Pierrot le Fou (1965)

Heerlijke Godard.

Zonder al te veel samenhang en niet bepaald narratief. Ook deze is weer uitermate charmant en oh zo stijlvol, en geweldig geschoten. De acteurs zijn weer geweldig, Karina is gewoon echt een plaatje. Verder een hoop geweldig memorabele scenes en een hoop verwijzingen. En bij vlagen gewoon ook erg komisch!

Het komt nog in beeld ook in neon: 'Cinema'. En dat is het..

4*

Vanwege deze scene nog een halfje erbij. Zo goed en zo komisch!

Can You Hear It?

Tja, dat gevoel krijg ik ook na een aantal Godard's gezien te hebben. Het wekt bij mij eerder irritatie op als bewondering. Net als sommige (overbodige?) personages die al blatend door het beeld wandelen, zoals die Libanese prinses. Het zal wel.

En Anna Karina. Prachtige verschijning, ieder keer weer, wat deze films voor mij zeker kijkbaar blijven maken. Jammer alleen dat ze altijd van die ontevreden kijkende, vervelende, verveelde wichten moet spelen!

Aan de andere kant zijn er ook wel weer leuke en bijzondere dingen te zien. Wat dat betreft verveel je je nooit bij Godard!

Ik moest trouwens even greinzen bij de scène bij het tankstation. Volgens mij heeft dit ook als inspiratiebron gediend voor één van de afleveringen van 'Filthy Rich & Catflap'.

Op één of andere manier vond ik de monoloog van die kerel in de haven (die muziek hoorde) ook wel weer geinig.

Conclusie: Godard is best bijzonder, maar ik ben gewoon te platvloers en bot om het nouvelle-vage gewauwel in zijn films te kunnen waarderen.

Volgende week dinsdagavond (nacht) 01.00uur op ARTE voor wie hem graag wil zien.

Zo goed als 'Le Mépris' worden de films van Godard niet meer (voor mij), denk ik. Eén geniaal stukje cinema tegenover weer een film die gewoon ''leuk'' is, deze Pierrot le Fou. Apart en vermakelijk.

De 1e helft van de film vond ik bijzonder leuk, vooral zo'n scéne bij het tankstation, wanneer ze zonder te betalen ontsnappen is bijna geniaal. Geweldig, wat een humor. Enige logica is bijna niet te ontdekken in dit originele stukje film. Karina is leuk en Belmondo is echt geweldig met die sigaret.

Op visueel vlak érg overtuigend, met enkele bijzonder fraaie shots en het gebruik van kleur, zoals we dat eerder zagen bij Godard. Helaas kon de film me vooral in de 2e helft niet meer zo boeien.

Toch wel weer een behoorlijk fijne Godard dit en wat vallen hier net als in Le Mepris, die heerlijke fijne, frisse kleuren toch weer op. Dat geeft de film gelijk een fraaie stijl en ziet er verder gewoon bijzonder mooi uit.

Verder is het best een aparte film, met een verhaallijn die niet altijd even duidelijk lijkt en die op het gebied van de cinematografie echter wel erg mooi is. Belmondo is verder een fijne acteur, die er erg stoer en cool uitziet in deze film, maar zijn personage vond ik niet altijd even interessant. Anna Karina is echt een schoonheid van een vrouw en kan, nadat ze op een gegeven moment op fraaie wijze een vrolijk nummer ten gehore heeft gebracht, bij mij niet meer stuk.

Het eerste gedeelte van de film, waarin som erg leuke humor verweven zit, vond ik duidelijk het sterkst. De tweede helft zakt de film wat in, al is het einde wel weer sterk gevonden moet ik zeggen.

3,5*

Wow, een fikse stap vooruit in vergelijking met "A Bout de Souffle" wat mij betreft.

"Pierrot le Fou" bruist langs alle kanten: op narratief vlak een absolute 'sof', maar dat hindert niet. De creativiteit en speelsheid die Godard en zijn hoofdrolspelers hier aan de dag leggen zijn bijzonder verfrissend en entertainend. Een zware "Je m'en fou"-mentaliteit die ik bijzonder wist te appreciëren.

