The Letter (1940)

Niets bijzonders, vond ik.

Aardig misdaaddrama met een ijzersterke Davis. De film kreeg zeven Oscarnominaties waarvan één voor de beste zwart/wit cinematografie. Verdiend.

Een grote one-woman show van formaat, wat een actrice is Bette Davis toch! En daarmee is het beste gezegd. Dit is een voorbeeld van een dun verhaal, wat goed gebracht had kunnen worden, maar daarin niet slaagde. Het is allemaal enorm voorspelbaar, wat nog niet erg hoeft te zijn, maar wel heel erg sul en saai. Max Steiner's score is nooit echt bijzonder, al zorgen zijn noten in de climax voor kippenvel. 2.5 sterren

Het verhaaltje stelt inderdaad weinig voor, maar alle films met La Davis zijn absoluut de moeite waard. Een van de allerbeste actrices aller tijden!

Het verhaal is niet bijzonder. Maar Bette Davis is wel weer zeer aanwezig en daarom alleen al de moeite van het kijken waard. william Wyler weet haar zeer verzorgt in het licht te zetten. De andere rollen zijn trouwens ook prima. De melodramatische score van Steiner is sfeervol. Het zou me niet verbazen dat het thema van de film een (koloniaal) taboe doorbrak. bewijsmateriaal kopen, om het weg te moffelen etc... vette 3,5*

Moord bij volle maan in een melodramatische film-noir die volledig gedragen wordt door de sterke cast. Bette Davis steelt de show. Eigenlijk is "The Letter" wel een beetje voorspelbaar. Gebaseerd op een verhaal van William Somerset Maugham. Wat de Awards betreft bleef het bij de 7 Oscar Nominaties. Prachtige sfeervolle zwart-wit fotografie van Tony Gaudio en een goede soundtrack van Max Steiner, die helemaal niet gedateerd overkomt.

Gecensureerde remake van The Letter uit 1929, met een zeer overtuigende Jeanne Eagels.

Degelijke film met Bette Davis in de rol van de van moord verdachte rijke egocentrische Britse echtgenote van een plantage-eigenaar in Indië. Ik vermoed dat het gedeeltelijk onderdeel was het karakter dat ze speelde, maar vond Davis dit keer weer op het randje van overacting. Niet alleen in gebaar, maar ook in het zeer zwaar aanzetten van haar articulatie, waarbij ze de neiging heeft elke letter in een woord ook daadwerkelijk uit te spreken. Toch compenseert ze dat ook hier weer met een enorm charisma en blijft ze een genot om naar te kijken.

Daarbij krijgt ze prima tegenspel van James Stephenson en vooral van de als altijd ontzettend goed acterende Herbert Marshall.

Het verhaal is niet opzienbarend maar wordt wel fraai in beeld gebracht door regisseur William Wyler. Hij weet de broeierige sfeer van een tropische rubberplantage prima over te brengen. De openingsscene, zo te zien een enkele take van zo'n twee minuten, is echt heel goed gedaan.

Verder ook nog een opvallende rol voor Gale Sondergaard als Chinese wraakzuchtige echtgenote van Bette Davis' slachtoffer.

Vooral de sfeer van deze film zal mij bijblijven.

Die wordt grotendeels bepaald door de oogstrelende zwart-wit fotografie, met meesterhand gefilmd.

Prachtige contrasten en belichting (nou ja, het een kan niet zonder het ander natuurlijk)

Kleur overbodig hier, of nee...ongewenst, want het zou zelfs afbreuk doen.

De muziek past naadloos bij de beelden.

Verder zijn het vooral Marshall en Sondergaard die mij boeien.

Van Bette Davis heb ik een geweldige afkeer, altijd al gehad.

Maar het zou niet eerlijk zijn om te beweren dat zij haar rol niet goed speelt.

Toch kost het mij steeds weer moeite om films waarin zij speelt te bekijken.

Dat kost zelfoverwinning.

Verdere rollen zijn prima bezet.

Van de actie moet je het niet hebben in dit soort films.

Niet iets om vaker te bekijken voor mij, een keer is wel voldoende.

Even een lans breken voor Davis. Geweldige actrice. Schijnbaar moeiteloos (en met plezier) overtuigende 'doortastende' vrouwen neergezet. Dit is wellicht zelfs haar beste film/rol. Juist die combinatie vind ik fijn in vergelijking met een hoop tijdgenotes: vaak in de slachtofferrol.

@MR:

Op het acteertalent van Davis heb ik in 't geheel niets aan te merken.

Dat ze er wat van kon staat buiten kijf.

