Gentlemen Prefer Blondes (1953)

Dolle komedie van Howard Hawks, naar een Broadway-musical uit de jaren '20, en naar een roman van Anita Loos. Schitterende vertolkingen van Marylin Monroe (Lorelei) en Jane Russell (Dorothy). Deze prent kreeg in '55 een vervolg met Gentlemen Marry Brunettes.

Gentlemen Prefer Blondes, but diamonds are still a girls best friend!!!

Alleen al Marilyn Monroes vinnige vertolking van de 'domme' verleidster, maakt deze film de moeite waard. Meestal geef ik echter de voorkeur aan brunettes, maar ditmaal is het omgekeerd, want Monroe heeft me volledig binnengehaald.

Ook Monroes partner Jane Russell verdient aandacht. Haar imitatie in de rechtbank is vlekkeloos en schitterend om zien.

De dialogen halen daarentegen zelden het niveau van His Girl Friday, maar toch weet Hawks ook hier wat pittigs uit zijn pen te schudden.

Dorothy: Remember, honey, on your wedding day it's all right to say "yes."

Henry Spofford III: The first reason is I'm too young to be sent to jail. The second reason is you got a lot of animal magnetism.

Dorothy: Honey, did it ever occur to you that some people just don't care about money?

Lorelei: Please, we're talking serious here.

4*

Mijn eerste Marilyn Monroe film.

Ik denk dat voor de eerste film dit niet echt gelijk de beste keuze is, maar toch heb ik me er zeker wel bij vermaakt.

Gewoon een leuke film, lekkere ouderwets natuurlijk wat ik goed kan waarderen.

Marilyn vind ik een leuke vrouw, qua uiterlijk vind ik haar niet bijzonder knap, maar zoals meerdere zeggen heeft ze wel 'iets'.

Verhaal stelt niet echt veel voor, en de liedjes vond ik ook iets minder.

Maar deze voor mij eerste Monroe film is me goed bevallen en ga zeker meer van haar kijken.

3,5*

Ik had na Don't Bother To Knock zo mijn twijfels gekregen over het acteertalent van Monroe, maar misschien lag dat gewoon aan de rol. Want als Lorelei Lee is ze perfect!

Ik heb zelden zo'n dom blondje gezien, en het is voor Monroe klaarblijkelijk een koud kunstje om dat goed uit te beelden. Minpuntje is wel dat deze houding niet echt lijkt op haar voorkomen tijdens optredens op het toneel, waar ze opeens een doelgerichte verleidster is, maar ach. De film is niet serieus te nemen en vooral gericht op entertainment, en dat slaagt dan ook. De dialogen zijn lekker snappy en het is een genot om Jane Russell met haar gevatte opmerkingen Monroe van het scherm te zien spelen. De jolige liedjes en dansjes maken het af.

Ieder personage in de film is een typetje, en de geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar het is dan ook een musical. Een aangename, grappige en zeer onderhoudende komedie waarvan ik toch wel blij was dat hij in kleur geschoten is. Die zelfs nog min of meer enige vraagtekens durft te zetten bij vrouwen met schoonheid en mannen met geld.

Wat ik ook leuk vond was hoe erg benadrukt moest worden dat Marilyn Monroe en Jane Russel toch zo knap zijn. Het gebeurt een stuk minder subtiel dan tegenwoordig. Alsof de film zijn publiek wil leren wat een droomvrouw is, en dat is waarschijnlijk ook zo. Lorelei komt daarover overigens wel even gevat uit de hoek als ze onderbouwt waarom ze alleen maar op mannen met geld valt.

En Moulin Rouge zal nooit meer hetzelfde zijn.

