The Illusionist (2006)

Bijzonder vermakelijke en sfeervolle film. De strijd met de andere grote illusionistenfilm The Prestige verliest hij zondermeer, maar niet zozeer op kwaliteit maar meer nog vind ik dat de films niet met elkaar te vergelijken zijn. Maar zoals in The Prestige de bestanddelen voor een goocheltruc uitgelegd worden, zijn die niet net zo voor deze film van toepassing?

De belofte: zijn eigen hunkering naar Sophie, Sophie zelf die ongelukkig is en de tiran van een Weense prins.

De wending: In een vlaag van razernij dood de prins Sophie.

De prestige: Sophie leeft nog, kan nu bij Eisenheim zijn en de gemene prins heeft een ontmoeting met karma.

In die zin is de film bijzonder goed opgebouwd. Wat natuurlijk meteen verschilt met The Prestige zelf is het gebrek aan diepgang. In die film krijgen de hoofdrolspelers veel meer introductie en is een hele voorgeschiedenis nodig voor beider motieven om het aan het einde weer rond te krijgen. Daar houd The Illusionist het juist extreem gemakkelijk, namelijk niets minder dan een onmogelijke relatie. Meer is er niet voor nodig om alle raderen draaiende te krijgen. Om nu te zeggen dat deze film slechts draait om de goocheltrucs is veel te kort door de bocht. Niet alleen speelt er vanaf het begin al rivaliteit en jaloezie tussen Eisenheim en de Prins maar is de opvoering met de sabel ook meteen al een krachtmeting tussen de twee. Zo beschouw ik de film zelf met zijn script ook als één langgerekte vooropgezette truc om haar daar weg te krijgen en hem er voor op de laten draaien, en dat blijft lang goed verborgen. En dat vind ik verdomd knap.

Maar er is meer dan het plot. Vooral de sfeer en de setting doen het bijzonder goed. Lichtgeel kleurenfilter, flakkerende lichten, de film lijkt zo nu en dan wat teveel licht te hebben gehad bij de ontwikkeling, om nog maar te zwijgen van de donkere door kaarsen verlichte theaters. Mooi soundtrack van Philip Glass overigens en prima rollen van Norton natuurlijk, Giamatti goed als altijd en Sewell die zoals meestal een prima ploert neerzet.

Mooi film, vermakelijk, goed plot, sfeervol. Gewoon erg goed!

“Everything you've seen is an illusion, it's a trick.”

Sterke en uitermate sfeervolle film. The Illusionist is een film die de kijker graag op het verkeerde been zet met veel twists en onverwachte gebeurtenissen. De film ziet er ook schitterend uit met een aparte camerastijl (sommige beelden zien er wazig uit om extra effect te creëren), een donker kleurengebruik en kostuums en decors waardoor je jezelf echt even in het Wenen aan het eind van de 19de eeuw waant. Het verhaal is simpel maar zit ingenieus in elkaar.

Eisenheim en Sophie zijn jeugdliefden die elkaar weer tegenkomen als ze ouder zijn. Hij is een illusionist en zij is verloofd met de kwaadaardige kroonprins Leopold. Eisenheim wil Sophie redden uit de handen van Leopold en verzint een gewaagde truc om voor eens en altijd samen te zijn. Dit soort verhalen staat of valt bij de chemie die de hoofdrolspelers samen hebben en gelukkig zijn Norton en Biel een leuk duo. Ook Rufus Sewell is sterk en Paul Giamatti heeft een heerlijke bijrol als inspecteur Uhl, die de shows van Eisenheim moet doorgronden wegens vermoeden van fraude en uiteindelijk nauw betrokken raakt bij het onderzoek naar de relatie tussen Eisenheim en Sophie. De film oogt door zijn aanpak als een theaterstuk met veel kleine sets, en vooral bij de shows van Eisenheim komt dat goed tot uiting. The Illusionist houdt zijn kaarten lange tijd dicht tegen de borst en pas op het einde komt de verrassende ontknoping. Gelukkig stelt deze niet teleur en wordt de oplettendheid van de kijker beloond.

Erg aandoenlijke film.

Burger zet de moeilijke taak neer om mysterie en romantiek op een feilloze manier te verweven. Normaal gesproken delft één van de twee halverwege de film het onderspit, maar gelukkig blijft The Illusionist tot het eind op beide fronten actief. En dat op een continue warme en stijlvaste manier. Erg fraai in beeld gebracht, eindelijk eens iemand die écht iets doet met een historische setting. Brengt je echt terug naar de beginjaren van de 20e eeuw. Warme kleurtjes, en ook de flashbacks zien er mooi uit. Heeft uiteindelijk wat weg van een sprookje. Het verhaal mag dan niet veel bijzonders zijn, als het op deze manier is uitgewerkt vind ik het prima.

