The King of Kings (1927)

Het Jezus Christus-verhaal vanaf de periode van de mirakels tot de verrijzenis.

Niet precies, zeker niet in het slot, zoals wij het kennen, maar cinematografisch een voor zijn tijd beslist indrukmakende film, naar verluidt bij het verschijnen enorm populair maar ook, vanuit bijvoorbeeld Joods standpunt, omstreden.

Niet de eerste massaproductie van DeMille. "The Ten Commandments" was er reeds aan voorafgegaan.

Pas gerestaureerde versie van twee en een half uur, best het beleven waard.

In het begin is al duidelijk wat de intenties zijn van de film: het woord verspreiden. Niet voor niets opent King of Kings bij de wereldse Maria Magdalena die leeft in weelde en decadentie. Het contrast met de armoedige timmerman en zijn volgelingen is natuurlijk enorm, maar subtiliteit is nooit een kenmerk van DeMille geweest, en daar leent een religieus epos zich natuurlijk ook niet voor: goed is goed, slecht is slecht en never the twain shall meet.

Het is een vaardig gemaakte film geworden die me iets beter beviel dan de versie uit 1961. In het begin worden vooral de wonderen van Jezus getoond en zijn groeiende schare fans, het tweede deel gaat dan over zijn arrestatie en de kruisiging op Golgotha. Op het eind blijkt dat deel van de andere wang nog niet helemaal doorgedrongen te zijn tot Jezus' vader, als die in oudtestamentische razernij de moordenaars van zijn zoon mores leert. Van de acteurs valt vooral de knappe Jacqueline Logan op als Maria Magdalena, die als vroom meisje nog best een sexy uitstraling had wat vast niet de bedoeling was. J.B. Warner wordt vaak dubbel-belicht om zijn Jezus een aura te geven en Judas is in elke scène een kruiperig mannetje, slechts overtroffen door de grijnzende, goudstukken tellende Farizeeërs. Stereotypen-galore dus.