4*

De film verdedigt op wel heel oncompromisloze wijze een materialistisch standpunt. Maakt dat schitterende momenten zoals het optreden van “Diamonds are a Girl’s Best Friend” minder speciaal? Absoluut niet. Het is rasechte Hollywood entertainment op overtuigende wijze neergezet, sowieso moet ik nog de eerste Monroe-film zien die niet minstens vermakelijk is. Ze is een icoon en overtuigd in vrijwel iedere scene dat de rond haar gecreëerde legacy absoluut gegrond is, dan kun je een fout politiek standpunt best door de vingers zien.

I can be smart when it's important, but most men don't like it

Ik had gisteren nog eens zin in een Marilyn Monroe film. Het is raar, soms kan ik maanden zonder en dan heb ik ineens ontzettend veel zin om de mooiste actrice aller tijden nog eens aan het werk te zien. De keuze viel op Gentlemen Prefer Blondes, geen idee waarom maar ik denk dat het er mee heeft te maken dat dit mijn eerste Monroe film was dus ik zal wel weer in een nostalgische bui zijn geweest...

Het verbaast me trouwens hoe weinig stemmen de film hier heeft. Ik heb altijd gedacht dat dit Monroe's bekendste film was maar 107 is best wel weinig. Die eer gaat dan blijkbaar naar Some Like it Hot die meer als 600 stemmen heeft maar het is best wel ergens triest dat zoveel mensen Marilyn Monroe kennen maar dat er maar 3 films zijn die boven de 100 stemmen komen. Soit, voor mij maakt het niet uit hoeveel stemmen een film heeft maar zolang dat ik hem heb gezien ben ik content. Misschien heeft het ermee te maken dat dit de eerste Monroe film was die ik ooit zag, ondertussen heb ik bijna alles van haar achter de kiezen, maar dit is zo'n film die ik direct opnieuw zou kunnen zijn wanneer de film is gedaan. Het verhaal heeft nochtans niet veel om handen maar het is de leuke humor (de dialogen tussen Dorothy en Lorelei zijn soms echt hilarisch, vooral de droge opmerkingen die Dorothy op Lorelei geeft zijn fantastisch) en de uitstekende choreografie die deze film naar een hoger niveau tillen. Als ik het over choreografie heb, dan heb ik het natuurlijk ook over het Diamonds nummer. Het is denk ik het meest bekende nummer van Marilyn Monroe, misschien dat Happy Birthday Mr. President deze plaats opeist, maar het is ook één van de meest vermakelijke nummers doorheen heel de film. Hier doe ik eigenlijk de andere nummers mee tekort want ook de overige zang- en danszaken komen lekker uit de verf. De dansers zijn goed op elkaar ingespeeld, soms iets te enthousiast want wanneer Dorothy aan het zwembad zit en erin valt door iemand van het Olympische Team blijkt het dat dit niet de bedoeling is. Iets wat vooral te zien is aan de verdwaasde blik die Russel heeft wanneer ze boven komt spartelen.

