A Prairie Home Companion (2006)

Een prachtig einde voor een groots regisseur. Het lijkt bijna bewust, dat zijn laatste film enkel gaat over muziek en het afscheid van een voorbije tijd, symbolischer kan haast niet.

Het is een typische Altman-ensemblefilm, met veel absurde personages die een heel verleden met zich meeslepen, maar de film zelf is opvallend sober: behalve een paar kleine zijverhaaltjes blijft het allemaal vrij braaf hangen rond het gegeven van de show, de liedjes, en de onafwendbare toekomst ervan. Af en toe komt de Altmanhumor even bovendrijven, maar ook dat blijft binnen de perken (twee geweldige slapstickmomenten en een hoop geweldige reclameboodschappen, en dan de altijd aanwezige waas van totale absurditeit die rond alle personages hangt).

Als film is het er een van gemiste kansen eigenlijk, nu kijkt het lekker weg en de muziek is erg mooi en eerlijk gebracht, maar als trouwe Altmanfan verwacht je telkens meer, je zit te wachten op verwikkelingen, geheimen uit het verleden die bovenkomen, misverstanden en emotionele botsingen, en krijgt niks van dat alles. En eigenlijk kon me dat zelfs niet schelen, de film is mooi zoals hij is.

Acteerprestaties zijn zoals steeds picco bello, zowel van de bekende namen als van de rest. Ik heb Lindsay Lohan altijd een schoon kind gevonden, en ik vond het erg leuk om haar eens in een goede film te zien, en ze deed het bovendien uitstekend. De show wordt gestolen door de twee zingende cowboys en de totaal wereldvreemde presentator, maar de film komt over alsof iedereen zich geweldig geamuseerd heeft, Altman zelf niet in het minst. Een mooi einde, bedankt .

Vond het ook een aangename film. De cast heeft zichtbaar plezier en acteren goed. Met een constante glimlach gekeken. Ook de spitsige dialogen mogen er wezen en de vaak amusante muziek. Meer had er van mij al niet in hoeven zitten. De kleine zijsprongen zijn niet allemaal even interessant, zoals die engel, maar vervelen nu ook weer niet. Het nostalgische gevoel, de spanning van een laatste keer weet de film goed over te brengen. 3.5 sterren

Las dat Altman de opnames niet kon afmaken en Paul Thomas Anderson op het einde hielp met de regie.

Aangename film.

Ik heb me het eerste uur erg vermaakt. Het half uur dat daarop volgt vond ik wat minder boeiend, de film zakt dan wat in jammergenoeg.

A Praire Home Compagnon heeft wel wat raakvlakken met Woody Allen films. Ik zie / voel een zelfde soort luchtigheid. Het is ook hetzelfde onderwerp en nostalgie als in Radio Days.

De muzikale omlijsting heeft wel wat weg van Down from the Mountain, de documentaire over de totstandkoming van de O Brother Where Art Thou soundtrack. Het is muziek die ik los van film niet zo gauw op zet, maar die in film juist heel goed werkt.

De cast overtuigt als ensemble. Er zitten wat mij betreft nauwelijks uitschieters in de cast. Garrison Keillor speelt feitelijk zichzelf. Leuke rol. Hij lijkt trouwens sprekend op voormalig filmrecensent Hans Beerekamp. Keillor schreef ook (grotendeels) het scenario van de film. Daar heb ik wel respect voor. Hij weet natuurlijk als geen ander hoe A Prairie Home Compagnon was (als voormalig host van de gelijknamige radioshow die echt bestaan heeft).

Tommy Lee Jones, Kevin Kline en Virginia Madsen voegen niet zoveel toe. Kevin Kline is een soort van Onkel X, maar dan een stuk minder grappig.

Het had allemaal wat pittiger gemogen, toch een aangename feelgood film.

Typische Altman ensemble-film, die inderdaad bepaald niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Een echte hate it - or - love it film waarschijnlijk (al zit ik er zelf wat tussenin ) .

