Cheyenne Autumn (1964)

Een beetje een teleurstelling, deze film. Het is allemaal kei-onrechtvaardig en dieptriest wat er gebeurt maar het deed mij absoluut niks. De film trekt over het scherm voorbij als een saaie bende zwijgende roodhuiden, die blijkbaar honger lijden want de commentaarstem zegt dat ze dat doen, die onrechtvaardig worden behandeld (Onlangs stond er in een tijdschrift van het Belgisch leger een artikel over genocide, met een tabelletje van de volkerenmoorden die de meeste slachtoffers hadden geeist, de VS stond met hun indianen bovenaan. Grote rel natuurlijk en diep gemeende verontschuldigingen van de Belgische regering, maar een bron van waarheid zit er wel achter) maar gelukkig worden geholpen door de goede schooljuf, maar die nooit enig medelijden opwekken (die indianen dan he, met die lange zinnen altijd zou een mens de draad kwijtraken ). Bovendien zijn indianen in films om de een of andere duistere reden altijd wijze zwijgende mannen die af en toe een poster-wijsheid uitkramen (de oudere dan natuurlijk he, de jongeren bij de indianen zijn altijd onruststokers) Ach, het was wel entertainment deze film, met een aantal goede gevechten, maar ik vraag mij af of dat nu juist de bedoeling is geweest om dit te maken.

De scene met James Stewart was trouwens erg goed, maar had in deze film absoluut niets te zoeken. Maar zo'n naam staat natuurlijk wel goed op de affiche, en hem eruit knippen hebben ze vast niet gedurfd.

Kortom, een eigenlijk nogal saaie film met mooie landschappen die in de grond niks voorstelt. 2.5 sterren.

John Ford probeerde in zijn laatste western eens een keer een indringend verhaal te vertellen met de ondersteuning van mooie plaatjes. De eerste vijf kwartier is boeiend, alhoewel het allemaal wat afstandelijk blijft qua beleving bij mij.

Dan belandt het verhaal om onverklaarbare redenen plots in Dodge City met Earp en Holliday en maakt Ford van de tot dan toe serieuze film, een belachelijke kermis. Compleet met overacterende bijrolfiguren, een totale miscasting met Stewart als Earp en Kennedy als Holliday. Een volstrekt onlogische wending in het verhaal en in één klap kreeg ik zin om de film stop te zetten, terwijl ik tot dan toe geboeid had gekeken naar het verhaal.

Meteen na Dodge City keert het verhaal weer terug naar de Cheyenne en hun tocht huiswaarts, maar ik kwam niet meer in het verhaal.

Na de zoveelste van Ford te hebben gezien, moet het mij van het hart: Ford was een eikel!

Dat velen in hem zo'n voorbeeld zien... een wonder.

3*

John Ford in zijn laatste western maakt er een waar kleuren spektakel van vele heel veel sterren waar onder Richard Widmark een van mijn favoriete acteurs maar wat dachten jullie van Carroll Baker , Karl Malden, Sal Mineo (als red Shirt , veel te vroeg gestorven) ,

Dolores del Rio,Ricardo Montalban,Gilbert Roland,Arthur Kennedy,John Carradine,James Stewart en Edward G. Robinson.

Maar wie ik echt graag had gezien in de laatste western van Ford was natuurlijk John Wayne.

De film is traag en je krijgt maar geen echte band met de film en toch hoe vaker je hem ziet hoe sterker de film wordt.

Nee, dit was niet de film waar ik op gehoopt had. Wel de film die ik verwacht had, aangezien John Ford films mij zelden goed bevallen. De film zag er wel schitterend uit, maar stelde eigenlijk niet zoveel voor. Grotendeels gewoon saai en de scenes in Dogde City waren wat misplaatst ja. Zeker omdat Cheyennen Autumn tot dan een hele serieuze film was. Matig dit. 1,5*

Flauwe vertoning. Wat een indringend verhaal had kunnen worden over het onrecht dat de oorspronkelijke bewoners werd aangedaan, draait uit op een suf, met cliché's volgestopt gedoe. Richard Wildmark loopt er bij als een John Wayne in een slechte dag en wie kan mij uitleggen wat die James Stewart-scène in de film kwam doen.

John Ford presteerde al veel beter en ik denk dat zelfs de fervenste liefhebbers van westerns hier hun gram niet halen.

Redelijke film waarin een indianenstam besluit het reservaat te verlaten en terug te keren naar hun thuis. Soms wat onevenwichtig qua toon en de film is ook nogal langdradig. Zo had het hele segment in Dodge City met gemak geschrapt kunnen worden, ook al zet James Stewart een vermakelijke rol neer. Groots opgezet en het ziet er allemaal mooi uit, met veel prachtige, weidse shots.

„Even a dog can go where he likes... but not a Cheyenne“. Moe van valse beloftes en contractbreuken bekritiseert opperhoofd Dull Knife de onderdanige positie van de Cheyennes en trekt met zijn volk naar het thuisland Yellowstone, waaruit zij eens door de blanken werden verdrevem.

De poging van John Ford om het verhaal van deze heroïsche voettocht te verfilmen, duurt maar liefst 154 minuten en heeft een taai verloop. Er gebeurt niet heel veel. Een stroom indianen die voortploetert in het epische landschap van Monument Valley. Met af en toe een confrontatie met de blauwhemden. Met af en toe wat onderling gekissebis. Met Carroll Baker als verontwaardigde blanke die zich aansluit bij de groep Cheyennes, maar eigenlijk alleen maar in de weg loopt. De film sukkelt maar door en heeft geen echte hoogtepunten.

Bij een heroïsche tocht door weer en wind, met voedselgebrek en sterfte onderweg zou veel emotie los moeten komen. Ik had daar geen last van. Alle ontberingen worden tamelijk gelaten en klinisch weergegeven. Eigenlijk bespeur je maar heel weinig van het onnoemelijke leed waardoor de Cheyennes tijdens hun tocht worden getroffen. De film veroorzaakt maar weinig opwinding en is een lange en taaie zit.

Ik was blij met een kort en vrolijk intermezzo waarin James Stewart als Wyatt Earp een hele maffe opvoering heeft. Het leek op een sketch in een revue. Een merkwaardige en overbodige scène die wat mij betreft erg haaks op de rest van de film staat, maar die mij ondanks zijn onzinnigheid korte tijd toch even uit mijn lijdzame houding trok.

De Cheyennes in de film worden door Navajo indianen gespeeld. De taal die wordt gesproken is dan ook niet de taal der Cheyennes maar is Navajo. Het schijnt dat het opperhoofd in de film in zijn toespraak bij de ondertekening van een verdrag in zijn eigen taal grappen maakt over de penisgrootte van de aanwezige blanke gezagsdrager. Zo wordt een officieel en belangwekkend historisch moment in de film (althans gezien vanuit het oogpunt van Hollywood) een lachwekkende sketch die alleen begrepen wordt door mensen die de taal van de Navajo machtig zijn. Ik hoop dat de anekdote waar is. Ik spreek geen Navajo, dus kan het niet checken. Het is in ieder geval een grappige anekdote die iets zegt over de waarde die de indianen toekennen aan de geschiedkundige interpretaties van Hollywood.