Gentlemen Prefer Blondes (1953)

Dolle komedie van Howard Hawks, naar een Broadway-musical uit de jaren '20, en naar een roman van Anita Loos. Schitterende vertolkingen van Marylin Monroe (Lorelei) en Jane Russell (Dorothy). Deze prent kreeg in '55 een vervolg met Gentlemen Marry Brunettes.

En natuurlijk niet te vergeten het liedje van Monroe:"Diamonds are a girls best friend"

Leuke film maar niet heel speciaal.

Marylin ziet er wel weer leuk uit. Maar ik had er toch meer van verwacht.

3.0

Eigenlijk best een leuke film. Soms redelijk grappig, en ook net lang genoeg. Jammer van het mindere eerste deel en van de slechte choreografie. Monroe acteert echter geweldig, en de muziek kon er verbazingwekkend goed mee door.

2,75*

Gentlemen Prefer Blondes, but diamonds are still a girls best friend!!!

Alleen al Marilyn Monroes vinnige vertolking van de 'domme' verleidster, maakt deze film de moeite waard. Meestal geef ik echter de voorkeur aan brunettes, maar ditmaal is het omgekeerd, want Monroe heeft me volledig binnengehaald.

Ook Monroes partner Jane Russell verdient aandacht. Haar imitatie in de rechtbank is vlekkeloos en schitterend om zien.

De dialogen halen daarentegen zelden het niveau van His Girl Friday, maar toch weet Hawks ook hier wat pittigs uit zijn pen te schudden.

Dorothy: Remember, honey, on your wedding day it's all right to say "yes."

Henry Spofford III: The first reason is I'm too young to be sent to jail. The second reason is you got a lot of animal magnetism.

Dorothy: Honey, did it ever occur to you that some people just don't care about money?

Lorelei: Please, we're talking serious here.

4*

Na een uur kijjken gaf ik het maar op. Ja, het is een legendarische film met heel veel legendarische momenten (Marilyn's "Diamonds are a girl's best friend" liedje etc.), maar ik vond er echt gewoon niks aan. Het sloeg nergens op en heb het na een uur maar opgegeven. Ik moet wel toegeven; Marilyn is op haar best als dom blondje.

*1,5

1.5*

Ha, ha, schitterend. Ik ben ook veel om Amerikaanse filmforums en miss Monroe (MM) is daar heilig hoor.... Ze wordt daar als top-actrice gezien, en zelfs haar oogopslagen worden daarin meegenomen.

Kanttekeningen plaatsen bij MM's acteerprestaties in NIAGARA was al heiligschennis. (Ze zit nog geen 5 minuten in THE ASPHALT JUNGE, maar MM prijkt op alle filmposters, promo-shots en dvd-covers.)

Mede daardoor ook bij deze MM-film weer een veel te hoge IMDB-score. Blijkbaar telt 't verhaal niet.

Buiten de VS kijken we toch anders tegen MM aan; een 1.5* lijkt mij ook passend.

Mijn eerste Marilyn Monroe film.

Ik denk dat voor de eerste film dit niet echt gelijk de beste keuze is, maar toch heb ik me er zeker wel bij vermaakt.

Gewoon een leuke film, lekkere ouderwets natuurlijk wat ik goed kan waarderen.

Marilyn vind ik een leuke vrouw, qua uiterlijk vind ik haar niet bijzonder knap, maar zoals meerdere zeggen heeft ze wel 'iets'.

Verhaal stelt niet echt veel voor, en de liedjes vond ik ook iets minder.

Maar deze voor mij eerste Monroe film is me goed bevallen en ga zeker meer van haar kijken.

3,5*

Leuke comedy.

Leuke performances maar Monroe steelt de show als oppervlakkige golddigger. Haar charme en enthousiasme voegen nog veel meer toe aan GPB. Ook Jane Russell speelt zeker een hele leuke rol. Gewoon een leuk filmpje om eens te zien en zoals eerder aangehaald bevat de film de legendarische track van Monroe "Diamonds Are a Girl's Best Friend". 4*

Persoonlijk vind ik dit één van de leukste Monroe-films.

