Ik Omhels Je met 1000 Armen (2006)

Niet onaardig. Carice en Ten Bruggencate zijn geweldig, Docter is iets minder, alhoewel dit wellicht ook met z'n personage te maken heeft. Mooie scène overgens met een zingende Jaap Spijkers.

Ik hou het op 3*

Zo had je Leef! wat (te)veel drama was en veel humor bezat. Ik Omhels Je is wat mij betreft beter in de zin dat het minder soapachtig is en oprechter aanvoelt als het op emoties aankomt. In deze zitten veel meer betere scenes, maar misschien was enige verlichting door humor (en dan bedoel ik niet die stukken op die vakantie waar ik niet om kon lachen) gewenst geweest. Met Tijn Docter heb ik altijd het probleem gehad dat ik niet kan wennen aan de stem bij zijn persoon, voor mij heeft het nooit geklopt. Dat zorgt nogal voor een grote afleiding. En er is weer hoop als het op Fons aankomt vind ik! Betere plaatsing, het greep mij weer. 3 sterren

Ik had verwacht dat Willem van de Sande Bakhuyzen iets bijzonders met euthanasie en het thema sterven en rouwverwerking zou doen. Dat is me erg tegen gevallen.

Ook blijkt maar weer eens hoe goed Simon is.

Het is weer een typisch Giphart verhaal. Het Giphart universum is lekker overzichtelijk, maar uitermate saai en voorspelbaar; Costa voor twintigers meets drama voor dummies.

Er is geen chemie tussen Carice en Tijn. Dat maakt hun relatie nog onwaarschijnlijker dan dat ie in het verhaal al is.

Carice is niet slecht ofzo, maar echt overtuigend is haar rol niet. Dat komt ook door het weinig bijzondere tegenspel van Tijn Docter. In de meer dramatische scenes valt hij toch aardig door de mand. Hij kan die scenes eigenlijk niet dragen. Hij is teveel een houten klaas.

De rol van de moeder, gespeeld door Catherine ten Bruggencate, is tenenkrommend slecht geschreven en gespeeld. Super toneelmatige rol.

De drie oudere vrouwen rollen uit Familie, Leef en deze film vertonen opvallend veel overeenkomsten. Zou Willem zo'n moeder hebben gehad? Het zijn dominante, gefrustreerde en continu mokkende ongelukkige vrouwen; ik hoop het niet.

Het is geen slechte film, maar Willem van de Sande Bakhuyzens laatste film is niet de waardige afsluiter geworden van zijn cariere waar ik op gehoopt had. Jammer.

Na Lepel opnieuw een teleurstellende Van de Sande Bakhuyzen film. Opmerkelijk dat een aantal acteurs onder hun niveau presteren. Hij was beter in het regisseren van ervaren theateracteurs. Bij het regisseren van 'filmacteurs' schiet hij toch wat tekort.

Emotioneel sterke film, goed gespeeld maar helaas qua montage nogal rommelig. Tijn Docter heeft moeite het moeilijke personage naar zijn hand te zetten; de dialogen komen vaak nogal statisch zijn mond uit, maar gelukkig voelen de ingehouden emoties wel echt aan. Carice Van Houten is uitstekend. Na Zwartboek is dit de tweede film die ik van haar zie. Wat een goede en mooie actrice. Het kost inderdaad wat moeite om in de film te komen, maar eenmaal aangekomen is het een meeslepende en (althans voor mij) herkenbare en emotionele kijkervaring.

Mooi top drama drama uit ons kikkerlandje.

Heb me uitstekend vermaakt met Tijn Docter, C. van Houten en hun moeder.

Als een film mij honderd minuten continue weet te grijpen en ik amper een puntje van kritiek heb kunnen vinden, dan is voor mij de film geslaagd.

Had zelf ook wel een beetje last van de stijve Tijn, mja... dat lag grotendeels aan zijn ingetogen rol die hij moest spelen en die hij uiteindelijk met veel kracht heeft neergezet. Een mooie rol juist.

Verder een lekker vlot tempo, een duidelijk script en een mooi onopvallend sound design doet deze film ver boven een 3.5* uitstijgen.

Ik had 'm al een tijdje op mijn wishlist staan en zag hem gisteren op televisie voor het eerst.

Bij Nederlandse films heb ik vooraf altijd zo'n 'o jee' gevoel. Lastig uit te leggen, maar het komt misschien een beetje neer op wat hier ook al gezegd is, noem het een 'vooroordeel'. Ach noem het hoe je wilt, wat het makkelijkst is. Ik kan het bij NL-films vooraf nooit onderdrukken mijzelf af te gaan vragen: "Ga ik dit goed vinden?" Dan toch maar kijken wat eruit komt. Als antwoord op die vraag heerst er momenteel een 50/50 verhouding ja-nee antwoorden.