Het gegeven is wel leuk en er wordt wel erg goed geacteerd (Streep!) maar ook veel vage personages en gedoe (rollen van Kline en Madsen) wat wel vaker is in dit soort films.

A prairie Home Companion, of terwijl Op Volle toeren op z'n amerikaans.

Compleet met zangers en zangeressen die zingen over verloren liefdes, armoede waarbij de trouwring verpand moet worden en gemiste overleden moeders. Wat zou hier een heerlijke nederlandse variant op gemaakt kunnen worden met lokale toppers als De Alpenzusjes, Heintje en Jaques Herb. Geweldig lijkt me dat, ik voel de nostalgische TROS -familie gevoelens al opwellen in deze donkere dagen voor de kerst...

De film heeft dan ook het sentiment van het huilende zigeunerjongetje. De blonde engel Virginia Madsen (overleden op weg naar haar minnaar), de altijd maar huilerige Streep, de dode cowboy in de kelder ze passen de film als een handgemaakte Stetson. En dat is dan wel weer leuk eigenlijk, want hoewel ik helemaal niet van dit soort sentimenten hou voelt de film wel oprecht aan. Alsof de oude Altman in een weke bui nog een keer zijn showtje opvoert voordat het doek definitief valt. Die melancholie zit er wel heel zwaar in en dat maakt het toch wel een aparte film.

De film sukkelt verder maar een beetje voort, zoals al gemeld thema's worden niet echt uitgewerkt en blijven letterlijk en figuurlijk in de coulissen. Het is een grote afscheidsfilm geworden waarin clown Woody als enige gelukkig nog echt voor een komische noot komt zorgen tussen de tranen door.

I used to work in Chicago, at a convenience store.
I used to work in Chicago. I did but I don't anymore.
A lady walked in with some porcelain skin and I asked her what she came in for.
"Liquor," she said, and lick her I did, and I don't work there anymore.

Grappige, wat slome en zeker oversentimentele film, die mede door zijn oprechtheid toch een voldoende weet binnen te slepen.

3* Voor Altman's laatste

[edit] De nederlandse vertaling, vooral van de grappen, is echt heel beroerd trouwens bij deze film.

Onderschatte film van een onderschatte regisseur. De radioshow die stopt is een metafoor voor de dood. Vanuit dat standpunt is de film helemaal niet sentimenteel of nostalgisch. Integendeel, het sterven van een oude man is niets om verdrietig over te zijn, zegt de engel van de dood. Geen lijkredes, geen afscheidspeechen, geen "minuut stilte"... Kijk naar de laatste scène, waarin de hele cast een hymne over het hiernamaals zingt. Het is een dolle boel op dat podium. Er wordt gedanst, gezongen, gefeest, gelachen... De allerlaatste scène in de allerlaatste film van Altman, die zelf kort na de release zou sterven.

Zo wil ik ook afscheid nemen van het leven.

In veel opzichten is dit weer een typische Altman film. Van een afstandje gefilmde personages die door elkaar heen lopen en praten. En die gesprekken gaan dan over eigenlijk niets. Sowieso is de Altman humor weer aanwezig, het zit hem meer in kleine situaties die een beetje uit de hand lopen dan dat het duidelijk dijenkletsers zijn. Behoorlijk onderhoudend en het wordt steeds vermakelijker als je er eenmaal inzit. De belachelijke liedjes worden op een gegeven moment eigenlijk best grappig en soms zelfs mooi. Hoogtepunt waren die geforceerde commercials.

Maar in veel opzichten is dit helemaal niet typisch Altman. Dit is namelijk een heel bijzondere zwanenzang. De film gaat over een onvermijdelijk einde van iets moois. De film gaat over verlies. Dit is een beschouwende Altman en hij is nostalgisch en zelfs treurig, maar absoluut niet zeurderig. En heel de film voel je dat hij iets aan het afronden is, namelijk een indrukwekkende carrière met hoogte- en dieptepunten. Wrang klinken dan ook de woorden; 'the dead of an old man is no tragedy' door een van de meest interessante personage uit een Altman film. Ik zie net dat hij datzelfde jaar nog zou overlijden.