Vond persoonlijk Jane Russell veel sterker voor de dag komen dan La Monroe. Haar personage heeft pit en trakteert de kijker op heerlijke sarcastische oneliners. Bovendien heeft ze een veel krachtiger stemgeluid dan Marilyn, die het zeker niet slecht doet in deze voor haar geknipte rol als naïef dom blondje.

De aankleding van de film (sets, kleding, Technicolor-kleuren en aanstekelijke liedjes) zijn overdonderend, maar zoals Dogie al terecht opmerkte: een gedegen verhaal ontbreekt. Ook zijn de personages bijna allemaal karikaturen. Omdat ik me desondanks zeker wel heb vermaakt met deze film geef ik toch 3*.

Ik had na Don't Bother To Knock zo mijn twijfels gekregen over het acteertalent van Monroe, maar misschien lag dat gewoon aan de rol. Want als Lorelei Lee is ze perfect!

Ik heb zelden zo'n dom blondje gezien, en het is voor Monroe klaarblijkelijk een koud kunstje om dat goed uit te beelden. Minpuntje is wel dat deze houding niet echt lijkt op haar voorkomen tijdens optredens op het toneel, waar ze opeens een doelgerichte verleidster is, maar ach. De film is niet serieus te nemen en vooral gericht op entertainment, en dat slaagt dan ook. De dialogen zijn lekker snappy en het is een genot om Jane Russell met haar gevatte opmerkingen Monroe van het scherm te zien spelen. De jolige liedjes en dansjes maken het af.

Ieder personage in de film is een typetje, en de geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar het is dan ook een musical. Een aangename, grappige en zeer onderhoudende komedie waarvan ik toch wel blij was dat hij in kleur geschoten is. Die zelfs nog min of meer enige vraagtekens durft te zetten bij vrouwen met schoonheid en mannen met geld.

Wat ik ook leuk vond was hoe erg benadrukt moest worden dat Marilyn Monroe en Jane Russel toch zo knap zijn. Het gebeurt een stuk minder subtiel dan tegenwoordig. Alsof de film zijn publiek wil leren wat een droomvrouw is, en dat is waarschijnlijk ook zo. Lorelei komt daarover overigens wel even gevat uit de hoek als ze onderbouwt waarom ze alleen maar op mannen met geld valt.

En Moulin Rouge zal nooit meer hetzelfde zijn.

4*

In het begin is ze nog wel grappig, hoor, die Monroe. Maar dat stemmetje, houdinkje en blikje worden naarmate de film vordert alleen maar irritanter. Een slap verhaal, een rare opbouw (het hele olympische team bijvoorbeeld blijkt tenslotte alleen maar mee te reizen voor het zang- en dansgedeelte) en veel te weinig echt leuke grappen. Howard Hawks kon zoveel beter! Alleen Jane Russel blijft wat mij betreft overeind. En vooruit, een halve * voor "Diamonds are a girl's best friend".

De film verdedigt op wel heel oncompromisloze wijze een materialistisch standpunt. Maakt dat schitterende momenten zoals het optreden van “Diamonds are a Girl’s Best Friend” minder speciaal? Absoluut niet. Het is rasechte Hollywood entertainment op overtuigende wijze neergezet, sowieso moet ik nog de eerste Monroe-film zien die niet minstens vermakelijk is. Ze is een icoon en overtuigd in vrijwel iedere scene dat de rond haar gecreëerde legacy absoluut gegrond is, dan kun je een fout politiek standpunt best door de vingers zien.

I can be smart when it's important, but most men don't like it

Ik had gisteren nog eens zin in een Marilyn Monroe film. Het is raar, soms kan ik maanden zonder en dan heb ik ineens ontzettend veel zin om de mooiste actrice aller tijden nog eens aan het werk te zien. De keuze viel op Gentlemen Prefer Blondes, geen idee waarom maar ik denk dat het er mee heeft te maken dat dit mijn eerste Monroe film was dus ik zal wel weer in een nostalgische bui zijn geweest...

