Yours, Mine and Ours (2005)

Lekkere feel good movie!

Leuke scene's wel, en wel grappige humor.

3,5 *

Ja inderdaad, dat weet je van te voren als je deze film gaat kijken, een gewone typische familiefilm dus vaak bij voorbaat al braaf en standaard. Toch vond ik hem wel leuk.

Het acteren was wat minder, vooral van de kinderen, maar ik kan me voorstellen dat als je een op een set staat met 18 kinderen dat dat niet al te eenvoudig is. *2,5

Slappe familiemeuk dat het heerlijke Cheaper by the Dozen weliswaar overtreft qua aantal kids, maar achterblijft op elk ander gebied; plezier, charme, humor. Dennis Quaid is duidelijk geen Steve Martin en ook de rollen voor de kids zijn lang zo leuk niet. 1,5*.

Aardig filmpje dat nooit echt los komt. Sommige grappen zij behoorlijk geslaagd, andere weer minder en dat zorgt dan meteen de de druk van de film af komt waardoor je een 'net-niet'-gevoel krijgt.

Leuk voor een avondje!

Nergens origineel en niet meer dan een opeenstapeling van slechte slapstickhumor. 10 minuten sketch om te eindigen met papa's gezicht in de verf is niet bepaald mijn stijl van humor. Waar tienerfilms als Home Alone nog quasi origineel uit de hoek komen en een verhaal bevatten is dat hier compleet verdwenen. Bovendien is het helemaal niet mooi gebracht en heb je geen moment rust in de film, waardoor je al kotsend uit deze hyperkinetische rollway stapt. Gewoon een slechte film dus.

'I don't want to lose another mommy', oké, ik geef toe: mijn hart brak in 1000 stukjes. Niet alleen om wat hij zei, vooral om hoe hij het zei en zijn gezichtsuitdrukking erbij.

Na twee weken lang alleen maar studeren, en een beetje slapen, was dit een heerlijke film om weg te kijken. Mogelijk zou ik hem op een ander moment minder gewaardeerd hebben. De gehele film heb je vanaf de eerste minuut al uitgestippeld, maar daar had ik absoluut geen moeite mee. Ik heb een aantal keren hard moeten lachen en dan met name om de zeer flauwe grapjes.

Dit is een film die je vooral moet kijken op een druilerige zondagmiddag, na een drukke werkdag of zoals ik na twee weken vol drukte. Gewoon even lekker je hoofd leegmaken en nergens anders aan hoeven te denken. De clichés vliegen je om de oren, maar ik vraag me dan altijd af: verwacht men echt nog iets anders in dit genre? Dit is toch een genre waar ik weinig tot geen verrassingen verwacht en ik mij ook totaal niet op instel.

De acteerprestaties zijn niet uitzonderlijk, maar ik genoot er wel oprecht van. Het plezier, bij met name de kinderen, was zo te merken, dat dit op mij oversloeg. Dit vind ik, vooral bij dit soort films, vaak nog belangrijker dat de prestaties op zich. Ik vond het overigens niet zo slecht als sommigen hier, ik vond de prestaties gewoon gemiddeld. Niet heel goed, niet heel slecht.

Ik begrijp de vele negatieve recensies niet zo goed en vind de film ook erg ondergewaardeerd. Ik denk echter dat degenen die negatief zijn mijn positieve recensie ook niet zullen begrijpen.

Had deze al eens eerder gezien. Is op zich een ludieke feelgood-film, maar ben nu vooral benieuwd naar het origineel uit 1968. In deze remake ben ik nog het meest gevallen voor dat huis met die vuurtoren en de prachtige locatie.

De insteek van het wild chaotische vs het militair gedisciplineerde, daar had misschien nog net iets meer uit kunnen worden gehaald. Anderzijds kan je je ook de vraag stellen hoe de beide ouders voor mekaar zijn kunnen vallen gezien deze tegenpolen. Al trekken die wel vaker mekaar aan. Dat beide hier overigens al 50-ers zijn, wow.