen volgen.