The Girl on the Train (2016)

Vandaag de film mogen zien (in Ierland op 5 oktober in de bios te zien). Het boek had ik al enkele maanden geleden uitgelezen, met veel plezier. Het verhaal in het boek bouwde zich stevig op en het las gemakkelijk, met nog steeds veel plezier.

Toen ik zag dat The Girl on the Train verfilmd werd, werd ik wel enigszins enthousiast. Gezien ik het boek erg goed vond. Daarnaast werd ik ook wel enthousiast van Emily Blunt in de rol van Rachel. Gezien ik wel fan ben van Emily Blunt, de film dus gaan kijken op de eerste dag dat dat mogelijk was.

De film gaat op een lekker rustig tempo, sommigen zouden langzaam tempo, zeggen. Dat het wat langzamer was dan de meeste films van nu, stoorde me eigenlijk geheel niet. In de film word je goed ingeleid doordat je te weten komt wie de hoofdpersonen zijn en wat er gebeurt. Visueel was het allemaal keurig en de rollen waren als je het mij vraagt uitstekend gecast. Ik kon vooral genieten van de prestaties van Blunt, Bennett en Evans.

Het verhaal van de film sloot uitstekend aan op het boek. Vooral dit deed me erg goed, omdat de meeste films volledig afwijken van de boeken. Het sfeertje dat ik me voorstelde in het boek, werd ook erg goed nagemaakt in de film. Enig nadeel hiervan is dat je al wel vanaf begin af aan weet hoe het af gaat lopen als je het boek gelezen hebt. Verder vond ik nog wel een nadeel dat er heel erg ingegaan werd op de bloemetjes en de bijtjes en vreemdgaan. Dit had wat mij betreft wel iets minder gemogen.

Verder een spannende film, met uitstekend camerawerk en acteerprestaties. Zeker het kijken waard.

Niet slecht, maar ook verre van een hoogvlieger. Ik was in eerste instantie wel positief verrast door de verzorgde narratieve opbouw en het haast psychedelische sfeertje dat deze boekverfilming in het begin kenmerkt. In het vervolg, en zeker richting het einde, ontspoort the Girl on the Train echter enigszins.

In de eerste plaats vond ik de plotwending al ontzettend voorspelbaar. Dat Tom Watson hier de overdominante alfa was had ik al vrij snel door, en toen moest dat gegeven ook nog in de plotverloop verwerkt worden. Gelukkig heb ik het boek nooit gelezen, want dat had het vermoedelijk alleen maar erger gemaakt. In de tweede plaats was de storyline wat mij betreft iets te veel Fifty Shades getint, met intrige als basis en de masculiniteit onder de male leads. De beelden zijn echter veelal semi-erotisch, vermoedelijk vooral omdat het een grote release betreft, die qua shock value toch enigszins ingeperkt diende te worden. In de derde plaats vond ik het einde tamelijk slecht op script gezet en erbarmelijk geacteerd. Contrasteert met een aantal sterke stukken in het eerste deel van de film.

Vallen er dan geen positieve aspecten te benoemen? Dat is wel het geval, zo vond Ik Emily Blunt erg sterk acteren (alleen haar stem al, wauw). Ook het bij vlagen bijna sussende sfeertje (de beelden vanuit de trein, de bosrijke omgeving) en het camerawerk konden op mijn goedkeuring rekenen.

Niet eens heel verkeerd dus, maar tegelijk een werkje om weer snel te vergeten.

2,5*

The Girl On The Train is een film die de potentie had om een meesterwerk te worden, maar die dat door een aantal ongelukkige elementen maar niet wil worden. Los van het vage idee dat een getrouwde vrouw zich op haar balkon laat omhelzen door haar psychiater én dat de alcoholistische ex-vrouw van de man die deze vrouw als babysitter heeft ingehuurd heeft gadegeslagen vanuit een toevallig net op dat moment passerende [en blijkbaar bijzonder langzaam rijdende] trein én dat de vrouw op het balkon later die dag spoorloos verdwijnt. Er zijn meer van dat soort opvallende toevalligheden die het kijkplezier geen goed doen. De stemmige muziek en de vele seksscènes [alleen Nicholas Roeg en Paul Verhoeven weten seksscènes interessant te maken] zijn overbodig, evenals de verwarrende structuur: de film springt van 'heden' naar 'een maand geleden' en 'zoveel maanden geleden' en 'een dag geleden'. Iemand zal ongetwijfeld bedacht hebben dat dat een briljant idee was, maar ik zie de briljantheid hier niet van in.