Hiermee kom ik meteen aan de andere kracht van de film, de tandem Monroe - Russel. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling dat Monroe zou meespelen, de rol was geschreven voor Betty Grable maar dankzij het succes van Marilyn in Niagara ging de rol toch naar haar. Wanneer haar dan werd gezegd dat ze niet de ster ging zijn in de film antwoordde ze toepasselijk dat ze toch altijd de blonde zal blijven. Je zou dan beginnen vermoeden dat er enige wrevel tussen beide dames zou ontstaan maar Russel en Monroe werden dikke vriendinnen en Russel was vaak de enige die Monroe uit haar moeilijke dagen kon krijgen. Je merkt dan ook in de film dat beide dames ontzettend goed met elkaar overweg kunnen en ze zijn ook sterk op elkaar ingespeeld. Ik heb sowieso al een zwak voor Marilyn Monroe maar hier bewijst ze toch maar weer eens dat ze een sterke komische timing had en dat ze echt wel meer was dan een simpel dom blondje. De quote in de film "I can be smart when it's important, but most men don't like it" is er dan ook door haar in gezet. Maar het is niet alleen Monroe die met de veren gaat lopen. Neen, ook Jane Russel is de moeite waard. Ik zei het daarjuist al, de combinatie is uitstekend en het is dan ook jammer dat hier nooit meer van is gekomen. Een geweldige scène is dan ook wanneer Dorothy zich als Lorelei verkleed in de rechtzaal en als bijgevolg iedereen, zelfs bijna de kijker, laat geloven dat zij de enige echte Lorelei is. De manier waarop ze Monroe nadoet is dan ook zeer treffend. De film moet het vooral hebben van zijn twee vrouwelijke hoofdrollen want qua mannen is de film niet echt de moeite waard. Hawks zorgt voor overdreven typetjes maar mist met Tommy Noonan toch wel wat. Ik irriteerde me eerlijk gezegd meer aan het sullige idee achter Mr. Esmond dan wat anders. Charles Coburn, die een jaar geleden al met Monroe had samen gewerkt in Hawks Monkey Bussines, is een uitzondering op de regel. Ik ga mijn woorden over de mannelijke cast terug intrekken want eigenlijk is er buiten Noonan niets op aan te merken. Een leuk personage was de jonge George Winslow die de rol van Henry Spofford III vertolkt. Heerlijke scène is het wanneer Lorelei vast zit in het raam en de hulp van de kleine Henry vraagt.

Even een stukje nostalgie maar zoals zo vaak is die nostalgie er met reden want Gentlemen Prefer Blondes is even goed zoals ik me herinnerde. Monroe is beeldschoon en heeft een uitstekende samenwerking met Russel. Eén van Hawks beste films.

Gentlemen prefereren inderdaad blondines! Hoewel brunettes zeker en vast ook niet slecht zijn.

4*

Toch wel een kleine tegenvaller van Howard Hawks, aangezien ik tot nu toe drie 4 sterren en een dikke 3,5 ster aan zijn films uitdeelde. Al is dit opzich wel een redelijk film van een erg fijne regisseur. Prettig dat het allemaal niet lang duurt. Verhaal was nou niet echt heel diepgaand ofzo, wel redelijk vermakelijk, maar echt gelachen heb ik niet. Betere punten zijn de muziek en de twee actrices. Jane Russel vond ik eigenlijk het best, ben niet zo´n enorm grote fan van Marylin Monroe, alhoewel ze best oké is

De liedje waren ook eigenlijk wel grappig. Ik denk om eerlijk te zijn dat ik de film wat leuker had gevonden als die in zwart-wit was. Ik vind het bij dit soort oude komedies toch wel charme hebben. Overduidelijk studio film dit ook. Ze lieten een paar beelden zien van die boot die dan vaarde, maar dat was overduidelijk nep, tenzij die golven daar vijftien meter hoog zijn Jammer genoeg vond ik deze komedie nou niet erg grappig dus, wel redelijk vermakelijk. De enige scenes die ik echt grappig vond waren die met Henry Spofford III.
Maar verder dus wel een redelijke film. Best wel vermakelijk, maar niet grappig.
2,5*

Hawks kan ook al musicals maken. Bevreemd me een klein beetje, omdat veel films van Hawks vooral stoer zijn en hoewel ik musicals best kan waarderen, associeer ik dit genre hier totaal niet mee. Maar goed laat ik Hawks vooral niet te veel in een hokje duwen, hij heeft immers al zo vaak zijn veelzijdigheid bewezen.

Wat Gentlemen Prefer Blondes de moeite waard maakt, is eigenlijk vooral dat het een warme en kleurrijke film is. Lange leve technicolor roep ik nog maar eens voor de 100ste keer. Iemand als Hawks weet dat ook optimaal te gebruiken, zodat kleuren van het doek spatten. Verder is het een redelijke grappige en fijn luchtige film. Tempo is overwegend goed, grapjes zijn wel aardig en de liedjes wel leuk.

