I Confess (1953)

Ik vond het zelf toch niet echt één van Hitchcock's beste. Dat ligt vooral aan het scenario wat me niet helemaal lekker zit.

Het gegeven dat een priester zogenaamd niks mag vertellen wordt wel heel erg uitgemolken tot het uiterste.

En dat is nota bene HET uitgangspunt van de film.

Clift is wel weer erg goed in z'n rol evenals de geweldige Malden.

IK verbaas me hier over deze wel hoge score. Wat een flauwe Hitchcock. Nochtans krijg je een schitterende openingsscene en eigenlijk een enorm spannend einde. Daartussen gebeurt helaas niets, ondanks het interessante gegeven waarmee te weinig wordt gedaan. Clift houdt het nog op een voldoende door zijn goed acteerwerk.

Visueel schitterende Hitchcock waarin Hasse de absolute show steelt. Het verhaal heeft niet veel om het lijf en de suspense is niet overal sterk. De filmmuziek is ook hier weer prachtig. Clift levert hier duidelijk niet zijn beste rol af en schmiert er bij tijden op los. Dit zou met Hitchcock te maken kunnen hebben; hetzelfde overkomt Fonda in The Wrong Man.Tevens is de chemie tussen Clift en Baxter ver te zoeken, ook op de momenten dat dit niet zo bedoeld was.Toch valt er na een sterke opening met de verplichte cameo genoeg te beleven, het verhaal wordt redelijk onderhoudend met uitstekend camerawerk gebracht. Onder andere de prima Malden trekt de film een beetje uit het slop. Goed.

Goede Hitchcock met een uitstekend sfeertje. In het verhaal zitten de nodige bedenkingen, maar desalniettemin was het toch interessant. Cinematografisch zat het goed in elkaar en ook de muziek was goed. Montgomery Clift zet hier een hele goede, overtuigende acteerprestatie neer.

4,0*

Weer een goede Hitchcock, met een boeiend verhaal dat al meteen spanning kent. Je weet immers niet wat de priester zal doen. Helaas is het verhaal net wat te simpel, en worden sommige dingen te gemakkelijk als feit voorgeschoteld. De schitterende fotografie en het goede acteerwerk helpen de film mede naar een ruime voldoende.

3.5*

Aardige film, maar voor een Hitchcock zeker niet geweldig. Ik ben het wel met Kos eens dat de hele film enorm toegespitst wordt op het feit dat de priester niks mag vertellen. Tja wat is erger dan denk ik, een moord, of vertellen dat iemand een moord gepleegd hebt, terwijl je dat eigenlijk niet mag doen.

Dat vond ik soms een ietwat storende factor en ligt er net te vaak dik bovenop. het acteerwerk van de film is verder in orde, waarbij vooral Karl Malden een erg goede bijrol speelt. verder kijkt het best aardig weg al zitten er soms ook wel wat minder boeiende stukjes tussen.

3,0*

Het verhaal opzich is al genoeg om de volledige speelduur goed te zijn en te boeien. Leuk is hij zeker, maar ik vond het niks speciaals. Het is een typische Hitchcock, met als verschil dat deze op elk vlak net iets minder is dan de betere van hem.

3,0*

Mindere Hitchcock, dat het veel te vergezochte uitgangspunt tot in den treure vol houdt, het kwam de geloofwaardigheid bepaald niet ten goede en zorgde zelfs voor ergernis. Malden is wel sterk als scherpe inspecteur.

2*.

Op de dvdhoes staat dat een of ander magazine iets in de trant zegt; 'technisch een van de beste Hitchcock's'. En daar kan ik het alleen maar helemaal mee eens zijn. Vooral het begin was echt briljant. Schitterend in beeld gebracht. Echt van een buitencategorie als the Third Man (waar ik dan ook aan moest denken).

Het plotje dat volgt is wel vermakelijk. Vond het wel redelijk boeiend. Technisch dus nogmaals goed, goed geacteerd (Malden en Hasse!!), redelijk wat vaart en het kijkt makkelijk weg. Echt bijzonder wordt het ook niet. Dat wordt het weer de laatste 15 min. De rechtszaak zorgde daarvoor al voor wat afwisseling, maar na de verrassende uitspraak (hoewel het toch een soort van veroordeling was) wordt het weer vreselijk spannend. De angry-mob en de uitbarsting van Hasse vond ik erg sterke momenten en een meer dan bevredigend eind.

