The Letter (1940)

Aardig misdaaddrama met een ijzersterke Davis. De film kreeg zeven Oscarnominaties waarvan één voor de beste zwart/wit cinematografie. Verdiend.

Een grote one-woman show van formaat, wat een actrice is Bette Davis toch! En daarmee is het beste gezegd. Dit is een voorbeeld van een dun verhaal, wat goed gebracht had kunnen worden, maar daarin niet slaagde. Het is allemaal enorm voorspelbaar, wat nog niet erg hoeft te zijn, maar wel heel erg sul en saai. Max Steiner's score is nooit echt bijzonder, al zorgen zijn noten in de climax voor kippenvel. 2.5 sterren

Knappe verfilming door William Wyler van een knappe novelle van Somerset Maugham.

Mooi opgebouwde spanning, uitstekend verhaald.

Slot is misschien wat sleperig maar voor de rest zeer genietbare zwart-wit film anno 1940.

Uitstekende film waarbij een vrouw van een plantagehouder op Maleisië uit zelfverdediging een vriend doodschiet in haar huis. En waarbij een brief onduidelijkheid verschaft of het eigenlijk wel om zelfverdediging ging. Een vrij simpel verhaal, maar zeer onderhoudend en ook spannend in beeld gebracht. Bette Davis is sterk, en weet door haar acteren toch sympathie te wekken voor een onsympathiek personage.

Interessante film. Prachtige beelden en goed, vaak boeiend geluid. Het script en scenario zitten goed in elkaar. Uitstekend geacteerd door o.a. coryfee Bette Davis, fantastisch om haar te zien spelen.

Het gaat over een welgestelde 'administrator' van een rubberplantage. Zijn vrouw verliest zich in de liefde voor 'Geoffrey' (best heftig!) en 'shoots him', 'fired fired fired', etc, en kan hem steeds maar niet vergeten. Ze is verder veel bezig met 'lacen' en kan daar ook echt niet vanaf blijven. 'The advocate' doet overigens zijn best.
Interessant is dat er een donkere dame is tegenover de lichte dame. En nog interessanter is, dat de donkere de lichte doodt met het mes.
Ook de Aziatische connecties zijn relevant, met handel in diverse soorten 'Buddha' en 'Jade', evenals het verdere gedoe rondom 'rubber'.
De rode draad is het kwijtraken, zoeken, vinden en weer verdwijnen van The Letter' (the latter)

Leslie (dark castle) Crosbie (bij 't kruispunt)..... what's in a name? (and other names)

Ik heb eigenlijk wel zin om deze Somerset Maugham te gaan lezen. En om de film nogmaals te zien.

goede film, goed verhaal van een beroemde schrijver, sterk spel van Bette Davis maar zeker ook van de andere spelers vooral de scene waarin de inhoud van de brief wordt opgebiecht vond ik erg genietbaar landschap, sfeer, tijdsbeeld werken mee aan dit prachtig resultaat

3,5

Strange that a man can live with a woman for ten years and not know the first thing about her

Nadat ik een paar dagen geleden Sea of Grass had gezien besloot ik nog aan een tweede film te beginnen maar wegens te moe zijn had ik die niet afgezien. Iedereen heeft natuurlijk al door dat het om deze The Letter ging en gisteravond de film dan toch maar afgekeken. En daar ben ik blij om want wat ik van de film zag was erg boeiend en de film blijft dit niveau vasthouden.

Ook ik ben niet altijd een grote fan geweest van Bette Davis. Ik leerde haar voor het eerst kennen in All About Eve en daar vond ik ze redelijk lachwekkend in. Het was pas bij andere films zoals The Anniversary, All This and Heaven Too en Dark Victory dat ik haar kunnen zag. Davis is dan ook op zo'n films op haar best waar ze gekwelde personages moet vertolken. The Letter is een film die in die categorie valt want ook hier laat La Davis zich van haar 'beste' kant zien. Het is een vertolking die boekdelen spreekt en het redelijk voorspelbare verhaal compleet naar een hoger niveau tilt. Maar ook de rest van de cast is van een erg hoog niveau. Vooral de, voor mij, onbekende James Stephenson weet zich perfect staande te houden tegenover Davis als de advocaat. Daar komt ook nog eens een ietwat kleinere bijrol bij van Herbert Marshall als de man van Davis maar ook die doet het erg sterk. Sowieso voegt de zwart-wit cinematografie ook nog eens enorm veel bij aan de sfeer die de film uitstraalt. De laatste scène met de moord op Davis is dan ook om in te kaderen. Sowieso ook een heerlijke dodelijke uitstraling van Gale Sondergaard.