Ik vind Monroe nog steeds een geval apart. Ik ben helemaal niet zo'n fan van haar, zeker niet als actrice. Sterker; ik vind haar zeer beperkt. Russell is wat dat betreft duidelijk de betere van de twee. Maar als je die twee naast elkaar zet, gaan je ogen op de een of andere manier toch naar Monroe. Ze heeft overduidelijk screenpresence. Wat dat betreft snap ik het iconische dat zij heeft wel. Toch vind ik haar altijd wat gemaakt en zelfs dellerig en daarom is het perfect dat Hawks haar een rol heeft gegeven die haar past. Niet te serieus, haar rol is in balans met wat ik zie van Monroe en het feit dat ze hier een dubieuze agenda heeft, past perfect bij haar. Het getuigt ook van zelfspot dat ze de rol van dom blondje op deze manier uitbuit.

Film is verder vooral aangenaam om te kijken. Halverwege vond ik het wat te veel in Love Boat achtige taferelen vervallen, maar dat werd net op tijd gestopt toen ze in Parijs aankwamen. Film kent drie hoogtepunten; de scenes met het jongetje onder die deken (kan dat soort Billy Wilder achtige flauwigheid wel waarderen), Diamonds are a Girl's Best Friend en vooral Russell die Monroe nadoet.

Mensen die niet van Monroe, musicals of oude films houden moeten dit niet kijken. Wanneer je niet een van deze hokjes hebt kunnen aankruizen is dit (gezien het gemiddelde hier) best een aanrader. 3,5-4 sterren, geef hem het voordeel van de twijfel.

Vond het maar povertjes.

Qua musical weet de film zich niet echt te redden, met nogal flauwe routines en geen al te beste nummertjes. Soms erg fel kleurgebruik inderdaad, maar ook erg bruut en vaak gewoon lelijk.

Leuk voor fans van Monroe aangezien deze film helemaal rond haar is opgebouwd. De "hype" rond haar is ook niet zo vreemd als je kijkt hoe een film als deze haar mythe ondersteunt. Iedereen kijkt als ze ergens langsloopt, overal staat ze in het middelpunt van de aandacht en manlieft zwijmelt steeds helemaal weg na een kus.

Het overdreven golddigger rolletje van haar kon me niet echt boeien, vond het geregeld zelfs aardig irritant. Bijhangsel Russell kan daar weinig aan veranderen, de verkleedpartijtjes die er op het einde aan te pas komen zijn de finale doodsteek.

Qua luchtig musicalvermaak is er veel beter.

0.5*

- Such a pretty little girl! American?

- Yes, except of my mother and father side. They are Irish!

Qua humor werkt dit wel, Marylin Monroe is één van de grappigste actrices en vooral die met het grootste sex-apeal. Een film als dit zet dat natuurlijk nog eens extra in de verf wat de algemene mythe rond haar zeker bevorderde. Het duo Monroe en Russell is geweldig. Marilyn Monroe als dom blondje en Jane Russel als de droge sidekick met regelmatig een sarcastische oneliner er tegenover.

Minder is wel het nogal luchtige verhaal, zelfs voor dit genre. En het werkt niet altijd. Zo is Russell zeker goed bij stem, maar heeft ze niet helemaal het charisma van Monroe en is ze beter in humor dan in musical. Gewoon kritiek op het geheel, ik heb persoonlijk geen probleem met het luchtige gehalte. Dat hoort nu eenmaal bij het genre. Zeker niet de beste film van Marilyn Monroe, maar wel eentje die je als fan gezien moet hebben.

Nog meer dan ooit valt me op dat dergelijke diva's tegenwoordig zeldzaam zijn en dat het schoonheidsideaal helaas letterlijk en figuurlijk vermagerd is. De vormen van Monroe hebben veel meer aantrekkingskracht dan de panlatten van tegenwoordig...