Buiten het feit om dat het in mijn beleving een behoorlijk ' typisch' Nederlandse productie is is dit een film die mij raakte. En nu ook echt raakte. Misschien zit het qua chronologie niet heel lekker wegkijkend in elkaar, maar dat geeft ook wel een beetje de sfeer van de film weer denk ik. Lastig, onwelwillend.....zware kost, soms wat depri (ik gooi er wat termen in), maar dan toch is daar die sympathieke golf, die vasthoudende lijn die zorgt voor een continue aantrekking van je aandacht. Het zal ook met de spelers te maken hebben, de lokaties, de vleugjes humor, de sex, tja noem het eens. Misschien wel iets persoonlijks? Die combinatie van het ene uiterste naar het andere en het verhaal wekt sympathie bij mij op waardoor ik het een goede film vind. Het antwoord op de vraag is voor deze film volmondig "ja, deze vind ik goed"!!

3,5 van mij.

Soms wordt er hier mooi omgegaan met het verzorgen van een doodzieke moeder, maar soms was het mij ook wat teveel op het banale af, zoals toen Giph en zijn zusje hun moeder in bad wilden doen en zij in haar nakie, heen en weer wiebelend hevig protesteerde tegen deze toestand, nou weet ik dat ze wat spastisch was, maar dit had meer weg van een parodie op spastische mensen. Had gemakkelijk subtieler gekund.

Maar goed, het is op zich wel prijzenswaardig om een zware film wat op te leuken met wat humor, al moet je wel weten wanneer. Het hele gebeuren rondom die vriendengroep vond ik dan ook wel interessant om te volgen, vooral ook lomp als die gast een opmerking tegen Giph maakt over zijn moeder waarna hij zegt dat hij haar begraven heeft, waar deze jongen zelf bij was geweest. Een beetje zo `n gevoel van: terwijl voor sommigen de wereld gewoon doorgaat staat hij voor anderen even stil. Dat maakt de film best goed voelbaar.

Al kon ik weinig met de acteerprestaties van Tijn Docter, die teveel dezelfde koppen trok en zich voor leek te bewegen als een hark. Daarbij kreeg ik nooit echt sympathie voor zijn moeilijke situatie, aangezien hij alles maar opkropte en gedurende een hele lange tijd wel erg humeurig was. De cinematografie was degelijk, maar de muziek vond ik er lekker uitspringen. Geen typische, dramatische muziek die de moeilijke situatie van de hoofdpersonen nog eens door wil laten drammen. 3*

Weer een erg mooie (en laatste) film van Willem van de Sande. Met ook weer een zeer mooi verhaal en meeslepend sfeertje. De duo Tijn Docter en Carice van Houten vond ik zeer goed en de film word ook in een mooie, maar niet op volgorde verteld. Het begint eerst dat Samarinde (Houten) terug komt uit Japan waar hij ontvangen word door haar vriend Giph (Doctor. En daarna krijgen we te maken dat ze verliefd op elkaar raken, dan dat moment dat ze kennis maken met de kinderachtige moeder van Giph en dat ze met een vriendenclub naar Spanje gaan. Maar dat de moeder van Giph een gebroken rug krijgt laten ze dan nog even verborgen en dat krijgen we pas een beetje op het laatst te zien. De film is dan erg teder en meeslepend en de tijdslijn blijft wel wisselvallig. Alles word op een hele mooie manier verteld. En om er even op terug te komen:Je ziet dat Giph en Samarinde lekker op vakantie zijn in Spanje maar op het moment dat Giph in een disco zijn moeder in een hallucinatie ziet dansen en uiteindelijk "out" gaat, gaat de film weer terug in de tijd en krijgen we het gedeelde gezien wat er met de moeder van Giph is gebeurd en dat hij op vakantie is om de ellende te vergeten maar dat dat evengoed niet meevalt. Het staat misschien al vermeld achterop de dvd hoes maar evengoed is het wel indrukwekkend om het zelf te ondekken.

Dit was gewoon weer een hele mooie Nederlandse drama. Ik lust er op een een of andere manier wel pap van. Ik merk wel dat van de Sande van die mooie verhalen kan vertellen waarbij je dichter bij de waarheid komt. Binnenkort moet ik "Leef" ook maar eens bekijken. Maar dit was iig een mooie Memorian van zijn carriere. Vraag me dan wel af waneer deze film is geschoten aangezien er in zijn sterfjaar ook nog 2 films op zijn naam staan.

4,0*

Goeie Nederlandse film. Ik snap het negatieve praat hier niet. Ik ken 1000 andere Nederlandse films, die stukken slechter zijn.

Een Nederlandse film met kenmerkende elementen: blote lichamen en felle scheldpartijen. Het banale aspect is iets waar we maar mee moeten leven; ook in deze film. Voor wie zich er niet aan ergert, ziet achter de schunnige zaken een mooie film met uitstekend acteerwerk.