Deze film maakt me erg benieuwd naar Weekend, die naar verluidt zo'n beetje in dezelfde lijn als Pierrot le Fou ligt (klopt dit?). Op basis van A Bout de Souffle en stukken uit Film/Socialisme ontwikkelde ik een halve afkeer van intellectualist Godard. Alphaville beviel me gelukkig al een pak beter en deze Pierrot le Fou was niet minder dan een heerlijke filmervaring. Benieuwd naar gelijkaardige films: iemand tips?

4*

Niet omdat het moet, maar omdat het kan! Met deze insteek heeft Godard deze film gemaakt en dit keer vond ik het eigenlijk bijzonder geslaagd. In vergelijking met eerdere Godards vond ik dit experimenteler, vreemder en daardoor gek genoeg nog beter ook. Het gaat echt alle kanten op, maar de hoofdlijn van twee jonge mensen on the run wordt nooit helemaal losgelaten en vond ik zelf wel leuk om te volgen. Zeker als het gefilmd wordt in een vrolijke kleurrijke stijl. En ohja Karina is natuurlijk superokee.

Duidelijk allemaal liefhebbers.

Hij was mij duidelijk te experimenteel.

Geneuzel met kleuren en onrealistische gesprekken.

Het blijft een beetje wringen tussen mij en Godard. Ik vind het echt een briljante cineast. Zijn speelse, experimentele stijl werkt zeker aanstekelijk, maar tegelijkertijd bouwt hij net iets teveel een afstand in tot de karakters om mij nog volledig mee te kunnen krijgen.

"The film was selected as the French entry for the Best Foreign Language Film at the 38th Academy Awards, but was not accepted as a nominee."

wikipedia

... en 48 jaar later op nr. 43 op de lijst der lijsten.

Pierrot le Fou - british film institute

Zie hier waarom Oscars zo lachwekkend zijn!

Ondanks de soms luchtige (of zelfs leutige), licht-absurdistische sfeer een film met een wat vertwijfelde en sombere ondertoon. Doet daarmee wel denken aan A Bout de Souffle, maar die vind ik beter.

Het geheel lijkt een commentaar op van alles en nog wat, wil breken met conventies, en speelt met stijlen en genres, maar hangt naar mijn gevoel iets te veel aan een vernieuwingsdrang op zich, en maakt daardoor een nogal kunstmatige indruk. De talloze literaire referenties maken dat er niet beter op.

Niettemin toch wel een aantal zeer geslaagde scènes, en het is bepaald geen straf om iemand als Anna Karina door het beeld te zien dartelen. Belmondo is ook weer goed.

Ik heb - nu, na één kijkbeurt - het idee dat Pierrot le Fou lijdt aan een euvel dat wel meer jaren zestig-producties hebben: hoe hipper toen, hoe gedateerder nu. Gemaakt natuurlijk in de context van een bepaalde tijd, en dan is het de vraag in welke mate het daar bovenuit kan stijgen.

Wel interessant genoeg om dat ooit nog eens nader te bekijken.

Vierentwintig films bracht Godard uit in de jaren '60. Vierentwintig. Waaronder in zes jaar tijd; A bout de souffle (1960), Vivre sa vie: film en douze tableaux (1962), Le mépris (1963), Bande à part (1964) en Pierrot le fou (1965).

Alleen dat al is een ongelofelijke artistieke prestatie. In tegenstelling tot sommige anderen heb ik helemaal geen moeite met de meta-grapjes van Godard ("did you see a Hollywood film star in technicolor passing by?"), en beschouw ik zijn werk al helemaal niet als gedateerd. Integendeel; ik kan geen andere vooraanstaande regisseur bedenken die het aandurft om zoveel filmregels tegelijk overboord te zetten als Godard doet in Pierrot le fou. Werkelijk niks is normaal in deze film, of het nu gaat om de cinematografie, de montage, de belichting, de vertelwijze, de muziek, de personages, en vooral niet in de combinatie van al die zaken. En dat levert een aaneenschakeling op van briljante scènes.
Letterlijk een aaneenschakeling wat mij betreft, want een zwak moment kent de film gewoonweg niet. Die eerste autorit, de duizelingwekkende scène in het appartement met de dode man (let op alle details, bijvoorbeeld de Mandela-poster aan de muur), Anna Karina als Vietnamese vrouw, de schitterende musical-scene met het lied over de handlijn, om een paar favorieten te noemen.