Robert Altman's laatste film is een melancholische en tegelijkertijd aanstekelijke feel-good-movie geworden over de zwanenzang van een country radioshow.

Er gebeurt werkelijk van alles en nog wat op de bühne en backstage.

Sommige songteksten en dialogen zijn echt hilarisch.

Showhost Garrison Keillor (tevens screenwriter) is geweldig.

Een aangename verrassing is de mooie stem van Meryl Streep. Die had net zo goed zangeres kunnen worden.

De film is een aanrader voor een avondje luchtige ontspanning.

Heerlijk deze laatste film van Robert Altman.
Een lach-en-een-traan-film, maar ook duidelijk een afscheid van het leven door regisseur Altman.
In de laatste scene komt de engel weer voorbij en zien we Kevin Kline wijzen van "wie is er nu aan de beurt?". Niet één van de personages, maar de regisseur zelf dus.
Prachtige gospel, country en een nostalgisch jaren vijftig radio-sfeertje -een stukje verleden dat tot in het heden kon blijven voorbestaan, gewoon omdat niemand er aan had gedacht de stekker eruit te trekken.
Vreselijk moeten lachen om het "I Like Bad Jokes"-nummer van Woody Harrelson & John C. Reilly.

Nostalgie omtrent de reeds lang vervlogen radioshows. Hier in prettige Country & Western-style, maar tot de jaren 40 had in de States zowat iedere popartiest met wat naam zo'n radioshow voor een "live audience". De programma's waren gesponserd en werden dus regelmatig onderbroken door reclame, maar dan, en dat is merkwaardig, gebracht door de artiesten die in de show optraden, en die daartoe soms een korte sketch opvoerden. Filmliefhebbers die van dit gebeuren houden, mogen zeker Woody Allen's "Radio Days" niet missen.

Maar goed, "A Prairie Home Companion" is een prettige film. Misschien wat verwarrend in de beginne met de commentaren in de loges en de stem van Kevin Kline daardoor heen, maar dat duurt niet zo lang.

Die engel symboliseert het einde van een tijdperk, maar van deze film zullen vooral de nummers mij bijblijven. Woody Harrelson en John C.Reilly zijn schitterend in hun "Bad Jokes" (ze waren zo slecht nog niet, die moppen), terwijl de zusjes Johnson, bij monde van Meryl Streep en Lily Tomlin eveneens plezieren en eigenlijk nog vele anderen en zeker Tommy Lee Jones.

De laatste film van Robert Altman.

Altman's vrouw was een groot fan van de "Prairie Home Companion" radioshow, en kwam met het voorstel om hier een film van te maken. De oorspronkelijke titel was "The Last Broadcast ", maar dit werd later aangepast. De destijds 80-jarige Altman heeft een groot deel van de scènes vanuit zijn rolstoel opgenomen. Hij werd geassisteerd door Paul Thomas Anderson, omdat Altman niet in staat was om alles zelf te doen. Hij overleed 1 jaar later op 81-jarige leeftijd.

De cast bevat een aantal bekende namen. Het was voor Meryl Streep een wens om met Altman te mogen samenwerken. Ook Altman was vol lof over de actrice. Samen met tegenspeelster Lily Tomlin reikte ze in 2005 een ere-Oscar uit aan Altman. Meryl Streep's schoonmoeder hielp de actrice met haar accent. Maya Rudolph was (net zoals haar personage Molly) zwanger tijdens het begin van de opnames. De vader van het kind was Paul Thomas Anderson. George Clooney werd benaderd voor de rol van Guy Noir, maar was helaas verhinderd. Kevin Kline nam vervolgens diens plek in. Michelle Pfeiffer zou oorspronkelijk de rol van de "Dangerous Woman " vertolken, maar trok zich later terug. Zij werd vervangen door Virginia Madsen. Tot slot waren Tom Waits en Lyle Lovett in beeld voor de rollen van Lefty en Dusty.