Het verbaast me trouwens hoe weinig stemmen de film hier heeft. Ik heb altijd gedacht dat dit Monroe's bekendste film was maar 107 is best wel weinig. Die eer gaat dan blijkbaar naar Some Like it Hot die meer als 600 stemmen heeft maar het is best wel ergens triest dat zoveel mensen Marilyn Monroe kennen maar dat er maar 3 films zijn die boven de 100 stemmen komen. Soit, voor mij maakt het niet uit hoeveel stemmen een film heeft maar zolang dat ik hem heb gezien ben ik content. Misschien heeft het ermee te maken dat dit de eerste Monroe film was die ik ooit zag, ondertussen heb ik bijna alles van haar achter de kiezen, maar dit is zo'n film die ik direct opnieuw zou kunnen zijn wanneer de film is gedaan. Het verhaal heeft nochtans niet veel om handen maar het is de leuke humor (de dialogen tussen Dorothy en Lorelei zijn soms echt hilarisch, vooral de droge opmerkingen die Dorothy op Lorelei geeft zijn fantastisch) en de uitstekende choreografie die deze film naar een hoger niveau tillen. Als ik het over choreografie heb, dan heb ik het natuurlijk ook over het Diamonds nummer. Het is denk ik het meest bekende nummer van Marilyn Monroe, misschien dat Happy Birthday Mr. President deze plaats opeist, maar het is ook één van de meest vermakelijke nummers doorheen heel de film. Hier doe ik eigenlijk de andere nummers mee tekort want ook de overige zang- en danszaken komen lekker uit de verf. De dansers zijn goed op elkaar ingespeeld, soms iets te enthousiast want wanneer Dorothy aan het zwembad zit en erin valt door iemand van het Olympische Team blijkt het dat dit niet de bedoeling is. Iets wat vooral te zien is aan de verdwaasde blik die Russel heeft wanneer ze boven komt spartelen.

Hiermee kom ik meteen aan de andere kracht van de film, de tandem Monroe - Russel. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling dat Monroe zou meespelen, de rol was geschreven voor Betty Grable maar dankzij het succes van Marilyn in Niagara ging de rol toch naar haar. Wanneer haar dan werd gezegd dat ze niet de ster ging zijn in de film antwoordde ze toepasselijk dat ze toch altijd de blonde zal blijven. Je zou dan beginnen vermoeden dat er enige wrevel tussen beide dames zou ontstaan maar Russel en Monroe werden dikke vriendinnen en Russel was vaak de enige die Monroe uit haar moeilijke dagen kon krijgen. Je merkt dan ook in de film dat beide dames ontzettend goed met elkaar overweg kunnen en ze zijn ook sterk op elkaar ingespeeld. Ik heb sowieso al een zwak voor Marilyn Monroe maar hier bewijst ze toch maar weer eens dat ze een sterke komische timing had en dat ze echt wel meer was dan een simpel dom blondje. De quote in de film "I can be smart when it's important, but most men don't like it" is er dan ook door haar in gezet. Maar het is niet alleen Monroe die met de veren gaat lopen. Neen, ook Jane Russel is de moeite waard. Ik zei het daarjuist al, de combinatie is uitstekend en het is dan ook jammer dat hier nooit meer van is gekomen. Een geweldige scène is dan ook wanneer Dorothy zich als Lorelei verkleed in de rechtzaal en als bijgevolg iedereen, zelfs bijna de kijker, laat geloven dat zij de enige echte Lorelei is. De manier waarop ze Monroe nadoet is dan ook zeer treffend. De film moet het vooral hebben van zijn twee vrouwelijke hoofdrollen want qua mannen is de film niet echt de moeite waard. Hawks zorgt voor overdreven typetjes maar mist met Tommy Noonan toch wel wat. Ik irriteerde me eerlijk gezegd meer aan het sullige idee achter Mr. Esmond dan wat anders. Charles Coburn, die een jaar geleden al met Monroe had samen gewerkt in Hawks Monkey Bussines, is een uitzondering op de regel. Ik ga mijn woorden over de mannelijke cast terug intrekken want eigenlijk is er buiten Noonan niets op aan te merken. Een leuk personage was de jonge George Winslow die de rol van Henry Spofford III vertolkt. Heerlijke scène is het wanneer Lorelei vast zit in het raam en de hulp van de kleine Henry vraagt.

Even een stukje nostalgie maar zoals zo vaak is die nostalgie er met reden want Gentlemen Prefer Blondes is even goed zoals ik me herinnerde. Monroe is beeldschoon en heeft een uitstekende samenwerking met Russel. Eén van Hawks beste films.

Gentlemen prefereren inderdaad blondines! Hoewel brunettes zeker en vast ook niet slecht zijn.

