...E per Tetto un Cielo di Stelle (1968)

Niet dat ik meteen fan ga worden van het sub-genre spaghetti-western, maar deze film is aardig entertainment. Soms wat aan de flauwe kant qua humor.

Er zit een aangename sfeer in de film en dat komt mede door de, bij vlagen, uitstekende muziek van Ennio Morricone. Indrukwekkend hoe deze man het flikt om een film naar een hoger niveau te tillen.

Er wordt redelijk tot goed geacteerd en het verhaal is onderhoudend.

Nergens wordt de film hilarisch of juist grimmig, maar ik vond het anderhalve uur welbesteed.

3*

Een redelijke spaghettiwestern die het vooral moet hebben van Ennio Morricone. De componist die in datzelfde jaar de schitterende soundtrack van C'era una Volta il West (1968) voor zijn rekening zou nemen. Deze luchtige western zorgt voor ruim anderhalf uur vermaak. De chemie tussen Giuliano Gemma en Mario Adorf werkt aardig. Jammer dat de humor lang niet altijd even geslaagd is, maar dit mag de pret niet drukken.

2,5 *

Deze gisteren avond zitten kijken in het Italiaans op een mooie Duitse blu ray.

Goede, amusante Spaghetti western, waarin Gemma dit maal een duo vormt met Adorf. De één een gladde, praatjes makende oplichter, de ander een wat ruwe, simpele ziel.
Samen proberen ze aan geld te komen (wat Gemma eerst van Adorf afhandig heeft gemaakt) om de farm, die Adorf van zijn vader heeft geërfd, op te kunnen knappen.

Federico Boido, een gezicht wat je vaker in dit soort films tegen komt, speelt de belangrijkste schurk, die met zijn bende, achter Gemma aan zit, namens zijn vader, een rol van Anthony Dawson (Dr. No, Red Sun), die tegen het eind zelf ook nog op komt dagen en zo mogelijk nóg sadistischer en gemener is als zijn zoon.

Mooi eindduel, met nagelbijtende spanning, met een afloop, die je -wanneer je een paar minuten eerder een beetje had opgelet- waarschijnlijk wel had kunnen raden, maar ik had natuurlijk weer niks door.

Sfeervolle, beetje melancholieke score van Morricone.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Deze luchtige western werkt in het eerste uur nog aardig gezien de chemie tussen Giuliano Gemma en Mario Adorf, maar na een tijdje heb je het ook gehad tussen de twee want de humor blijft vooral aan de flauwe kant. Het lijkt erop da Gemma constant een oplichter speelt en dat Adorf hem gewoon niet kan vertrouwen. Echt spannend wordt het nergens, zelfs het eindduel niet. De scène met de weduwe Dorothy (Magda Konopka) is wel enerzijds grappig en een beetje sexy want het eten van de kalkoen en drank wordt geleidelijk aan een voorspel tot liefde. 5/10