How to Marry a Millionaire (1953)

Eén van de grootste kassuccessen van 1953. Nu komt het allemaal wat braafjes en een beetje oubollig over, maar het is nog altijd de moeite waard om filmgodinnen als Lauren Bacall en Marilyn Monroe aan het werk te zien. Dit is ook de eerste film - samen met The Robe - uit de geschiedenis waarin cinemascope werd aangewend...

Probeer je een film te kijken, word je eerst getrakteerd op een orkest die 5 minuten een liedje zit te spelen. Noem het niet ruimdenkend van mij maar z'n dingen staan garant voor puntenaftrek en veel overschot heeft How to Marry a Millionaire al niet.

Vrouwen die enkel een man willen voor z'n geld worden hier leuk op de korrel genomen maar verder heeft de film zo weinig te bieden. Vooral de grappen zijn vaak nogal van een flauw niveau (Monroe loopt tegen een muur en daarmee moet je het maar stellen, al dat gedoe rond die bril vond ik maar mager). Had zowat het gevoel dat het allemaal nergens op sloeg.

1,5*

Men aren't attentive to girls who wear glasses

Ik was gisteren blijkbaar in mijn Marilyn periode. Na eerst Ladies of the Chorus te hebben gezien wou ik nog wel wat meer van het blonde sexsymbool te zien dus toen ik langs de Monroe collectie liep viel mijn oog op deze. Het was één van de eerste Monroe's die ik ooit had gekocht waardoor het al lang, lang geleden was dat ik de film nog had gezien. Gisteravond nog maar eens opgezet en ik heb er geen spijt van.

De film opent nogal vreemd met de Big Band die een aantal minuten spelen zonder enig teken van credits, acteurs of iets dergelijks maar dan begint de film effectief. Het plan van de 3 vrouwen is geniaal in al zijn eenvoud. Men huurt een kast van een huis en probeert daardoor mannen te strikken. De 3 krijgen een heleboel verschillende types over de vloer, de één al meer geslaagd dan de andere, maar het zorgt in ieder geval wel voor een aantal vermakelijke situaties. Natuurlijk komt het allemaal soms wat oubollig over en kan voor velen het personage van Monroe de druppel zijn, mij kon het in ieder geval bekoren van het begin tot het einde. Nergens verrassend maar dat hoeft ook niet, ik kan dit soort films wel waarderen. Het blijft natuurlijk leuk om te zien hoe elke vamp zich langzaamaan weet te verzoenen met een vent die geen geld heeft. Grable scoort met een ranger, een boswachter en niet een Texaan zoals haar personage dacht en Monroe vindt iemand die al even blind is als zijzelf. Voor de rest kent de film ook een aantal leuke verwijzingen naar andere films. Zo zegt Bacall op een bepaald moment dat ze altijd al iets voor oudere mensen heeft gehad en verwijst ze naar de man uit The African Country. Die man is niemand minder dan Humphrey Bogart, Baccals toenmalige man... How to Marry a Millionaire is trouwens ook de eerste film die in, het toen nog redelijk experimentele, cinemascope werd geschoten maar kent jammer genoeg deze status niet omdat The Robe, de tweede film die met cinemascope is geschoten, als eerste werd uitgebracht. Jammer want dit had sowieso de film meer bekendheid gegeven want anno 2010 is het alleen nog maar in de winkels te vinden dankzij Monroe.

Er zit maar 5 jaar verschil tussen deze verschil en Ladies of the Chrous maar toch is het al duidelijk hoe een groei Monroe als actrice heeft doorgemaakt. In Ladies heeft ze meer een serieuzere rol, met hier en daar een leuk fragment, maar in deze film is haar komische timing uitmuntend. Het komt allemaal nogal slapstickachtig over, een genre waar ik niet echt fan van ben, maar Monroe weet het heerlijk te brengen. De bril die altijd verdwijnt wanneer er mannen aan te pas komen, het tegen deuren lopen, ... Gedateerd maar nog altijd wel erg leuk. Ook zag ze er hier weer bloedmooi uit, zelfs met een lelijke bril. Betty Grable voelt dan ook een beetje aan als een goedkope kopie doordat ze eenzelfde kapsel heeft. Gelukkig voelt dit enkel zo aan in het begin en weet ze zich later toch genoeg te manifesteren in de film. Ze kent een paar heerlijke scènes maar weet zich vooral uitstekend te redden in het stuk waar ze alleen in de bergen zit zonder haar vriendinnen. Want de chemie tussen de drie is wel erg goed. Ze hadden er allemaal erg zin in precies en het straalt dan ook van het scherm af. Bacall was wel de somberste van de drie. Een uitstekende actrice maar, hoewel ze maar 2 jaar ouder was dan Monroe en zelfs 8 jaar jonger dan Grable ziet ze er vaak toch wat te oud voor de rol. Geen idee waar het aan ligt maar het kon soms erg hard wisselen. De vele veroveringen van de dames zijn amusant maar nergens zit er een echte uitschieter tussen qua vermakelijkheid, al was Monroe's love intrest wel een leuk personage.