De film is erg zwaar op de hand, maar het acteerwerk is prima en het is bovendien aardig om Lisa Kudrow [dat blondje uit (bah) 'Friends'] eens in een kleine, maar serieuze en cruciale rol te zien. En het is knap hoe de interpretatie van Rachels flashbacks [ze heeft last van black-outs wanneer ze teveel heeft gedronken] tegen het eind van de film een totaal andere en verrassende wending krijgt. Die sterke finale maakt dat deze film het gemiddelde toch een stukje ontstijgt.

"I saw her from the train."

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar ik ga er voor het gemak vanuit dat het boek beter is dan deze adaptatie.

De titel doet vermoeden dat je alleen Rachel (de vrouw in de trein) volgt, maar eigenlijk wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van drie vrouwen. De verdwijning van Megan vormt hierin de spil; gaandeweg kom je meer te weten over het doen en laten van Rachel en op welke manier zij is verbonden met de mensen die ze dagelijks bespied.

In eerste instantie begint 'The Girl on the Train' nog wel interessant, omdat de rolverdeling vaag wordt gehouden. Maar al gauw begint de sleur erin te komen, wat te wijten is aan de langzame pacing. De verwarrende vertelstructuur helpt daarbij niet, waardoor de flashbacks en het heden door elkaar lopen. Als kijker moet je dan ook regelmatig onderscheid maken tussen de verscheidene overgangen.

Op de terneergeslagen sfeer is niets aan te merken, deze wordt middels verzorgde beelden gedegen getoond. Het probleem zit 'm meer in de personages die ondanks de lange speelduur miniem uitgediept worden. Hierbij zijn de - rare - plotwendingen ongeloofwaardig, laat staan dat ze voor enige spanning zorgen. Gelukkig doet de cast het naar behoren.

Al met al een vermoeiende thriller die nauwelijks indruk maakt.

2,0 Sterren.

Vermakelijk tussendoortje maar geen topper helaas. Heb het boek niet gelezen, maar de film begint wat verwarrend en blijft rommelig eigenlijk. Acteerwerk is gewoon prima, maar nooit hoogstaand. Op zich heeft het verhaal wel veel interessante elementen en denk dan ook dat er veel meer in had gezeten. Ondanks alles is het wel best spannend.

3*

Niet best.

De trailer zag er erg aanlokkelijk uit. Het leek een spannende thriller met een fijne soundtrack eronder. Helaas pakte de daadwerkelijke film anders uit.

Ik vond het een vage en langdradige film. Het eerste gedeelte is eigenlijk een aaneenschakeling van scènes en flashbacks die niet echt verband met elkaar lijken te hebben en die al helemaal niet spannend zijn. Pas tegen het einde lijkt het iets van logica door te schemeren. Helaas is ook dat gedeelte onnodig lang uitgerekt tot uiteindelijk het einde volgt waarin alles duidelijk wordt. De rommeligheid is waarschijnlijk zo gedaan om Rachels Borderline(?) na te bootsen, maar dat maakt het voor mij als kijker geen pretje om te zien.
De film had makkelijk een halfuur korter kunnen duren. Ik kan me niet herinneren wat de laatste keer is dat ik me in een bioscoop stierlijk zat te vervelen. Er was in de zaal zelfs iemand in slaap gevallen die luid lag te snurken. I rest my case. Ik was in ieder geval blij toen-ie afgelopen was.

Het geheel deed mij een beetje denken aan Gone Girl (2014). Ook die kreeg van mij een dikke onvoldoende, om dezelfde redenen.

Aanvullend puntje van kritiek: de ondertiteling. Het vaste vertaalduo van eOne (en DFW) was duidelijk weer aan het werk geweest. "We woonden naast hun", "Welwaar!", "eh", rare accenten en zinsafbrekingen... Als ik voor een bioscoopkaartje betaal, verwacht ik wel wat beters dan dat.

3/10

Ook al was het boek niet heel bijzonder, noch als thriller noch als roman, dan nog kan je met een verfilming er best wat uit halen. Met een film moet je toch de helft schrappen, dus zolang je de goede aspecten maar erin laat kom je al aardig ver. Heel af en toe komt dat goede ook wel langs en heeft de film op zijn beste momenten - al zijn die spaarzaam- iets weg van een heel behoorlijke psychologische thriller. Op zijn vaker voorkomende slechtere momenten is dit een vreselijk RTL 4-dinsdagavonddrama.

We krijgen dus éne Rachel als hoofdpersoon, alcoholica en iemand die haar leven sowieso niet echt op de rails heeft. Daar heb je al een basis waar je heel wat mee kan. Want wat is waar en wat is verzonnen in het hoofd van Rachel? Alles kan. Schrijfster Hawkins deed in ieder geval nog haar best dit naar voren te brengen, al heeft ze geen thrillertalent en zag je elke plotwending van mijlenver aankomen waardoor dit niet werkte. Maar in de film is dit hele idee eigenlijk helemaal losgelaten. In plaats daarvan krijgen we af en toe wel een idee van de chaos in Rachel's hoofd, an sich ook goed verfilmd, maar de regisseur is meer benieuwd naar alle onderlinge relaties (op de niet boeiende manier) en wie nu wie neukt. Zo krijg je dus een drammerige film met veel gehuil en meer soap dan thriller - spannend wordt de film eigenlijk ook nooit.