Hoewel Howard Hawks bij mij altijd wel goed scoort (slechts één 3* voor Scarface, voor de rest alles 4* of hoger), dacht ik dat Gentlemen Prefer Blondes mij niet zou liggen. Hoe musicals bij mij vallen is altijd onvoorspelbaar en ik heb niet veel met Monroe en Russell, twee actrices die nooit echt om hun acteertalent gecast zijn.

Hawks maakt er echter altijd weer een feestje van en dit bleek gewoon weer een typische film van zijn hand te zijn, ondanks het gebrek aan stoere mannen (tenzij je beeld van de machoman Charles Coburn is). Het is toch weer echt zo'n film waarin de personages het geweldig vinden om te praten en volgens mij is het hele doel hier geweest om er zoveel mogelijk innuendo in te stoppen, waardoor dit eigenlijk niets anders is door de vrouwelijke en muzikale versie van The Big Sleep. Russell (de eigenlijke hoofdrol, zelfs al is Monroe de blonde) en Monroe blijken hier eenmalig over acteertalent te beschikken en Monroe lijkt het zelfs naar haar zin te hebben. Meer dan in bijvoorbeeld Some Like It Hot komt hier haar screen presense tot zijn recht.

Diepgaand is het niet, is het Hawks sowieso nooit om te doen, maar wat is het weer vermakelijk. Ik heb denk ik de volle speelduur met een glimlach op mijn gezicht gezeten. Hilarisch werd het nergens, maar veel van de humor is onweerstaanbaar en dit is een zeldzame musical waarin alle nummers gedenkwaardig zijn, misschien omdat ze zo spaarzaam in de film voorkomen. Verder is het een eerbetoon aan de kapitalistische vrouw, dat zie je ook niet iedere dag.

4*

Het plot in deze film is van een pover gehalte en ook de humor is niet echt om naar huis te schrijven. Toch heb ik genoten van de performances van Marilyn Monroe en Jane Russell zowel op het vlak van acteren, zang als présence. De jaren '50 heeft toch wel veel charme. Tuurlijk is het allemaal excentriek en overdadig in beeld gebracht. Glitter en glamour zoals dat zie je niet meer in hedendaagse films, al bestaat die nog wel degelijk op premieres. Dat de dames soms uitpakken met hun vrouwelijke rondingen om hun slag thuis te halen vind ik ik overigens helemaal niet verkeerd. Het blijft nog steeds stijlvol en wordt nooit vulgair. Op muzikaal vlak toch een van de betere jaren '50 films.

Marilyn Monroe en Jane Russell beleven een avontuurlijke cruise over de Atlantic, waar geld en diamanten een grote rol spelen. Ik begrijp dat Monroe een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht heeft, maar het doet mij niet zoveel in combinatie met Howard Hawks in deze comedy/musical. Ik vond haar rol ook ronduit matig vanwege de materialistische houding die zonder problemen verdedigd wordt. Ik kan daar niet zoveel mee... Alleen een bijrol van de typische Charles Coburn was een klein lichtpuntje.

Verrassend leuke film, dat moet gezegd worden. Vooral het enthousiasme van de cast spat er bij momenten werkelijk vanaf en daarnaast is het letterlijk een erg kleurrijke film, met mooie opvallende, vaak ook felle en heldere kleuren.

Musicals zijn niet altijd mijn ding en Marilyn Monroe is zeker niet mijn favoriete actrice. Want hoewel ze een geweldige verschijning is, is ze niet al te sterk in acteren. In Gentlemen Prefer Blondes komt ze echter prima tot haar recht en weet ze met Jane Russell een erg leuke tandem te vormen.

Het lijkt soms een aaneenschakeling van sketches te vormen, waarbij het verhaal duidelijk een ondergeschikt element lijkt, maar ik werd op een gegeven moment toch wel meegezogen met alle vrolijkheid. Daarnaast zijn de nummers, die hier gezongen wordt over het algemeen best goed, met "Diamonds are a Girl's best Friend" als absolute uitschieter.