Het is gewoon een enorm gevoel van antipathie dat ik tegen haar heb.

Al heel lang..dat gaat nooit meer over.

Maar zo zijn er nog wel een aantal actrices die ik liever omzeil.

Bij Davis is dat echter heel hevig.

Ik heb dat ook wel met actrices en acteurs hoor. Maar dat moet toch ergens door ontstaan zijn: die ogen, haar koude stoerheid, als eerste een onsympathieke rol gezien...?

Ik kende Bette Davis als eerste van een liedje van Kim Carnes en pas later zag ik ooit eens een film. Ik vind dat ze een soort aantrekkingskracht heeft, net als dat ik n zo dol ben op Cate Blanchett. Niet zozeer haar films of acteren, maar ik kijk graag naar haar. Wellicht hebben ze niet voor niets beiden Elizabeth I gespeeld.

Een combinatie denk ik, uiterlijk (beetje goudvis-kop achtig, excusez le mot) haar uitstraling (die maar niet sympathiek wil worden in mijn beleving) en ook een dosis Davis privé geef ik toe(voor zover bekend van verhalen van collega acteurs en actrices)

Een haai-baai, voor zover mij bekend dan, die de meeste van haar collega's als minderwaardig beschouwde.

Ik probeer een film te bedenken waarin die afkeer minder sterk bij mij was.....hm...'The petrified Forest' misschien.

Ik heb lang niet al haar films gezien natuurlijk.

Maar veel verschil zou het niet maken vrees ik.

Overigens is Joan Crawford ook zo iemand die ik nooit sympathiek kon vinden.

N.B.

In die rol van Elizabeth 1 vond ik Davis overigens wel érg goed spelen.

Ik had eerst ook een afkeer van haar, maar dat is gelukkig over gegaan.

Zowel op jonge als op oude leeftijd geweldige rollen gespeeld waar weinig tijdgenotes aan kunnen tippen.

Ik heb het sowieso meer met sterke actrices uit die periode: Crawford, Stanwyck, Dietrich, Trevor. Die lievige types als teresa wright en actrices die alleen maar mooi zijn heb ik veel minder mee.

Al vormen Joan Bennett en Jane Wyman op het eerste weer een uitzondering.

Ben overigens wel benieuwd naar deze film. Al heel lang geen Wyler meer gezien.

In tegenstelling tot sommigen hier voel ik in het geheel geen antipathie voor Davis. Toegegeven, ze oogt afstandelijk, koel en arrogant, maar die uitstraling weet ze steeds (sprak hij, gebaseerd op slechts twee films) te 'balancen' met een hint van onzekerheid en kwetsbaarheid. En dat maakt haar voor mij een zeer boeiende actrice. Het verhaal is flinterdun, de ploten nagenoeg alle gebeurtenissen zeer voorspelbaar en ook wellicht wat gedateerd ('tis ook een film van 70 jaar geleden natuurlijk). Ookgebeuren er nogal wat zaken die wel erg ver van de werkelijkheid liggen (wel een advocaat uit zijn bed trommelen maar niet de politie inschakelen, bijvoorbeeld.) Toch boeiend, mede door Davis, de algehele tropensfeer en de soms prachtige belichting. De andere acteurs kondern me niet bekoren. Stijf, wat geforceerd en tuttig.Ik heb het dan over de mannen. De bedrogen echtgenoot, de assistent-advocaat enz. Jammer. Met mannelijketegenspeles met wat meer flair had het een heel stuk beter kunnen worden. Maar wellicht waren die britten destijds gewoon stijf en tuttig en springt Davis er gewoon uit. Hoe dan ook, de film biedt een aantal sterke en zwakke punten (reeds vermeldt)en boeit, ondanks de wat voorspelbare lijn, toch tot het einde. Een 3*

Een dag later (en na nog een keertje kijken -het is regentijd hier en dan is het prettig toeven, op de bank, met een klassiek filmpje in de lap-tob.) ben ik toch wat milder over 'The Letter'. Er zit toch meer spanningen emotie in dan op het eerste gezicht leek. Nu viel me ook op dat de advocaat eigenlijk een prima rol vertolkde, behalve dan zijn speech in de rechtzaal, waarbij zijn aarzelingen en wroeging wat te vel waren aangezet. Echtgenoot en die assistent (niet de chinees maar die bleke wekekereldie het allemaal maar 'yolly-good' vond) vond ik nog steeds erg slecht acteren. Maar een verhoging naar 4* lijkt me toch gerechtvaardigd.

Knappe verfilming door William Wyler van een knappe novelle van Somerset Maugham.