Anna Karina en Belmondo vormen een fantastisch koppel, uitermate geschikt om de luchtigheid en de tragiek tegelijk uit te beelden. Daarin houdt Pierrot le fou eigenlijk het midden tussen Bande à part aan de ene kant en Le mépris aan de andere. Het knappe is dat de tragische ondertoon wordt gevoeld zonder dat er naar gezocht wordt; zelden liet ook een hoofdpersoon met minder drama het leven op het witte doek.

Toch waardeer ik deze film vooralsnog niet zo hoog als enkele andere creaties van Godard. Eigenaardig genoeg is het geheel in dit geval iets minder dan de som der delen. Hoewel het best zou kunnen dat ik hier na een herziening anders over denk (dat is me in het verleden al vaker gebeurd met het werk van Godard). Juist omdat het allemaal zo gededramatiseerd is vraagt het soms wat langer voordat de film echt binnen komt.

Voor nu een dikke vier. Geweldige film die nog steeds fris is, heerlijk wegkijkt en toch ook onder de huid kruipt.

Was Godard maar iets meer 'normaal'... Die man was volgens mij echt een nachtmerrie voor filmstudio's. Geweldige acteurs, ruim budget, settings in Zuid Frankrijk, muziek, verhaaltje. Alles is aanwezig, maar toch lekker tegendraads er iets heel anders (proberen) mee doen. Dat is wat constant gebeurd: er iets anders mee doen. In de sixties was dat hip, nu niet meer. De film is zeker erg goed te gebruiken als educatief materiaal voor de filmstudent.

Leuke Godard.

Zowat de enige klassieke (pre-70s) regisseur die geregeld een voldoende weet af te leveren. Pierrot le Fou is meteen ook een perfect voorbeeld waarom het Godard wel lukt. Ik ken maar weinige regisseurs van wie de films zoveel speelsheind uitstralen. Ik zie hem dan ook vaak als een Franse, 40-jaar oudere Miike (ondanks dat er ook genoeg verschillen zijn tussen beide regisseurs, zijn het de overeenkomsten die zo uniek en differentiërend zijn).

Visueel vond ik het aardig maar toch ook weer verouderd. Die volle kleur-scenes ogen bijvoorbeeld wat slordig, het camerawerk is degelijk maar niet echt verrassend en ondanks wat leuke sets oogt het vaak een beetje kaal. Gebruik van muziek en editing was wel geniaal. Ook het gespeel met dialoog kan ik wel waarderen, ondanks dat het vaak iets te gezocht highbrow is naar mijn smaak. Met de vorm niks mis.

Belmondo vind ik niet zo'n best acteur, Karina laat mij (in tegenstelling tot de meesten hier blijkbaar) ook volledig koud. Vond het een nogal grijs duo, zeker aangezien hun rollen toch genoeg ruimte hadden voor wat meer acteerplezier.

Film is aan de lange kant, gelukkig laat Godard niet af en blijft de gekkigheid doorgaan tot in de laatste scene. Niet z'n beste, wel leuk, vermakelijk en voor mij persoonlijk erg blije cinema.

3.0*

Tja, Godard. Sommigen worden daar helemaal idolaat van. Ik niet. Met uitzondering van Vivre Sa Vie kan eigenlijk geen enkele film van Godard mij enigszins bekoren. Ook deze niet. Aanstellerige eigenzinnigheid om het eigenzinnig zijn volgens mij. In al zijn pretenties gekunsteld, saai en uiteindelijk irritant. En dan te bedenken dat ik hiervoor Peter van Straten’s “Vader en Zoon” opzij heb gelegd. Die fout moet ik voortaan maar niet meer maken. Toch nog twee ** voor de fraaie plaatjes en de aanwezigheid van de kittige Anna Karina, maar voorlopig heb ik het wel weer gehad met Godard.

Mijn eerste Godard, maar niet onverdeeld enthousiast. Ik kan me zelfs goed vinden in de bovenstaande reactie van BBarbie: regelmatig had ik het gevoel naar een aaneenrijging van aanstellerig/pretentieuze kolder te zitten kijken, ondanks de soms knappe beelden en scènes.

Treffend vond ik ten andere de uitspraak van Ferdydurke: hoe hipper toen, hoe gedateerder nu. Volgens mij geldt dat trouwens voor elke kunst- en zelfs elke cultuuruiting...