Marilyn kan nooit iets verkeerd doen precies bij mij. Elke film is praktisch gewaardeerd op een dikke voldoende maar toch kent ze hier op de site een nogal een negatief beeld. Geheel onterecht want Monroe bewijst dat ze meer is dan een blonde bimbo. Soms een tikkeltje gedateerd maar als je je daarover kunt zetten dan staat je een leuke avond te wachten.

4*

Niet leuk.

Ik heb het denk ik niet echt op die golddigger filmpjes van vroeger. Eigenlijk de hele cast is vervelend. Domme vrouwen die plannen op geld, en wat rijke venten die uiteraard strooien met de centjes.

De humor is zeer oubollig, het acteerwerk erg overdreven en de film springt maar wat doelloos tussen de drie verhalen heen. Visueel ook echt erg lelijk, de muziek kon me ook voor geen meter boeien.

Het is eigenlijk gewoon wachten op het eindorkest, vond het een vervelende film met een vervelend sfeertje. Die anti-romantiek van vroeger ligt me helemaal niet.

0.5*

Goeie film waarin drie dames een plan verzinnen om met een miljonair te trouwen. Een leuke en onderhoudende screwball-achtige comedie met grappige dialogen en situaties. Absoluut een product van zijn tijd, maar hierin ligt ook een deel van de charme. Zo zou je de muzikale opening tegenwoordig niet snel meer tegenkomen. Verder drie heerlijke rollen van Marilyn Monroe, Lauren Bacall en Betty Grable.

Een echte topfilm is het zeker niet, maar wel leuk om drie schoonheden uit de jaren '50 samen aan het werk te zien. De film is dan ook een feelgood film met een vleugje komedie en dat is wel aangenaam om zien. Al kan ik me voorstellen dat er evenveel mensen hier niet van zullen houden. Toen een pionier voor Cinemascope en zeker zijn prestatie geleverd in de filmwereld. Maar ondertussen ook al wat voorbijgestreefd. Maar zoals gezegd, blijft het heerlijk om vooral Monroe en Bacal bezit ge zien. Prachtige dames!

Hoewel het zoals anderen al hebben opgemerkt vandaag allemaal oubollig overkomt en het verhaal erg simplistisch, heb ik toch genoten van deze romantische comedy. Lauren Bacall heeft hier de hoofdrol, maar ik vond de karakters van Marilyn Monroe en Betty Grable een stuk leuker en interessanter. Marilyn wat ze ook aanheeft, met of zonder bril, het blijft een hele mooie vrouw. Er is ook niemand die zo overtuigend het domme blondje kan spelen als zij. De keren dat ze omwille van haar slecht zicht overal tegen aan botst komen ook heel spontaan over, helemaal geen geforceerde slapstick. Ook Betty Grable heeft mij erg gecharmeerd met haar toch wel hoge Doris Day gehalte Bacall mag dan wel overkomen als het intelligenste karakter, ze is overigens wel de meest oppervlakkige en saaie. Een rol die ze goed vertolkt, maar ik heb toch meer genoten van de blondines.

Best wel een vermakelijke film maar niet speciaal door het plot maar des te meer door de sfeer die de film weet uit te stralen. De hoofdrol actrices deden het samen trouwens ook erg leuk en het appartement waar ze intrekken is erg sfeervol!(Vooral dat balkon ) Jammer wel dat de makers er voor gekozen hebben best veel scenes buiten het appartement om te filmen, aangezien ik persoonlijk de scenes die zich daar afspeelden het meest interessant vond.

Het verhaaltje bewandeld de standaard paden, maar het blijft op zich wel vermakelijk. Wat mij betreft geen super goede klassieker, maar wel de moeite waard eens mee te pakken.

3*

Best vermakelijk en daarnaast ook op zich al entertainend om Betty Grable, Lauren Bacall en Marilyn Monroe naast mekaar aan het werk te zien. Op youtube zijn nog beelden te vinden van de première van deze film waarin je ze arm in arm voor de cinema ziet o.m. in gezelschap van Humphrey Bogart.

Monroe steelt voor mij een beetje de show met haar nerdy rol. De rol van Bacall is dan weer een soort ankerpunt waarrond heen de actie zich ontwikkelt. Vlot tempo met wisselende situaties. Dat laatste wordt in de hand gewerkt met de opeenvolging van de individuele lotgevallen van de drie dames. Geen dijenkletser maar af en toe heb ik toch kunnen lachen.

Het verhaal slaat eigenlijk nergens op, maar dit is wel een iconisch tijdsdocument voor Hollywood in de fifties. Heerlijke technicolor decors, interieurs en kleding.

Monroe heeft een flauw personage, maar die weet ze toch op te krikken met haar komische talent. Vooral de vliegtuigscène is heerlijk.