Mooi opgebouwde spanning, uitstekend verhaald.

Slot is misschien wat sleperig maar voor de rest zeer genietbare zwart-wit film anno 1940.

Uitstekende film waarbij een vrouw van een plantagehouder op Maleisië uit zelfverdediging een vriend doodschiet in haar huis. En waarbij een brief onduidelijkheid verschaft of het eigenlijk wel om zelfverdediging ging. Een vrij simpel verhaal, maar zeer onderhoudend en ook spannend in beeld gebracht. Bette Davis is sterk, en weet door haar acteren toch sympathie te wekken voor een onsympathiek personage.

Deze film moet het van mij helemaal hebben van de schitterende zwart-wit fotografie en de sfeerverhogende melodramatische score van Steiner en niet van het acteren van Bette Davis die mij als actrice nu eenmaal niet erg ligt. Tja, en dan die ogen van Bette Davis. Toen ik in de beginjaren tachtig de song "Bette Davis Eyes" hoorde van Kim Carnes wist ik absoluut niet wie die Bette Davis was. Mijn interesse voor film lag toen nog op een zeer laag nivo. Toen ik vanmorgen deze film zag werd de titel van die song mij volkomen duidelijk.

3,5*

Tja, Davis acteerd wellicht wat over-dramatisch, maar ik heb het idee dat dat wel een eigenschap van die tijd was. Wat minder genuanceerd dan nu, zeg maar. Ik vind het in de film passen enkan het wel waarderen. Maar ik begrijp ook dat dit niet op iedereen een louter positieve indruk maakt.

Interessante film. Prachtige beelden en goed, vaak boeiend geluid. Het script en scenario zitten goed in elkaar. Uitstekend geacteerd door o.a. coryfee Bette Davis, fantastisch om haar te zien spelen.

Het gaat over een welgestelde 'administrator' van een rubberplantage. Zijn vrouw verliest zich in de liefde voor 'Geoffrey' (best heftig!) en 'shoots him', 'fired fired fired', etc, en kan hem steeds maar niet vergeten. Ze is verder veel bezig met 'lacen' en kan daar ook echt niet vanaf blijven. 'The advocate' doet overigens zijn best.
Interessant is dat er een donkere dame is tegenover de lichte dame. En nog interessanter is, dat de donkere de lichte doodt met het mes.
Ook de Aziatische connecties zijn relevant, met handel in diverse soorten 'Buddha' en 'Jade', evenals het verdere gedoe rondom 'rubber'.
De rode draad is het kwijtraken, zoeken, vinden en weer verdwijnen van The Letter' (the latter)

Leslie (dark castle) Crosbie (bij 't kruispunt)..... what's in a name? (and other names)

Ik heb eigenlijk wel zin om deze Somerset Maugham te gaan lezen. En om de film nogmaals te zien.

goede film, goed verhaal van een beroemde schrijver, sterk spel van Bette Davis maar zeker ook van de andere spelers vooral de scene waarin de inhoud van de brief wordt opgebiecht vond ik erg genietbaar landschap, sfeer, tijdsbeeld werken mee aan dit prachtig resultaat

3,5

Fantastische film met een geweldige Davis in de hoofdrol.

De laatste scene's zijn onvergetelijk.

Mooie soundtrack van Max Steiner, zeg! En ook zo sfeervol geschoten Erg goede film.

Strange that a man can live with a woman for ten years and not know the first thing about her

Nadat ik een paar dagen geleden Sea of Grass had gezien besloot ik nog aan een tweede film te beginnen maar wegens te moe zijn had ik die niet afgezien. Iedereen heeft natuurlijk al door dat het om deze The Letter ging en gisteravond de film dan toch maar afgekeken. En daar ben ik blij om want wat ik van de film zag was erg boeiend en de film blijft dit niveau vasthouden.

Ook ik ben niet altijd een grote fan geweest van Bette Davis. Ik leerde haar voor het eerst kennen in All About Eve en daar vond ik ze redelijk lachwekkend in. Het was pas bij andere films zoals The Anniversary, All This and Heaven Too en Dark Victory dat ik haar kunnen zag. Davis is dan ook op zo'n films op haar best waar ze gekwelde personages moet vertolken. The Letter is een film die in die categorie valt want ook hier laat La Davis zich van haar 'beste' kant zien. Het is een vertolking die boekdelen spreekt en het redelijk voorspelbare verhaal compleet naar een hoger niveau tilt. Maar ook de rest van de cast is van een erg hoog niveau. Vooral de, voor mij, onbekende James Stephenson weet zich perfect staande te houden tegenover Davis als de advocaat. Daar komt ook nog eens een ietwat kleinere bijrol bij van Herbert Marshall als de man van Davis maar ook die doet het erg sterk. Sowieso voegt de zwart-wit cinematografie ook nog eens enorm veel bij aan de sfeer die de film uitstraalt. De laatste scène met de moord op Davis is dan ook om in te kaderen. Sowieso ook een heerlijke dodelijke uitstraling van Gale Sondergaard.