Als het acteerwerk dan ook nog eens dik in orde is valt er eigenlijk niet zoveel te klagen.

Dikke 4*.

Leuke quiz vraag. Welke film was er eerder The Illusionist of the Prestige?

Nee? Ze zijn opmerkelijk genoeg beiden gemaakt in 2006 al zag ik in de aftiteling dat The Illusionist is gemaakt in 2005. Anyway afgezien dat beide films over illusionisten gaat hebben we verder weinig gemeen.

Ik had de Illusionist twee keer half gezien maar nu dan eindelijk helemaal op blu-ray. Weliswaar met Engelse subs maar dat is in deze film geen probleem. De trucs zijn prachtig in beeld gebracht de oranjeachtige sfeer is geweldig authentiek. Verhaal loopt goed, alleen het eind worden alle facetten net even iets te snel in beeld gebracht. Muziek is ook een pluspunt en de uitstekende acteerprestaties van Paul Giamatti die in Sherlock Holmes niet zou misstaan.

Dikke voldoende die net iets minder scoort dan The Prestige maar verder prima scoort! De bijzondere mystiek heeft mij zeker geraakt in deze film.

Film 4,0

Beeld 4,0

Geluid 4,0

Extra's 1,0

Zo goed gedaan. Als je ziet hoe ze het hebben gefilmd en hoe ze hebben geacteerd is zo goed gedaan. Dit is nu echt een film waar je naar wilt blijven kijken tot het einde. En dan op het einde krijg je het antwoord van de hele film. Is ze echt dood en waar zijn ze naar toe.
De hele film is een truc en dat merk je echt als je de film tot het einde kijkt want dan zie je hoe de grote truc in elkaar zit.
Voor mijn hele review:
review The Illusionist

Belle epoque drama over de romantische verwikkelingen rondom een illusionist en diens jeugdliefde. Dit soort rollen zijn de vaak wat onderkoelde Edward Norton op het lijf geschreven. Een sfeervolle film met een boeiend verhaal (incl. een passend einde) en fraai camerawerk. Erg mooi.

Wow wat een geweldige film was dit !

Van begin tot eind blijft deze film boeien meer ga ik er niet over verklappen, deze film moet je gewoon zien.

Film zit wel erg goed in elkaar! Setting past wel mooi, ben niet zo'n fan van Norton maar dit doet ie wel aardig. Bad guy heeft ook echt een rotkop, die gun je niks. Verder is het verhaal goed en daar houd ik van!

4*

Opmerkelijk dat er in 2006 twee films over een illusionist werden uitgebracht, de film The Prestige van Christopher Nolan en deze van Neil Burger. Waar Nolan er een ingewikkelde legpuzzel voor de kijker van maakt, maar eigenlijk weinig te vertellen heeft, heeft de film van Neil Burger een verhaal met een kop en een staart, een liefdesgeschiedenis zelfs, in het Wenen van de (vorige) eeuwwisseling.

Ik vond het verhaal afwisselend, onderhoudend en bij vlagen spannend, met sfeervolle beelden van het Wenen uit die tijd. Alhoewel, de opnamen zijn gemaakt in Tsjechië, namelijk in Praag, Tabor en in het kasteel Konopiste, ten zuiden van Praag. Wie dat slot kent, herkent het onmiddellijk. Het behoorde toe aan troonopvolger Frans-Ferdinand, die min of meer model staat voor de prins Leopold in de film. Inclusief z'n driftbuien en zijn connectie met de familie Von Teschen, een zijtak van het huis Habsburg. En de vrouw met wie hij getrouwd was heette ook Sophie, hier gespeeld door de mooie Jessica Biel.

Er valt dus veel te genieten met deze film. Met aan het slot een aardige twist, want het gaat nu eenmaal over een illusionist.

Na 9 jaar 'per toeval' herzien en eigenlijk klopt mijn review van toen nog helemaal.

The Illusionist is een zeldzaam mooie film die aanvoelt als een oude, met fluweel beklede sprookjesvertelling. De film betovert niet met groot spektakel, maar met sfeer, elegantie en mysterie. Het warme, schilderachtige camerawerk geeft elke scène de uitstraling van een levend kunstwerk, terwijl de subtiele muziek en sterke vertolkingen van Norton, Giamatti en Biel een gevoel van melancholie en verwondering oproepen.

Wat deze film zo bijzonder maakt, is dat de illusies nooit louter trucs zijn, ze worden een metafoor voor liefde, verlangen en de dunne grens tussen werkelijkheid en verbeelding. De film ontvouwt zich rustig en bedachtzaam, waardoor het einde des te meer indruk maakt. Het is geen film die schreeuwt om aandacht, maar een die zachtjes onder je huid kruipt en daar nog lang blijft nazinderen.