Emily Blunt staat dan nog wel aardig te acteren maar krijgt een matig script mee. Van Bennett ben ik wel fan, maar dit soort rollen zijn niet voor haar weggelegd en nergens is ze geloofwaardig. Het is verder wel leuk Lisa Kudrow in een heel klein rolletje te zien, en ze maakt daarin van iedereen veruit de meeste indruk. De rest is allemaal wat kleurloos, net als de muziek trouwens die wat doormoddert op de achtergrond. Je vraagt je af waar Heartless uit de trailer is gebleven, want die trailer was dus wel goed.

Blijft over dat de plaatjes best mooi zijn. Engeland en Londen zijn verruild voor New York en haar omgeving en dan niet het postmoderne Manhattan maar vaak de wat nettere buitengebieden met wat oudere bebouwing. Met de winterse landschappen zonder sneeuw geeft dit best een hele prettige sfeer die zo typisch is aan de herfstfilms die nu weer komen. Zo waan je je nog wel even in een andere wereld, één van de hoofdzaken waarom ik graag films kijk. Daarom nog 1,5*.

Gluren bij de buren

The girl on the train is een verfilming die zeer trouw schijnt te zijn aan zijn bronmateriaal. Er is namelijk eerder al een boek met een gelijkwaardige titel uitgekomen. Volgens sommige reviews was het boek echter al een rommelig en slepend geheel en helaas vind ik dat -bij in in ieder geval de verfilming- vaak ook niet anders.

Toch zijn er hier best wel wat pluspunten te vinden. Het leven van drie verschillende vrouwen wordt getoond, en deze beginnen steeds meer verband te houden met elkaar. Dit is een interessant uitgangspunt. Wat mij alleen zo stak was dat de aandacht al snel bij een personage bleef hangen terwijl er aan de andere twee dames veel minder aandacht werd besteed waardoor ze al snel veranderden in bordkartonnen personages. Met name in Anna zit nu veel te weinig diepgang. Wat ik ook als een nadeel beschouwde was dat het hele verhaal ook een beetje als een rommeltje gebracht werd. De motivaties van Rachel zijn - met name in het begin- gewoon heel vaag en als de puzzelstukjes eindelijk op hun plaats beginnen te vallen heeft de kijker dit zelf al geruime tijd van te voren bedacht. Wat vervolgens rest is wachten op een voorspelbare finale. De prikkelende eerste minuten van de film was ik toen al vergeten.

Het idee achter deze film is eigenlijk heel goed, en ik geloof dat met wat meer kundigheid en mysterie rondom de ontknoping hier iets heel sterks uitgekomen had kunnen zijn. Hoe rommelig het hier allemaal gebracht wordt en het te makkelijk te raden einde ver voordat de finale zich aandiende hebben deze film echter genekt. De focus die daarbij veel meer op het drama aspect dan op het thriller aspect werd gelegd maakte het er allemaal niet beter op. Deze liet de film soms ook enigszins goedkoop aanvoelen. Het feit dat het boek van eenzelfde niveau is maakt dit dan ook een beetje een onbegrijpelijke verfilming. Waarschijnlijk is deze keuze gemaakt vanwege de potentie die het verhaal wel degelijk in zich heeft, maar qua uitvoering had dit toch echt een stuk beter aangepakt mogen worden.

2,5*

Hele matige film. Een alles behalve geraffineerde thriller vol met karikaturen.

Saai verwarrend begin dat uiteindelijk toch goed komt, alhoewel mits niet echt logische plotselinge wending

In zijn genre echt wel een goede film. Het begin is even niet zo interessant, maar naar mate de film verder gaat wordt die steeds beter. Ik vond het net een boek. Verschillende verhaallijnen die uiteindelijk met elkaar verweven worden en de spanning doet oplopen. Echt een mooie film. De locaties zien er goed uit (voorstad van New York) en de muziek klinkt af en toe prachtig. De dames zijn allemaal in boeiende personen. Zelfs de recherche (ken haar uit andere films) heeft karakter. Ook de mannen zijn mooi om naar te kijken. Dus zeker de moeite waard. In de bios krijgt die denk ik wel een extra boost dan op tv.

Sterke mysterie/thriller die door het geknoei met de tijdlijn in het begin wat wazig over komt, maar uiteindelijk valt alles op z'n plek en is het goed te volgen. Het slot had wat sterker gekunt maar dit einde is toch ook niet slecht. Blunt doet het werkelijk fantastisch en ook de rest van de cast komt goed mee. Een lekker mysterieus filmpje waar ik van heb genoten.