Het verhaal op zich is wel redelijk standaard maar dat is natuurlijk wanneer je het vergelijkt met vandaag de dag. Ik kan me echter wel voorstellen dat dit in 1940 wel speciaal moest zijn. Een vrouw die zich op het eerste zicht verdedigt maar dan uiteindelijk een relatie blijkt te hebben met de vermoorde. Interessant genoeg om er een mooi en boeiend geheel van te maken maar dat ben ik sowieso wel van Wyler gewend. Wat eigenlijk nog het meeste indruk op me maakte is het einde. Nu is dit niet mijn eerste jaren '40 film, ik heb er via TCM al wel een hele resem opzitten, maar dit voelt op zich verfrissend aan. Even dacht ik dat Leslie er mee weg ging geraken (door onder andere Robert die haar vergeeft) maar dan breekt ze toch. Wat daarna volgt is nog een heerlijk kippenvelopwekkend einde waarin ze het uiteindelijk ook met de dood bekoopt. Onverwacht maar wel het perfecte einde voor de film. Ik zei het daarjuist al maar sowieso is de sfeer een enorm grote plusfactor in deze film. Van de assistent van Joyce kreeg ik echt de kriebels.

Niet geheel verwacht, ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten eerlijk gezegd, maar ik ben erg aangenaam verrast. In dit soort rollen zie ik Davis het liefste spelen en ze doet dat fantastisch. Ook de bijrollen zijn erg goed ingevuld en visueel is dit bij vlagen erg mooi geschoten. Wyler blijkt toch een regisseur te zijn om in het oog te houden.

4*

Blijkbaar veel te doen hier om Bette Davis..... ik vond haar zeer sterk in deze rol !

Maar ben vooral onder de indruk van William Wyler die hier een dijk van een film neerzet. Geweldige zwart-witfotografie zorgt voor de perfecte sfeerschepping.

Stel vast dat dit pas mijn tweede film van Wyler is na Ben Hur

Ik ben blijkbaar niet de enige:…

Een juweel van een zwart-witfilm. De belichting is echt om je vingers en duimen van af te likken. 5000 ! tinten grijs. Mooi spel met licht, tegenlicht, schaduwen door ramen, zonnewering.

In een shot in het begin rijdt een geheel donkere auto in tegenlicht weg, wanneer hij naar de camera zwenkt worden de contouren volledig belicht door de 'maan', en tegelijkerttijd worden de koplampen ontstoken. Als die dan wegdraaien zie je de auto pas volledig. Eén auto met 4 belichtingen in amper 3 seconden en volkomen ongeforceerd neergezet. Fotografisch juweeltje.

Voeg daar nog een sfeervolle, prachtige score aan toe en een Bette Davis die een complex personage neerzet zonder afkeer te wekken... Schitterend.

En de witte kostuums.

The Letter begint geweldig, eindigt geweldig en heeft een vrij doorsnee middenstuk dat het vooral moet hebben van Bette Davis en James Stephenson. Inmiddels weet ik wel dat de aanwezigheid van Davis genoeg reden is om een film te gaan zien en ze is hier goed op dreef, maar de verder volstrekt onbekende Stephenson steelt toch echt de show in een ingetogen rol. Het had zijn doorbraak kunnen betekenen als hij niet vrij vlak daarna onverwacht was overleden.

Voor de rest heeft het allemaal wel wat sfeer (vooral dus in de opening en het slot), maar het verhaal zelf mist wat spanning of dramatische impact wat mij betreft om net dat beetje extra te leveren voor een topscore. Het verhaal is ook wel wat typisch, met net wat te weinig kleur om het iets eigens te geven.

Maar verder prima vermaak, wat eigenlijk altijd wel aanwezig is bij films van Wyler. Misschien geen virtuoze regisseur, maar wel altijd betrouwbaar voor de wat meer intelligente Hollywoodfilm.

3,5*

Een goede misdaad/drama/film-noir/mysterie film...

Prima verhaal...

Prima ouderwetse acteerwerk...

Alleen zwart/wit beeld, een beetje

schokkende beeld...

Prima camerawerk...

Prima geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...