De vertelwijze springt van heden naar verleden en doet dat evenwichtig. We mogen trots zijn op de laatste creatie van Van de Sande Bakhuyzen. Jammer dat de man er niet meer is.

Typische VARA film. Simpel drama, yup in de hoofdrol, sex, Carice van Houten er bij en het moet natuurlijk een boekverfilming zijn. Keek wel lekker weg maar op een gegeven moment was de rek er uit, had zo 20 minuten korter gekund. 2* a 2,5*

Koude film.
Iedereen doet maar wat en geen liefde of warmte te bespeuren. Nee, ook niet tussen de 2 'geliefden'.
Een dominante snauwende moeder waar ik ook al geen gevoel voor kan krijgen. helaas.
Verder een en al vulgariteiten en oninteressante bralbekkende personages en doelloze levens.
Wat een gein steeds in het zwembad.
Het niveau van communiceren is dat van Neanderthalers. Of waren die misschien toch wat beschaafder?
Volop naargeestig schelden en schreeuwen.
Moet ik trouwens iets nog jammer of aangrijpend vinden?

En ze leefden nog lang en gelukkig.
Huh?

Ik vond geen goede dramafilm...

Weer een Nederlandse type, lelijke woord...

Geen goede over bloot, sex, vreemdgaan...

Geen goede acteerwerk...

Geen aanrader...

Derde verfilming van een boek van Ronald Giphart. Op zich een aardig verhaal, maar net als in de eerdere verfilmingen van Giphart (Ik Ook Van Jou en Phileine Zegt Sorry) ook nu weer een aantal totaal overbodige seksscènes, die weinig functioneel zijn en geen bijdrage leveren aan een betere kwaliteit van de film.

Carice van Houten is een prima actrice en heeft al dat naaktgedoe niet nodig om haar talent te tonen. Bovendien weet ik nu onderhand wel hoe zij er uitziet in haar blootje.

Sterke rol trouwens van Catherine Ten Bruggencate.

Flink contrast in deze film. De flashbacks naar het verleden, en dan met name het verhaal omtrent de moeder vond ik aardig en ook best aangrijpend, het uitgangspunt van de vakantie op Las Palmas daarentegen.. Tenenkrommend. De standaardcast is weer is bij elkaar geraapt, en doet weer datgeen wat het enige lijkt te zijn dat ze kunnen. Lullen over seks, en elkaar het blote lichaam laten zien. Platter dan plat. En dat er in de laatste minuut ook nog even een miskraam ingepropt wordt vond ik ook een beetje cru..

2*

Steekt bol van overbodige scènes. Jammer.

De tijdssprongen trachten het wat levendiger te houden en dat lukt wel.

De twee verhaallijnen horen wel in elkaar geweven te zijn maar dat is minder geslaagd.

Van de acteurs geen kwaad woord, zeker niet van Tijn Docter en Catherine ten Bruggencate in de enige scene die echt aangrijpt.

Toch geen film om te onthouden.

Prachtige dramafilm.

Ik kan al het commentaar wel begrijpen, maar uiteindelijk was de kracht van de film de inwendige storm van Giph, die Tijn Docter meesterlijk heeft neergezet. De rest deed niet ter zake.

In de scenes waarbij hij wel alle emoties er uit moest laten schoot hij helaas te kort, zeker tegenover een goede actrice als Carice van Houten. Eeuwig zonde.

Desondanks een *3,5

De moeder van een nachtportier/schrijver is ziek en hij heeft het er maar moeilijk mee. Hij kan er niet met zijn vriendin over praten, daar is hij teveel een binnenvetter voor, of zij is vertrokken aar een ver land. En zijn vrienden zijn een stel eikels. Of zoiets. De film is romkom, noch drama. Van alles wat en dan krijg je dit. Vleesch noch visch!

er staan hier wat kritiek boven me, maar als je het boek kent , komt dit goed in de buurt .

Erg goed zelfs . Zoals ik de moeder herkende in ,de film zo was ze in het boek . Was bij tijd en wijlen ook best ontroerend , al word het onderste niet uit de kan gehaald . Maar het ging aardig richting een echte tearjerker .

Zijn moeder was echt een apart mens . Carice is hier op haar mooist , echt in haar prime.

De rest van de cast komt te weinig aan bod om er een mening over te hebben . '

Het is prima geschoten . Vooral in de vakantiebeelden in het zuiden ziet er soms best mooi uit .

Soms wat vlak , maar voor een nederlandse boekverfilming is dit een goede voldoende .

Verder was heel even kort in beeld Barry Atsma die op de een of andere manier lijkt op een AI uitvoering van Tijn .

Ze hebben allebei dezelfde uitstraling .

3*