Dit was om en nabij mijn 45 ste van Hitch. Zijn films zijn voor mij in te delen in 4 categorieën. De eerste categorie bestaat uit een stuk of 5 films, die ik echt briljant vind. De tweede categorie uit een film of 15 die ik geweldig goed vind. De derde categorie uit een film of 15 die ik ook leuk en erg vermakelijk vind. De vierde zijn een film of 10 die ik wat minder vind, maar nog steeds (al dan niet nipt) voldoendes oplevert.
Deze film komt in de derde categorie. En ik bedenk me dan eigenlijk hoe sterk ook die films in die categorie zijn. Hitch blijft een favoriet. 4 voorzichtige (maar verdiende) sterren.

Gemengde gevoelens.

Zoals wel vaker pakt Hitchcock hier vooral uit in het begin. Het is niet de eerste keer dat de opening het beste stuk van de film is bij Hitchcock.

Vind het uitgangspunt ook wel boeiend, maar dat gaat eigenlijk vrij snel knellen. Ik geloofde het niet helemaal dat hij niet uit de doeken doet, wat er tijdens die biecht gezegd is ok, maar dat hij zich bijna als een lam naar de slachtbank laat leiden. En zelfs dan had ik liever gehad dat het einde anders was geweest. De film ontwikkeld zich zeker voor Hitchcockbegrippen bijna als drama. Over het mysterie van zeer overtuigend geloven, zelfs al ga je daaraan ten onder. En daar vloekte het erg Hitchcockiaanse einde weer bijna bij. Waar de goeie toch weer wint.

Een serieuze Hitchcock ook, ik miste eigenlijk (op een paar kleine grapjes na), de relativerende knipoog ook wel.

Een naar beneden afgeronde 3.0*

Een ruime voldoende voor deze Hitchcock, waarin hij zijn typische stijlkenmerken loslaat op een aardige thriller. Een priester wordt ongemerkt verdacht van een moord, terwijl hij tijdens een biechtsessie al gehoord heeft wie de daadwerkelijke moordenaar is. Grote vraag is hoe dit allemaal tot een einde komt. Het loopt allemaal volgens de regeltjes en daardoor is het niet heel uitzonderlijk, maar prima vermaak blijft dit wel.

Hitchcock nr. 16 (nog maar) deze 'I Confess'. Zo wat moet ik nog veel van die ouwe zien. Maar wederom zorgt-ie voor een fijn staaltje visuele pracht en interessant vermaak. De humor mist eigenlijk totaal in deze film, de cameo niet. Al is ook die niet zo bijzonder. De uitwerking van het - relatief simpele - plot is wel goed gedaan. Ditmaal d.m.v. mooie shots en een prima opbouw van de spanning. Moet wel zeggen dat de zwijgplicht me op een gegeven moment ook wat vraagtekens bezorgde. Hitchs' genialiteit ontbreekt een beetje, maar dat mag niet in de weg staan van een aardige avond vermaak. Prima film, voldoende.

"I never thought of the priesthood as offering a hiding place."

I Confess is een van de minder bekende films van Alfred Hitchcock en van alle films die Hitchcock maakte is dit de film waar zijn Katholieke achtergrond het meest duidelijk is.

Een man biecht een moord op aan een priester. Als die priester even later zelf van de moord wordt verdacht wordt zijn geloof op de proef gesteld en kan hij zijn onschuld niet bewijzen door het biechtgeheim.

Montgomery Clift speelde een prima rol als de priester, ik vond dat hij de frustratie goed wist uit te beelden. Hitchcock had echter grote moeite met zijn method-acting. Hij had de film helemaal gestoryboard en vond het dus erg vervelend als een acteur niet precies deed wat hij had bedacht. O.E. Hasse zette een bijzonder sterke rol neer als de uit Duitsland gevluchte moordenaar.

Het uitgangspunt van de film vond ik erg goed gevonden. Wat doe je als priester als je verdacht bent van een moord die aan jou is opgebiecht? Dat I Confess niet zo succesvol was licht volgens Hitchcock zelf aan het feit dat Protestanten en Atheïsten het belang van het biechtgeheim niet kunnen bevatten, zo vertelde hij later aan Truffaut. De film speelt zich af in Quebec, Canada. Volgens Hitchcock omdat je in geen enkele Amerikaanse stad Katholieke priesters over straat ziet lopen.