4*

Toch wel een kleine tegenvaller van Howard Hawks, aangezien ik tot nu toe drie 4 sterren en een dikke 3,5 ster aan zijn films uitdeelde. Al is dit opzich wel een redelijk film van een erg fijne regisseur. Prettig dat het allemaal niet lang duurt. Verhaal was nou niet echt heel diepgaand ofzo, wel redelijk vermakelijk, maar echt gelachen heb ik niet. Betere punten zijn de muziek en de twee actrices. Jane Russel vond ik eigenlijk het best, ben niet zo´n enorm grote fan van Marylin Monroe, alhoewel ze best oké is

De liedje waren ook eigenlijk wel grappig. Ik denk om eerlijk te zijn dat ik de film wat leuker had gevonden als die in zwart-wit was. Ik vind het bij dit soort oude komedies toch wel charme hebben. Overduidelijk studio film dit ook. Ze lieten een paar beelden zien van die boot die dan vaarde, maar dat was overduidelijk nep, tenzij die golven daar vijftien meter hoog zijn Jammer genoeg vond ik deze komedie nou niet erg grappig dus, wel redelijk vermakelijk. De enige scenes die ik echt grappig vond waren die met Henry Spofford III.
Maar verder dus wel een redelijke film. Best wel vermakelijk, maar niet grappig.
2,5*

Hawks kan ook al musicals maken. Bevreemd me een klein beetje, omdat veel films van Hawks vooral stoer zijn en hoewel ik musicals best kan waarderen, associeer ik dit genre hier totaal niet mee. Maar goed laat ik Hawks vooral niet te veel in een hokje duwen, hij heeft immers al zo vaak zijn veelzijdigheid bewezen.

Wat Gentlemen Prefer Blondes de moeite waard maakt, is eigenlijk vooral dat het een warme en kleurrijke film is. Lange leve technicolor roep ik nog maar eens voor de 100ste keer. Iemand als Hawks weet dat ook optimaal te gebruiken, zodat kleuren van het doek spatten. Verder is het een redelijke grappige en fijn luchtige film. Tempo is overwegend goed, grapjes zijn wel aardig en de liedjes wel leuk.

Ik vind Monroe nog steeds een geval apart. Ik ben helemaal niet zo'n fan van haar, zeker niet als actrice. Sterker; ik vind haar zeer beperkt. Russell is wat dat betreft duidelijk de betere van de twee. Maar als je die twee naast elkaar zet, gaan je ogen op de een of andere manier toch naar Monroe. Ze heeft overduidelijk screenpresence. Wat dat betreft snap ik het iconische dat zij heeft wel. Toch vind ik haar altijd wat gemaakt en zelfs dellerig en daarom is het perfect dat Hawks haar een rol heeft gegeven die haar past. Niet te serieus, haar rol is in balans met wat ik zie van Monroe en het feit dat ze hier een dubieuze agenda heeft, past perfect bij haar. Het getuigt ook van zelfspot dat ze de rol van dom blondje op deze manier uitbuit.

Film is verder vooral aangenaam om te kijken. Halverwege vond ik het wat te veel in Love Boat achtige taferelen vervallen, maar dat werd net op tijd gestopt toen ze in Parijs aankwamen. Film kent drie hoogtepunten; de scenes met het jongetje onder die deken (kan dat soort Billy Wilder achtige flauwigheid wel waarderen), Diamonds are a Girl's Best Friend en vooral Russell die Monroe nadoet.

Mensen die niet van Monroe, musicals of oude films houden moeten dit niet kijken. Wanneer je niet een van deze hokjes hebt kunnen aankruizen is dit (gezien het gemiddelde hier) best een aanrader. 3,5-4 sterren, geef hem het voordeel van de twijfel.

Degelijk Hollywoodvermaak, al had ik hem in de eerste plaats liever niet als musical gezien. Daarvoor waren de liedjes en de daarbij gepaarde choreografieën niet hoogstaand genoeg om genietbaar te zijn (terwijl ik bij films als The Wizard of Oz en Singin' in the Rain net geniet van de nummers die het verhaal onderbreken). Vooral in het begin stoorde de vrij snelle opeenvolging van nummers me een beetje, en betekende het middendeel een welkome verademing.