Alle nummers werden in het theater live gezongen en opgenomen. Het nummer "Goodbye To My Mama " zal voor actrice Lily Tomlin extra zwaar zijn geweest. Haar moeder overleed namelijk tijdens de productie van deze film. Een leuk detail is de scène waarbij Kevin Kline de champagnefles ontkurkt, en vervolgens het hoofd van Altman raakt. Deze scène werd uiteindelijk niet geschrapt.

Goed voor 5 prijzen en 20 nominaties.

3,0 *

Om de een of andere reden vond ik deze film minder hilarisch en ook minder hartverwarmend dan toen ik hem voor het eerst zag. Diverse mooie rollen, een prachtige centrale rol van Garrison Keillor als (min of meer) zichzelf, superbe gemonteerd zodat alle personages in dit karakteristieke Altman-ensemble aan bod komen, de grappen van Dusty & Lefty blijven grappig (op de IMDb-quotes-pagina is een aardige verzameling terug te vinden) en aangezien ik bij de films van John Ford altijd een brok in mijn keel krijg van Red River valley lukt dat hier ook wel, maar de emotionele impact van het geheel is de tweede keer gewoon minder. Misschien dat ik bij een derde keer... De duetten van Streep en Tomlin zijn voor mij het hoogtepunt.

        Toch opmerkelijk hoe weinig berichten er staan bij deze laatste film van een gerenommeerd regisseur met zo veel sterren die nog hun laatste kans grepen om met de meester te mogen werken.

Robert Altman vertelt in A Prairie Home Companion over de laatste uitzending van een beroemde en succesvolle radioshow met livemuziek. Een uitzending vol countrymuziek. Een uitzending vol weemoed. Dertig lange jaren werd de show uitgezonden vanuit een schitterend theaterpand. Een Texaanse zakenman heeft het pand echter opgekocht. Weg thuisbasis. Weg show. Weg schone kunsten. Weg nostalgie. Een parkeergarage en een fastfoodrestaurant zullen de plaats gaan innemen van het sfeervolle theater. Lang leve het kapitalisme.

Achter de coulissen delen de artiesten en radiomakers herinneringen. Aan de goede tijden. De optredens van de countrysterren, die vooral vergane glorie representeren, worden competent en hilarisch begeleid door de eigenaardige spreekstalmeester GK. Met zijn sprekende en zingende bijdragen is hij de spil van de show. Hij wordt gespeeld door Garrison Keillor, die in het echte leven geen acteur is, maar een auteur en de persoon die ooit daadwerkelijk een radioshow met de naam A Prairie Home Companion presenteerde.

A Prairie Home Companion is een levendige film. De film presenteert een potpourri aan personages gspeeld door gerenommeerde acteurs. Er zijn uitgerangeerde cowboys, een depressieve tiener, een versleten countryster, twee zingende zussen die elkaar steeds in de haren vliegen. Zomaar een greep. Vermakelijke taferelen zijn het gevolg. Maar ook minder vermakelijke. De film kent ook slaapverwekkende (muzikale) momenten en scènes waarin de personages zich te buiten gaan aan oninteressant gekeuvel. Bovendien is niet elk personage dat speeltijd inneemt even boeiend.

De film is een springerige warboel van personages, ware en verzonnen herinneringen en steeds irritanter klinkende countrymuziek. Steeds zijn er muzikale intermezzo's. Steeds weer klinkt daar de melancholieke countrymuziek op die (in mijn oren althans) steeds hemeltergender binnenkomt. Steeds weer wordt door de zingende zusjes een nieuwe ballade ingezet. Steeds weer reizen de zingende cowboys Dusty en Lefty in hun songs door verzonnen stadjes en vermaken de kijker met puberale lol. De sympathieke manier waarop ze dat doen maakt dat je er soms nog om kunt lachen ook.

A Prairie Home Companion brengt een ode aan een ouderwetse radioshow en geeft blijk van een grenzeloze liefde voor de countrycultuur en de onbezonnen leefstijl die daar bijhoort. Een fragmentarische en levendige ode. Het levert over het algemeen leuk amusement op. Wel vervelend dat die muziek zo'n prominente rol speelt.