Hitchcock heeft een cameo aan het begin van de film als een man die over straat loopt. Het thema van een man die onterecht van moord is beschuldigt en zijn onschuld moet bewijzen komt vaker in zijn films voor en ook spelen belangrijke gebeurtenissen zich vaak in Kerken af in zijn films.

De film wist weliswaar de zorgvuldige afwerking en lichte humor die Hitchcock's films gebruikelijk kenmerken. Het uitgangspunt blijft erg sterk en alles is zeer degelijk in beeld gebracht in Hitchcock's mooie Film noir-achtige zwart-wit fotografie. Er zaten weer een aantal geniale visuele verwijzingen in de film. Aan het einde tijdens de rechtszaak, als de priester een vraag wordt gesteld die hij door het biechtgeheim niet kan beantwoorden, zien we boven zijn hoofd een kruis hangen. Wat symboliseert dat hij denkt aan zijn verantwoordelijkheid als priester en het gewicht van zijn geloof op zijn geweten ligt. Verder verwijst de steeds vallende fiets naar hogere machten en zit de film zo vol van symboliek.

Ik vond de film aan het einde toch nog best spannend. Zeker geen slechte film van Hitchcock en de

moeite waard voor wie meer dan alleen de bekende films wil zien.

Mooi geschoten en originele setting, maar vond dit toch een mindere Hitchcock. Vond vooral de hele premisse dat de priester zich houdt aan het biechtgeheim nogal ver doorgevoerd. Verder maakte de moordenaar een aantal zeer opmerkelijke beslissingen, te beginnen met zijn biecht. Op zich snap ik nog wel dat hij het iemand moet vertellen, maar even later vertelt hij het ook zijn vrouw, en het zou me niet verbazen als hij diezelfde avond zijn verhaal doet aan een anonieme dronkelap in de buurtkroeg.

In een biechtstoel bekent een man aan pater Michael de moord op Vilette, een vermaarde advocaat. De politie heeft intussen het lijk van deze laatste gevonden. Inspecteur Larrue, die met het onderzoek is belast, heeft ook al gehoord dat er een priester is gesignaleerd op de plaats van de moord. Omwille van het biechtgeheim komt pater Michael zelf in de problemen als hij ten onrechte van de misdaad beschuldigd wordt.

Overtuigende vertolking van Montgomery Clift als de getormenteerde priester. De zoveelste parel op de kroon van de absolute meester van de suspense: Alfred Hitchcock. Dit keer krijgen we een somber psychologisch drama, een verhaal van een verboden liefde en ook een allegorie van het Christus-verhaal voorgeschoteld: de priester moet boeten voor andermans zonden en zelf zijn eigen kruis dragen. Een klassieker, die niet mag gemist worden.

“I never thought of the priesthood as offering a hiding place.”

Prima film van Hitchcock. Niet zijn beste werk, maar I Confess zit weer erg goed in elkaar en Hitch weet altijd wel hoe je de spanning langzaam moet opbouwen. I Confess kent weinig luchtige momenten en is vooral een donker verhaal over moord, verraad, staan voor je principes en uiteindelijk toch het goede doen. Met uitstekend acteerspel van Clift, Baxter, Malden en Aherne.

Goeie film waarin een priester een biecht te horen krijgt van een man die zegt een moord gepleegd te hebben. Een goed verhaal, alhoewel het verloop weinig echte verrassingen kent. Meer een drama dan een thriller en vrijwel geen humor. Hierdoor niet direct een klassieke Hitchcock te noemen, maar zijn berekenende manier van regisseren is aldoor evident. Met gemak 3.5 sterren.

Confession (1953) is een zeer mooi geschoten Hitchcock over een priester die in een biecht hoort van een moord en steeds verder in de moordzaak verzeild raakt.

Geweldige stilistische zwart-wit plaatjes komen voorbij zoals van de kerk. Montgomery Clift speelt overtuigend een nogal knappe priester die tijdens de film allerlei gevoelens moet binnenhouden om verschillende redenen alhoewel ze allemaal verbonden zijn met zijn beroep.