Het is niet mijn favoriete genre, maar als de films van deze kwaliteit en vrolijkheid zijn, kijk ik er best met plezier naar.

3,5*

Had hier helaas toch meer van verwacht, de muziek scenes vond ik het hoogtepunt en het verhaal vond ik helaas weinig aan.

Marilyn Monroe deed mij helaas ook weinig, ik weet dat er veel fans van haar bestaan en ik weet ook dat andere rollen die ik van haar zag mij beter zijn bevallen maar hier lijkt ze nogal aan overacting te doen? Jane Russell was voor mij duidelijk de beste van de 2 hier en ook de reden dat ik de film nog een beetje de moeite waard vind geworden.

2,5* voor Jane Russell en de muziek scenes.

Hier kan ik helaas niet veel mee. Het plot is wel bijzonder matig en het personage van Monroe met haar Diamonds are a girl's best friend-houding in combinatie met haar onnozelheid weet erg te irriteren. Toegegeven, ze zet de rol overtuigend neer, maar dat maakt het niet minder ergerlijk.

Een verdere ergernis zijn de liedjes. Sowieso niet echt fan van musicals, en zeker als de liedjes ook nog eens niet aanspreken. Ten slotte valt er - niet onverwacht - door de ouderdom van de film visueel weinig te genieten of het moet om de dames gaan. Maar het gehele product kan me dusdanig weinig bekoren dat dat nauwelijks voor enige compensatie kan zorgen. 0,5*.

I love finding new places to wear diamonds

Het valt me toch altijd weer op bij dit soort films dat de teksten en humor nog behoorlijk scherp en leuk kunnen zijn (of ik heb gewoon een oubollige smaak ).

De outfits van de dames zijn ook telkens geweldig. Ik ben normaal niet iemand die daar per se op let, maar in deze film kun je er niet omheen hoe oogverblindend Marilyn Monroe is en hoe ze de show steelt in elke scene.

Verhaaltje zelf stelt natuurlijk niet zoveel voor, vooral de tweede helft wordt wel wat minder leuk. De leuke liedjes zijn dan ook wat minder aanwezig, afgezien van Diamons Are A Girls Best Friend dan natuurlijk.

3,25*

Amerikaanse musical die van begin tot eind aanvoelt als goedkope camp. In theorie een zelfbewuste en ironische kijk op mainstream media die slechte smaak doorlopend huldigt. In praktijk een vermoeiende zit boordevol onnozele sketch comedy, futloze tongue-in-cheek humor en verschrikkelijke liedjes die de janboel nog meer verwateren. Monroe speelt een manipulatieve en overdreven debiele gold digger met een intonatie die aanvoelt als een reeks gearticuleerde zuchten. Ze verwerpt enige vorm van persoonlijke verantwoordelijkheid en lult zich een weg door het leven, zonder hiervan nadelige gevolgen te ondervinden. Aan de andere kant van het spectrum treffen we een even onuitstaanbare snol aan wiens motieven zodanig modderig zijn dat je na afloop direct in de douche wil springen. Het publiek wordt uitgenodigd om mee te lachen met het bombastische acteerwerk, maar deze lach der dwazen is niet aan mij besteed. Verder is de choreografie weinig opzienbarend en kunnen we spreken van een verhaaltje dat 'leg day' alreeds meerdere malen heeft overgeslagen. Ik kan af en toe genieten van een portie camp, maar dit draaide uit op een uithoudingsproef die mijn geduld serieus op de proef stelde.

