Carefree (1938)

Hopla met de beentjes. Fred Astaire en Ginger Rogers. De BBC krijgt er niet genoeg van.

Nu Fred als psychiater-danser.....hypnotiseur. Best grappig.

Irving Berlin is de componist van dienst met het knappe "Change Partners" waarvan de lyrics nog best in het verhaaltje passen. Mooi.

Niet de beste Astaire/Rogers-film, maar wel ééntje die afwijkt van de succesvolle formule van hun voorgaande samenwerkingen. Om te beginnen is het budget een stuk lager, wat zich vooral uit in de eenvoudige decors. Een ander belangrijk verschil is dat Fred geen danser speelt, maar een psycholoog... die wel ooit droomde van een carrière op de planken. Het meest opvallend aan "Carefree" is dat Ginger Rogers hier alle ruimte krijgt om haar acteertalent tentoon te spreiden en daardoor steelt ze deze film.

Fred speelt Tony Flagg, die het aanstaande huwelijk van zijn oude vriend Stephen [Ralph Bellamy] moet redden. Hij doet dat door diens verloofde Amanda [Ginger Rogers] onder hypnose te bevelen al haar remmingen te laten gaan, in de hoop zo haar onderbewustzijn te stimuleren. Amanda 'ontsnapt' echter voor Tony haar uit haar hypnose heeft laten ontwaken en Amanda neemt Tony's bevel bijzonder letterlijk...

Ginger Rogers mimiek en timing blijkt perfect te zijn, al liet ze in haar eerder rollen in 42nd Street, Gold Diggers Of 1933 en Stage Door al zien dat ze meer was dat Astaires danspartner. In andere films zorgden de acteurs in de bijrollen vooral voor de humor, nu nemen Ginger en Fred de komedie voor hun rekening en het resultaat mag er zijn. Muzikaal valt er ook voldoende te genieten, met Freds sublieme solo-nummer op een golfbaan, een tour-de-force waar iedere golfliefhebber jaloers op zou zijn. "Do The Yam" is zeer aanstekelijk en één van de weinige keren dat Fred en Ginger dansen met een aantal figuranten. "Change Partners" is nog zo'n klassieker van Irving Berlin, maar wat mij betreft is het muzikale hoogtepunt de droomsequentie waarin Ginger en Fred grotendeels in slow-motion dansen. Nog nooit was zo goed te zien dat talloze uren repeteren resulteren in absolute perfectie. Het is alleen jammer dat Bellamy, maar ook Jack Carson wat ondankbare rollen hebben... en die scène op de fiets kan natuurlijk al helemaal niet! Maar een kniesoor die zich daardoor laat weerhouden om deze bijzonder Astaire/Rogers-film te aanschouwen.

Vlotte Astaire/Rogers naar de aloude formule.

Hier en daar mogen er dan wat andere accenten liggen, zoveel verschillen de films zeker niet van elkaar. Ook deze keer weer genoeg aandacht voor de humor (die best droog is), een aantal dans en zang stukken en vooral véél luchtigheid. En uiteraard een finale die welgeteld 2 minuten duurt.

Op zich ook wel fijn, dit soort genrewerkjes. Je mag dan vooraf al weten waar je voorstaat, maar ze stellen op dat gebied ook zelden teleur. De luchtigheid en humor maken deze films erg eenvoudig te verteren, dans en muziek liggen mij dan wat minder maar daar ben ik ondertussen wel al op voorbereid.

Rogers en Astaire blijven een fijn filmkoppel, film kent aardig wat tempo en duurt ook niet te lang. Wel een geinig tussendoortje dus, vooral een stuk makkelijker te behappen in vergelijking met vele tijdsgenoten.

2.0*

Net nu ik weer eens de drie Astaire-Rogers-DVD's in mijn collectie heb bekeken, is de BBC mij tegemoet gekomen door de enige film van dit duo die ik nog niet had gezien uit te zenden. De standaard-premisse is niet wezenlijk anders (Fred wordt verliefd op Ginger, maar zij ziet zijn luchthartigheid voor oppervlakkigheid aan, zodat hij alle muzikale zeilen moet bijzetten om haar los te weken van een verloofde wiens enige zondes de door het script voorgeschreven kortzichtigheid en nietszeggendheid zijn), maar het grote verschil is dat Rogers hier veel meer gelegenheid krijgt om te laten zien wat ze als actrice in haar mars heeft, zowel wat betreft haar komische talenten als wanneer ze haar ware gevoelens moet proberen te verbergen, en ik moet zeggen dat ik haar nog nooit zo goed heb gevonden (net zoals mrklm hierboven de loftrompet over haar steekt). Ook op andere gebieden verschilt Carefree toch wel van hun eerdere films: minder dans en muziek, meer surrealisme (inclusief een droomsekwens met enigszins unheimische slow-motion), een thematiek (het onderbewuste) die volgens mij in die jaren steeds meer in de mode kwam, en dus een grotere focus op Rogers. Ook wel een iets tragere en wat kortere fim dan gebruikelijk, met twee hoogtepunten (Astaire die met golfballen in de weer gaat, en de dans bij The yam in en dwars door het restaurant), maar als geheel toch net wat minder spetterend dan bijvoorbeeld Top hat en Shall we dance.