Het verhaal is niet moeilijk, maar wordt naar het einde toe steeds interessanter en spannender. Het einde van de film is ook erg mooi met een interessante suspensevolle rechtbankscène gevolgd door Christus symbolisme (althans, dat zag ik er in toen hij aan het einde van de zitting openlijk werd beschuldigd van de moord (maar vrijgesproken bij gebrek aan bewijs) en de grote menigte hem daardoor vijandig begroette. Daarbij bleef hij ijzig kalm en weigerde zijn biechtgeheim te breken. De dader projecteert zijn angsten en hopeloosheid in de priester. Heel mooi einde al was de afsluiting wat abrubt.

Film die indruk maakte en het nog steeds doet.
Schitterend intrige in een steengoede Hitchcock met deze keer niet het nagelbijtend slot zoals de meester het kon opdienen maar visueel uitermate knap.
Montgommery Clift is de perfecte acteur die men kon kiezen voor de rol van priester met een romantisch verleden en trouw aan het biechtgeheim.
Alleszins ondergewaardeerd wat de scores betreft. Misschien waren de verwachtingen met Hitchcock in de regie anders georiënteerd en kwam er een ander publiek over de cinemavloer.

De instap in het verhaal is op en top film noir. Het beeld toont nauwe lege straten in het duister en spaarzame verlichting door een sporadische straatlantaarn. De muziek is dreigend. Een raam staat open. De camera komt naderbij en kijkt naar binnen. Een kamer. Op de grond ligt een man met hoofdwonden. Het gordijn bij de deur beweegt nog lichtjes. De dader heeft de plaats delict enkele seconden geleden verlaten. De camera betrapt hem als hij de straat uitloopt. Zijn gestalte werpt hoge schaduwen op de huizen.
Wat een fijn sfeervol begin. De spanning stijgt in luttele seconden naar grote hoogte. Zo cinematografisch mooi als dit begin wordt het verderop trouwens niet meer, wat mij betreft. Neemt niet weg dat de film nochtans een hoge cinematografische standaard hanteert. Er valt veel te genieten. Prachtig spel met licht en donker en schaduwwerking evenals interessant camerawerk. Zo is de manier om personages als zelfverzekerd en machtig of als deemoedig en krachteloos te tonen zeer trefzeker en fijn. Hoogte- en laagteperspectieven die de personages kleiner en groter doen laten lijken, geven een probate en sfeervolle blik op gemoedstoestand en verduidelijken de hiërarchische ordening van de personages op een bepaald moment.
Zoals meestal bij Hitchcock is de identiteit van de dader al heel snel openbaar en komt de spanning niet van het whodunnit principe. De spanning wordt opgewekt door de fantastische cinematografie tezamen met de psychologische en theologische conflicten die zich binnenin hoofdpersonage Father Logan ontwikkelen. De moord is het perfecte middel om het innerlijke drama van de priester tot spil van de film te maken.
Father Logan dus. Priester en eigenzinnig persoon en de man die weet wie de moordenaar is, maar moet zwijgen. Iemand die zijn roeping zeer serieus neemt. Hij wordt gespeeld door Montgomery Clift, die zijn personage nagenoeg met één gelaatsuitdrukking speelt. Een gelaatsuitdrukking die de innerlijke strijd tussen zijn menselijke geweten en zijn priesterlijke geloften perfect weergeeft. Door die strijd wordt hij zelfs als verdachte van de moord aangemerkt. Een ontwikkeling die het verhaal extra spanning verleent.
Even een gerelateerde terzijde nu. Ik vroeg me steeds af waarom Logan nooit zegt dat hij het biechtgeheim eerbiedigt. Dat geeft immers openheid en klinkt toch beter dan de woorden die hij een filmlang herhaalt. Iets in de trant van: ik kan die vraag niet beantwoorden. Waarschijnlijk is het een plottechnisch dingetje om de spanning in de film te houden. Een beetje doorzichtig, vond ik het trucje wel. Een klein maar vergeeflijk minpuntje.
Nog een minpuntje is het personage van de eigenlijke moordenaar. Een manisch overkomende malloot met een krankzinnige blik. Weinig indrukwekkend geacteerd. Too much en daardoor een ongeloofwaardig personage. Dat had best iets ingetogener gemogen.
De film die zich richt op de verlammende gewetenswroeging van Father Logan leidt er gelukkig amper onder. Zijn schijnbaar uitzichtloze innerlijke strijd die in dramatisch en cinematografisch opzicht verrukkelijk is gevangen, is intrigerend en spannend. Fijne film.