Bovendien is het verhaaltje net iets te flauwtjes, maar door de fijne en enthousiaste acteerprestaties (zeker Jane Russell weet te charmeren) is het wel prettig kijken en af en toe zit er een leuke - vaak belegen - grap tussen. Nèt geen 3,5*, maar wel een dikke 3*.

3*

Haha, ja leuk hoog gemiddelde. 9245 stemmen zelfs bij IMDb, wel ja. Zo blijf je nog eens op de hoogte van de keuze van de kijker.

9376 stemmen, nu al wat gaat het daar hard.

Ik wil overigens geen Marilyn Monroe-fans kwetsen hoor met deze opmerking en ik ga de stand verder ook niet bijhouden. Marilyn kon best aardig acteren en zingen deed zo ook goed, dat heb ik al eens geschreven. Wel had je in die tijd genoeg actrices die ook uniek en mooi waren en ook konden acteren.

Toch over het algemeen minimale belangstelling op de site voor oude films, dus ook niet echt veel stemmen voor deze film, het gemiddelde is wel wat aan de hoge kant, maar IMDb vind ik duidelijk ook geen goede graadmeter.

Snap dit gezeur niet zo. De meeste Hawks klassiekers hebben veel meer stemmen en een hoger gemiddelde, net als veel musicalklassiekers uit die tijd. Veel films hebben nu eenmaal veel stemmen op IMDb. Op IMDb krijgen oude films juist veel aandacht, meer dan hier. Kijk maar eens in de top 250, ook allemaal veel meer stemmen dan deze film. (10 duizenden en soms zelfs 100 duizenden stemmen, ik weet echt niet waar je het over hebt). Monroe is geen groot actrice, maar past perfect in de rol hier. Het is verder vooral aan Hawks te danken dat dit een goede film is. Wat is er nu eigenlijk precies zo slecht aan de film?

Komt die weer met klassiekers en Top 250 aan, is dat geen gezeur dan. Loop dan alle 1953-films langs, wou je beweren dat die allemaal terecht even veel aandacht krijgen? en dat is op IMDb niet anders, gewoon kudde-gedrag.

Je kraamt onzin uit en bovendien is er amper een touw aan vast te knopen. Hoezo kom ik daar weer mee? Het is toch gewoon een feit dat er veel klassiekers in de top 250 staan. Wat je zegt klopt aantoonbaar niet. En waar heb je het nu eigenlijk over met je bovenstaande vraag? Vergelijk het anders met Hawks films en/of andere Monroe films. Er zijn zeker tien films uit 1953 die meer stemmen hebben. Of bijna 10 Hawks films die (veel) meer stemmen hebben.

Vond het maar povertjes.

Qua musical weet de film zich niet echt te redden, met nogal flauwe routines en geen al te beste nummertjes. Soms erg fel kleurgebruik inderdaad, maar ook erg bruut en vaak gewoon lelijk.

Leuk voor fans van Monroe aangezien deze film helemaal rond haar is opgebouwd. De "hype" rond haar is ook niet zo vreemd als je kijkt hoe een film als deze haar mythe ondersteunt. Iedereen kijkt als ze ergens langsloopt, overal staat ze in het middelpunt van de aandacht en manlieft zwijmelt steeds helemaal weg na een kus.

Het overdreven golddigger rolletje van haar kon me niet echt boeien, vond het geregeld zelfs aardig irritant. Bijhangsel Russell kan daar weinig aan veranderen, de verkleedpartijtjes die er op het einde aan te pas komen zijn de finale doodsteek.

Qua luchtig musicalvermaak is er veel beter.

0.5*

- Such a pretty little girl! American?

- Yes, except of my mother and father side. They are Irish!

Qua humor werkt dit wel, Marylin Monroe is één van de grappigste actrices en vooral die met het grootste sex-apeal. Een film als dit zet dat natuurlijk nog eens extra in de verf wat de algemene mythe rond haar zeker bevorderde. Het duo Monroe en Russell is geweldig. Marilyn Monroe als dom blondje en Jane Russel als de droge sidekick met regelmatig een sarcastische oneliner er tegenover.