Aardige komedie waarin vooral Monroe schittert als golddiggend leeghoofd. Leuk hoe ze met de nodige zelfspot het domme blondje speelt dat mannen om haar vingers windt. Russell is misschien de betere actrice maar ik vond haar niet echt passen in de rol van verleidelijke brunette, vond haar een beetje ouwelijk- ik had haar ook een stuk ouder ingeschat dan haar 32 lentes. Op voor die tijd redelijk gewaagde scenes en een flinke dosis niet al te subtiele ironie na heeft het verder niet veel om het lijf. De niet al te talrijke liedjes deden me niet zo veel, stoorden verder ook niet. Ik wist niet eens dat het bekende "Diamonds Are a Girls Best Friends" uit deze film komt. Tot de ontmaskering van Malone vond ik het wel grappig, daarna eindigt Gentlemen Prefer Blondes nogal vervelend met een subplot over de gestolen tiara en een wat al te zelfbewuste, pijnlijke Monroe-imitatie bij de rechtbank..

Jane Russell werd minstens tien keer zoveel betaald, maar het is Marilyn die een grote ster werd. Ze was niet de eerste Hollywoodblondine, en natuurlijk was die haarkleur ook al niet, maar ze zette een typetje neer dat vaak geïmiteerd zou worden. De roddelpers sprong op haar privéleven. Louis Paul Boon baseerde het personage Beauty Kitt op haar in De Paradijsvogel, en Madonna imiteerde haar in de videoclip van Material Girl.

Het is een burleske komedie met een bedenkelijke moraal: een meisje moet er aantrekkelijk uitzien om een miljonair aan de haak te slaan. Lorelei is als een ekster die aast op al wat blinkt. Ze beargumenteert het echter goed en brengt het met zoveel charme dat je er gemakkelijk in meegaat. De gezellige dikkerd Charles Coburn speelt een van z'n typische karakterrollen als de sugar daddy. De zesjarige George Winslow heeft een leuke rol als het verwende rijkeluiszoontje. Jane Russell zelf doet het ook goed, met name wanneer ze die blonde pruik opzet om Lorelei te imiteren.

Het muzikale hoogtepunt is Diamonds Are a Girl's Best Friend. Marilyn zingt het met een poeslief stemmetje en sensuele heupbewegingen, getooid in een roze, zijden jurk en nepjuwelen, omringd door starende mannen. In een eerder liedje wordt ze even gedubd door een operastem voor een komisch effect. Jane Russells zangstem is volledig gedubd. Glamoureuze jurken, bont en tiara's waren toen in de mode.

De film heeft een behoorlijke status, maar het is in werkelijkheid een niemendalletje. Entertainment in de puurste vorm - volgens de maatstaven van 1953, dan. Een liedje hier, een kluchtje daar, wat tongue in cheek humor, een niet-relevant kind met volwassenen humor, mooie vrouwen, sullige mannen, nog een liedje met jaren 50 close harmony.

Erg boeiend wordt het nergens, maar echt vervelend ook niet. Hoogstaand wordt het nergens, en als Monroe er niet in gespeeld had was deze film vast al lang en breed vergeten. Monroe doet het overigens niet zo best en reduceert haar rol tot een karikatuur. Russell is een stuk beter te pruimen, dus (ik neem aan dat deze grap al eerder gemaakt is:) this gentleman prefers the brunette.

Tof openingsnummer met een stralende Marilyn Monroe en Jane Russell. Daarna moest ik er toch wat inkomen. De humor kwam me eerst wat flauw over maar gaandeweg steeg dan toch het enthousiasme waardoor ik op een hoge score uitkom. Soms heeft het te maken met een knop die je bij jezelf moet omdraaien. Het verhaal en de personages zijn met zin voor overdrijving uitgewerkt en dat geeft aanleiding tot echt leuke scenes. Grappig en typerend voor dit soort films is de weerkerende innuendo waarmee de Hays code elegant omzeild werd.

Kers op de taart zijn de shownummers met één onvervalste klassieker: “diamonds are my best friend”. Ook deze bevat trouwens een staaltje innuendo wanneer Marilyn Monroe het heeft over de verschillende vormen van diamant maar intussen met haar handen naar de boezem lijkt te gebaren.