Qua verhaal doet dit denken aan Dial M for Murder, de Hitchcock opvolger van I Confess. Een thriller met een boeiend plot. Maar Dial M for Muder werd beter verfilmd. Als een theaterstuk met acteurs die het genre meester waren. Zodat de focus anders ligt en het verhaal beter uit de verf komt. Bij I Confess heb je een Montgomery Clift die in het theatrale minder sterk is dan zijn gewoonlijke method acting. Met Anne Baxter als tegenspeelster ontbreekt de film aan de echte chemie helaas.

De film heeft gelukkig nog een boeiend verhaal en cast en crew zijn ook niet slecht natuurlijk. Maar als je ziet wat Hitchcock en de acteurs meer kunnen, blijft het een gemiste kans. Best wel genieten dus, maar je voelt dat het niveau hoger kan.

Het publiek had destijds moeite met het uitgangspunt van deze film. Klusjesman Otto Keller [O.E. Hasse] vermoordt Monsieur Vilette [Ovila Légaré] wanneer die hem betrapt bij een inbraak. Keller weet te ontsnappen door zich te verkleden als pater en biecht zijn moord op bij zijn eigen Pater Michael [Montgomery Clift]. Door een (iets te) toevallige samenloop van omstandigheden verdenkt de politie, onder leiding van inspecteur Larrue [Karl Malden], Michael van de moord. Maar Michael kan de ware identiteit van de moordenaar niet onthullen zonder zijn heilige zwijgplicht te doorbreken. Visueel intrigerend en duidelijk geïnspireerd door het Duitse Expressionisme. Hitchcock had moeite met toen nog vrijwel onbekende Method-acteren van Clift, maar toch is dit een redelijk onderhoudend melodrama geworden.

Sterke Hitchcock, ditmaal geen whodunnit maar wel met een dilemma. Voorts vond ik het feit dat de priester ook een motief kon hebben om het slachtoffer te vermoorden hier prima uitgespeeld. Het levert in ieder geval een boeiend geheel op. Enkel wat raar dat de priester Logan alles wat lijkt te ondergaan en zich niet bepaald sterk verdedigt. Hij kon ook zeggen dat de moordenaar gebiecht had zonder hem bij naam te citeren en zonder details te geven. Dan schend je toch het biechtgeheim niet? Een 4* vind ik de film zeker waard.

I Confess bespeelt het gekende Hitchcock thema van the wrong man of verkeerdelijk beschuldigde man. In dit geval is het wel origineel dat de beklaagde Montgomery Clift gebonden is aan zijn zwijgplicht als priester. Al vraag ik me wel af of een priester niet genoodzaakt is om zijn zwijgplicht (m.b.t. biechten) te verbreken wanneer andere personen in gevaar kunnen zijn. In geval van een moordenaar die zijn moord opbiecht, lijkt me dat wel een gevaar voor de samenleving. Maar goed, het is een film van 70j geleden en wie weet welke visie er toen bestond, of misschien was het personage van Clift wat al te strikt hierin. Zelfs nadat Keller tijdens zijn vlucht zijn eigen vrouw neerschiet en de chef-kok in de keuken vermoordt, blijft Clift zwijgen als een graf.
Verder is het verhaal wel goed uitgewerkt, al moet je het zoals altijd met de ogen van toen willen bekijken (situaties als Montgomery Clift die na de oorlog terugkeert als priester).

De film is grotendeels geschoten in Quebec City wat een mooie eigen sfeer oplevert. Mooie fotografie (van usual suspect Robert Burks) en bij momenten expressionistisch hoekige shots die aansluiten bij de verwrongen realiteit. De cameo van Hitch aan het begin van de film vind ik één van zijn mooiste ooit wanneer hij in profiel bovenaan aan de trappenpartij langs wandelt.

Bij deze herziening vind ik het een prima onderhoudende film, al zou ik hem niet rekenen tot Hitchcocks beste - zij het dat de lat bij hem zeer hoog ligt.

hitchcock challenge # 35