Minder is wel het nogal luchtige verhaal, zelfs voor dit genre. En het werkt niet altijd. Zo is Russell zeker goed bij stem, maar heeft ze niet helemaal het charisma van Monroe en is ze beter in humor dan in musical. Gewoon kritiek op het geheel, ik heb persoonlijk geen probleem met het luchtige gehalte. Dat hoort nu eenmaal bij het genre. Zeker niet de beste film van Marilyn Monroe, maar wel eentje die je als fan gezien moet hebben.

Nog meer dan ooit valt me op dat dergelijke diva's tegenwoordig zeldzaam zijn en dat het schoonheidsideaal helaas letterlijk en figuurlijk vermagerd is. De vormen van Monroe hebben veel meer aantrekkingskracht dan de panlatten van tegenwoordig...

Veel kuddegedrag hier; top weet ik wat lijstjes, Oscars/Golden Globes, etc. zegt mij onvoldoende over films. Kan me daarom vvinden in Dick'2008's constateringen.

Fotomodel Monroe was daarnaast een middelmatige actrice en zangeres. Er zijn wat dat betreft veel betere generatiegenoten..Maar die hadden hoogstwaarschijnlijk minder goede promotors.

En had ze nog geleeft, wist nu amper iemand wie Monroe was en was ze misschien aan het wegkwijnen op een appartement als de toen ook beroemde Ava Gardner..

Howard Hawks, de regisseur waarschijnlijk?

Hoewel Howard Hawks bij mij altijd wel goed scoort (slechts één 3* voor Scarface, voor de rest alles 4* of hoger), dacht ik dat Gentlemen Prefer Blondes mij niet zou liggen. Hoe musicals bij mij vallen is altijd onvoorspelbaar en ik heb niet veel met Monroe en Russell, twee actrices die nooit echt om hun acteertalent gecast zijn.

Hawks maakt er echter altijd weer een feestje van en dit bleek gewoon weer een typische film van zijn hand te zijn, ondanks het gebrek aan stoere mannen (tenzij je beeld van de machoman Charles Coburn is). Het is toch weer echt zo'n film waarin de personages het geweldig vinden om te praten en volgens mij is het hele doel hier geweest om er zoveel mogelijk innuendo in te stoppen, waardoor dit eigenlijk niets anders is door de vrouwelijke en muzikale versie van The Big Sleep. Russell (de eigenlijke hoofdrol, zelfs al is Monroe de blonde) en Monroe blijken hier eenmalig over acteertalent te beschikken en Monroe lijkt het zelfs naar haar zin te hebben. Meer dan in bijvoorbeeld Some Like It Hot komt hier haar screen presense tot zijn recht.

Diepgaand is het niet, is het Hawks sowieso nooit om te doen, maar wat is het weer vermakelijk. Ik heb denk ik de volle speelduur met een glimlach op mijn gezicht gezeten. Hilarisch werd het nergens, maar veel van de humor is onweerstaanbaar en dit is een zeldzame musical waarin alle nummers gedenkwaardig zijn, misschien omdat ze zo spaarzaam in de film voorkomen. Verder is het een eerbetoon aan de kapitalistische vrouw, dat zie je ook niet iedere dag.

4*

Het plot in deze film is van een pover gehalte en ook de humor is niet echt om naar huis te schrijven. Toch heb ik genoten van de performances van Marilyn Monroe en Jane Russell zowel op het vlak van acteren, zang als présence. De jaren '50 heeft toch wel veel charme. Tuurlijk is het allemaal excentriek en overdadig in beeld gebracht. Glitter en glamour zoals dat zie je niet meer in hedendaagse films, al bestaat die nog wel degelijk op premieres. Dat de dames soms uitpakken met hun vrouwelijke rondingen om hun slag thuis te halen vind ik ik overigens helemaal niet verkeerd. Het blijft nog steeds stijlvol en wordt nooit vulgair. Op muzikaal vlak toch een van de betere jaren '50 films.

Marilyn Monroe en Jane Russell beleven een avontuurlijke cruise over de Atlantic, waar geld en diamanten een grote rol spelen. Ik begrijp dat Monroe een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht heeft, maar het doet mij niet zoveel in combinatie met Howard Hawks in deze comedy/musical. Ik vond haar rol ook ronduit matig vanwege de materialistische houding die zonder problemen verdedigd wordt. Ik kan daar niet zoveel mee... Alleen een bijrol van de typische Charles Coburn was een klein lichtpuntje.