Het verhaal op zich is wel redelijk standaard maar dat is natuurlijk wanneer je het vergelijkt met vandaag de dag. Ik kan me echter wel voorstellen dat dit in 1940 wel speciaal moest zijn. Een vrouw die zich op het eerste zicht verdedigt maar dan uiteindelijk een relatie blijkt te hebben met de vermoorde. Interessant genoeg om er een mooi en boeiend geheel van te maken maar dat ben ik sowieso wel van Wyler gewend. Wat eigenlijk nog het meeste indruk op me maakte is het einde. Nu is dit niet mijn eerste jaren '40 film, ik heb er via TCM al wel een hele resem opzitten, maar dit voelt op zich verfrissend aan. Even dacht ik dat Leslie er mee weg ging geraken (door onder andere Robert die haar vergeeft) maar dan breekt ze toch. Wat daarna volgt is nog een heerlijk kippenvelopwekkend einde waarin ze het uiteindelijk ook met de dood bekoopt. Onverwacht maar wel het perfecte einde voor de film. Ik zei het daarjuist al maar sowieso is de sfeer een enorm grote plusfactor in deze film. Van de assistent van Joyce kreeg ik echt de kriebels.

Niet geheel verwacht, ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten eerlijk gezegd, maar ik ben erg aangenaam verrast. In dit soort rollen zie ik Davis het liefste spelen en ze doet dat fantastisch. Ook de bijrollen zijn erg goed ingevuld en visueel is dit bij vlagen erg mooi geschoten. Wyler blijkt toch een regisseur te zijn om in het oog te houden.

4*

The Letter begint geweldig, eindigt geweldig en heeft een vrij doorsnee middenstuk dat het vooral moet hebben van Bette Davis en James Stephenson. Inmiddels weet ik wel dat de aanwezigheid van Davis genoeg reden is om een film te gaan zien en ze is hier goed op dreef, maar de verder volstrekt onbekende Stephenson steelt toch echt de show in een ingetogen rol. Het had zijn doorbraak kunnen betekenen als hij niet vrij vlak daarna onverwacht was overleden.

Voor de rest heeft het allemaal wel wat sfeer (vooral dus in de opening en het slot), maar het verhaal zelf mist wat spanning of dramatische impact wat mij betreft om net dat beetje extra te leveren voor een topscore. Het verhaal is ook wel wat typisch, met net wat te weinig kleur om het iets eigens te geven.

Maar verder prima vermaak, wat eigenlijk altijd wel aanwezig is bij films van Wyler. Misschien geen virtuoze regisseur, maar wel altijd betrouwbaar voor de wat meer intelligente Hollywoodfilm.

3,5*

Een goede misdaad/drama/film-noir/mysterie film...

Prima verhaal...

Prima ouderwetse acteerwerk...

Alleen zwart/wit beeld, een beetje

schokkende beeld...

Prima camerawerk...

Prima geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijke film met Bette Davis in de hoofdrol, die meent uit zelfverdediging een man doodgeschoten heeft. Haar advocaat komt er vrij vlot achter dat het toch wat anders in elkaar steekt. Wat advocaten-ethiek komt er nog bij kijken doordat hem aangeboden wordt een belangrijk bewijsstuk, een brief, te verdoezelen tegen een grote som van geld. De bijrol van zijn Aziatische hulp vond ik wel geinig, maar ook heel typisch. Denk ook dat het nu behoorlijk controversieel is, want hij wordt heel onderdanig en stereotiep geportretteerd.

Het mindere van The Letter vind ik echter dat het verhaal rechttoe, rechtaan verloopt. De film kabbelt gewoon weg met een quasi-dramatisch eind dat voor mij geen impact had. Ook een twistje, of een leuke wending op zijn minst kun je niet verwachten. Beetje jammer dus, maar vond het toch wel een redelijke en onderhoudende film.

Je kunt het wel aan William Wyler overlaten om van een intrigerend verhaal van de hand van W. Somerset Maugham een prangende film te maken. Dankzij het vlekkeloze en sfeervolle camerawerk en het optreden van James Stephenson en van geweldenaar Bette Davis (in topvorm) zit je vanaf de openingsscène tot aan het (weinig originele) einde aan het scherm gekluisterd. Mijn enige probleem is Herbert Marshall. De populariteit van deze “houten klaas” heb ik nooit begrepen. “Strakke” bijrol van Gale Sondergaard.

Door het gebruik van 50 tinten grijs, zwart en wit leek het wel een frisse kleurenfilm.