Ach ja, de betiteling "gedateerd" is natuurlijk even subjectief als elk ander waardeoordeel over de film. Ik vind hem bijvoorbeeld helemaal niet gedateerd. En ik weet ook niet of de film toen heel "hip" was.

Het ging mij niet om een waardeoordeel, eRCee. "Gedateerdheid" is voor mij trouwens helemaal geen absoluut criterium om de "waarde" van een kunstwerk te beoordelen. En de term "hip" is natuurlijk nogal vaag. Misschien beter te spreken van "opvallend"? Of "recalcitrant"? Maar dan bijna als een formele eigenschap.

Maar dat maakt de idee voor mij niet minder treffend.

Mijn punt is dat een film gedateerd noemen juist wel een waardeoordeel is.

Voor mij niet. Omdat ik een kunstwerk niet finaal wil beoordelen vanuit het referentiekader waarin ik toevallig vandaag leef.

Maar dat maakt de idee voor mij dus niet minder treffend.

Dat is toch juist wat je doet als je beweert dat een film als gedateerd bestempelen géén waardoordeel is (maar een soort objectief gegeven, zoals je koolstofdateringen hebt)? Ik snap simpelweg niet wat je bedoelt.

Een film "gedateerd" noemen is voor mij wel een oordeel, zoals je hem "modern", of "klassiek", of "hip" kan noemen bijvoorbeeld, maar géén waardeoordeel. Sommige "gedateerde" films vind ik knap, andere niet, net zoals boeken, muziek of wat dan ook...

Dit was geloof ik de tweede Godard die ik zag, en ik denk dat achter mijn door ThomasVV aangehaalde opmerking een verdenking zat van modieusheid; het breken van conventies om zichzelfs wille, meegaand op de golven van de tijdgeest.

Intussen heb ik wat meer Godards gezien, en misschien is hij een tijd ‘in de mode’ geweest, maar een modieus filmer kun je hem toch moeilijk noemen. Hij is altijd doorgegaan zijn eigen, toch tamelijk unieke stijl te hanteren, wat je verder ook van zijn films mag vinden.

Altijd lollig om met je teksten van een paar jaar terug geconfronteerd te worden.

Wel interessant genoeg om (dat) ooit nog eens nader te bekijken

Ha, die opmerking staat nog als een huis

Ok, Ferdydurke, maar tégen een bepaalde, per definitie tijdsgebonden mode ingaan, maakt een film even "gedateerd" als ermee meegaan! Dat is mijn punt. En dat maakt jouw opmerking voor mij zo treffend.

En wat zijn dan jouw criteria voor het oordeel gedateerd? En hoe verklaar je dat anderen de film niet als gedateerd beschouwen?

En film is volgens mij meer "gedateerd" in de mate dat hij meer bepaald of geconditioneerd is door de tijdscontext waarin hij is gemaakt. Maar zoals ik hierboven al zei, kan dat zowel door met die specifieke tijdscontext mee te gaan, als door er juist tegen in te gaan... In het eerste geval is de film "modieus", in het tweede een "reactie op", maar vaak is het ook een combinatie daarvan. In de betreffende tijdscontext zelf spreken we dan van... "hip"? Hoewel dat woord op zich ook weer wat "hip" is...

Oke, dat is duidelijk. We moeten er ook zeker geen eindeloze discussie van maken.

Wat ik nog wel wil zeggen is dat Godards Nouvelle Vague-films zich weliswaar afzetten tegen de dominante filmcultuur, maar dat dit volgens mij niet echt een tijdsgebonden context is maar eentje die door de gehele filmgeschiedenis loopt. Het is het alternatief voor de film die werkt als een "droommachine", waarin het medium zelf op de achtergrond wordt gehouden om de kijker zoveel mogelijk in de film te laten opgaan. Dogme heeft eigenlijk hetzelfde effect, een moderne (?) film als Reconstruction ook, en omdat het dus niet zozeer tijdsgebonden is, is het volgens mij ook niet gedateerd. Uiteindelijk komt het er denk ik meer op aan of je de uitwerking geslaagd vindt, en dan belanden we dus weer bij waardeoordelen.

Inderdaad. Dat laatste is eigenlijk wat ik wou zeggen, eRCee, gedateerd of niet...