Mooie sfeervolle film en het verhaal wordt nog best vlot verteld. Kijkt prima weg en is gelukkig niet traag met voldoende er toe doende dialogen. Overigens best vreemd dat de loyaliteit van de advocaat zo ver gaat dat hij het bewijs weg koopt. Daarom vond ik het einde eigenlijk prima: Oog om oog, tand voor tand.

Melodrama waarin alle spotilights op Bette Davis gericht staan. Het verhaal speelt zich af in Singapore (zijnde de Warner Bros. studio’s) en is gebaseerd op een waargebeurde zaak. Geen whodunit maar eerder een whydunit waarbij je als kijker al van mijlenver ziet aankomen hoe de vork werkelijk in de steel zit. Maar dat doet niets af van het kijkplezier. Het tempo zit goed en de acteurs doen hun job zoals het hoort, zij het dat het aan de uitgewerkte psychologie van de personages soms mangelt maar dat zien we wel meer bij films op ouderdom. Zoals gezegd is Bette Davis top of the bill maar voor mij wordt de show vooral gestolen door de look van de film. Die is namelijk fantastisch. Het mag dan meer melodrama dan thriller zijn, het ziet eruit als volslagen noir. Nagenoeg heel de film lang werpen de latten van de jaloezieën schaduwen op de setting en personages, als zijn ze gevangen in iets waaruit niet te ontsnappen valt. Zo vindt in het laatste half uur van de film een cruciale scene plaats tussen Bette Davis, Herbert Marshall en James Stephenson in het huis van Davis: ook de salonzetels blijken een horizontaal streepjespatroon te hebben waardoor de continuïteit van de gevangenis (zoals ik het interpreteer) nog eens in de verf wordt gezet. Kudos voor William Wyler en cameraman Tony Gaudio (die we ook kennen van Little Caesar en High Sierra). Naast het schaduwwerk zijn er ook mooie shots te bewonderen, zoals het craneshot helemaal op het einde.

De muziek is geschreven door Max Steiner, uiteraard een absolute vakman, al vond ik - hoewel een zeer mooie score - dat de muziek op sommige ogenblikken te veel interfereerde met de interactie van de personages. Wel een fijne integratie van oosterse motieven op het ogenblik dat de natives mogen opdraven (die weliswaar zeer ééndimensionaal worden afgebeeld).

Conclusie. De visuele schoonheid van de film overstijgt voor mij het inhoudelijke. Maar daar valt prima mee te leven.

Het ronduit zwakke script verpest deze film toch een beetje. Het acteerwerk is niet verkeerd en sfeertechnisch is het ook best redelijk. De film beschikt echter over een heel dun plot, dat ook niet echt boeiend gebracht wordt. Het wordt naar het einde toe steeds minder interessant en de nogal dramatische ontknoping maakte geen enkele indruk.

Zoals wel vaker, ook in die tijd en al helemaal bij Warner was The Letter een remake. Het was al eerder als gemaakt als in zowel een zwijgende als een talkie-versie in 1929. Dat was pre code, dus wil ik die ook nog weleens zien. De ster van die film, de nu totaal vergeten Jeanne Eagles overleed een aantal maanden na de premiere al. Nadat ze al jaren een heroineverslaving had.
Deze remake komt uit 1940 en heeft de beperkingen van de Hays Code dus loopt het verkeerd af met Davis, De film is duidelijk opgezet als een stervehikel voor de toen erg populaire actrice. In de andere rollen zijn geen grote namen gecast. Prima acteurs verder, maar niemand die Davis kan overschaduwen en Davis zit in bijna alle scenes.
Het verhaal van de film graaft niet erg diep. De film vrij straight forward. Maar in veel opzichten uitstekend gemaakt. Sfeervolle studiofotografie vooral. Spelend in een koloniale wereld. In de toenmalige Britse kolonie Singapore in dit geval. Wat neer wordt gezet als een exotische locatie met gevaren. Als ze op een gegeven moment de bezitter van de brief gaan bezoeken krijgen we een overigens zeer fraaie scene flink wat cliches opgelepeld over aan opiumpijpen lurkende duistere Aziaten enzo. 1940 was in die zin heel anders dan 1960 in films en zelfs ook anders dan 1950.
Het einde was niet onomstreden. Er werden er twee gemaakt een met de bekentenis van Davis dat ze van de overledene houdt en niet van haar man en een zonder. Davis vond zonder beter, het werd met. De andere staat wel op de DVD. Bette Davis had gelijk.
The Letter is een aangenaam Bette Davis-verhikel, maar geen meesterwerk.

Ik rond naar boven af.