Merkwaardige, wat afstandelijke film waar je even in moet komen maar uiteindelijk toch wel de moeite waard. Het eerste half uur dacht ik hier met overdreven, pretentieus gedoe te maken te hebben, maar later leid het allemaal toch een mystery die door de beugel kan. Blunt, niet de beste karakteractrice, oogt wat ongemakkelijk als alcoholiste maar speelt acceptabel en zo geld dat eigenlijk voor de film in zijn totaliteit: wat moeizaam, soms stroperig maar uiteindelijk wel intrigerend genoeg. Zelfs de niet altijd effectieve flashback structuur neem je voor lief. Gemotiveerd om nu snel het boek te gaan lezen ben ik er niet van geworden, maar als film ruim voldoende.

Mooi.

Maar niet meteen precies ook leuk of goed, want ik heb toch wel wat veel problemen met het verhaal - en dan vooral het onderliggende idee erin, dat Blunt met haar blackouts zo regelmatig en vooral ook voorspelbaar de essentiele stukjes van haar geheugen kwijt is. Het komt allemaal wat erg makkelijk op me over. En die paar keer dat ik zelf een blackout gehad heb (tjsa...), daar kwamen altijd wel weer wat flarden van terug.

Verder wel erg mooi gefilmd vond ik, en vooral Blunt speelt erg goed - veel beter dan je verwachten zou eigenlijk. Jammer wel van de casting van Lisa Kudrow, die brengt er niet heel veel van vond ik.

Mijn eerste film in 2017 en ik moet zeggen dat ik dit wel een aardige psychologische Mystery / Thriller vond, die qua opbouw wel wat chaotisch in elkaar steekt en dat komt o.a. door het alcohol gebruik van Rachel en de vele tijdsprongen in het verhaal. Ik ben deze film volledig open ingegaan en in het begin had ik zoiets van "Waar gaat dit nu eigenlijk over", maar na circa 30 minuten wordt het duidelijk dat het in eerste instantie om een vermissing draait, welke daarna verandert naar moord.

In dit verhaal draait het om de aan alcohol gescheiden vrouw Rachel (gespeeld door Emily Blunt), die dagelijks met de trein reist naar Manhattan en die daarbij ook langs haar oude huis (waar ze vroeger dus woonde) komt, waarin haar ex-man Tom (gespeeld door Justin Theroux) woont. Deze Tom is nu inmiddels getrouwd met Anna (gespeeld door Rebecca Ferguson), die ook een kind heeft. Voor deze Anna werkte Rachel (die ook altijd een kinderwens heeft gehad) vroeger als kinderoppas, omdat Anna vrijwilligerswerk deed. Een paar huizen naast het oude huis woont de zekere Megan (gespeeld door Haley Bennett) die ogenschijnlijk een liefdevolle verhouding heeft met haar man Scott Hipwell (gespeeld door Luke Evans) en Rachel kijkt daar graag naar vanuit de trein, omdat ze ook graag zo'n soort relatie had willen hebben. Maar op een dag ziet Rachel iets vreemds vanuit de trein, want ze ziet Megan kussen met een andere man en vlak daarna raakt deze Megan ook nog eens vermist en wordt ze later zelfs vermoord teruggevonden in een bos en raakt Rachel daarbij ook bij betrokken, omdat ze denkt dat de andere man daarachter zit, maar volgens de politie is ze zelf ook een verdachte.

Hoewel het verhaal zeker weet te boeien en eigenlijk ook wel aardig in elkaar steekt (je moet in ieder geval niet te snel afhaken), zit het wel verwarrend in elkaar door o.a. het alcohol gebruik van Rachel, door de vele tijdsprongen, de verschillende verhoudingen tussen vooral Rachel, Tom, Anna en Megan en ook wat deze personen in het verleden allemaal hebben meegemaakt en de waarheid daarbij is soms zelfs anders dan de aan de alcohol verslaafde Megan denkt. Zo heeft Megan altijd gedacht dat zij schuldig was aan de breuk tussen haar en haar ex-man Tom, maar in werkelijkheid was het Tom (die zijn lul niet in zijn broek kan houden en het graag doet met allerlei vrouwen) die Rachel slecht behandelde en hij liet haar ook waardeloos voelen en gaf haar ook overal de schuld van. Daardoor is Megan uiteindelijk ook in verval geraakt en gaan drinken.

Omdat er in het verhaal best veel wendingen zitten, is het in eerste instantie niet echt duidelijk wie de dader is (althans, dat was bij mij het geval) en dat wordt pas in het laatste gedeelte van het verhaal duidelijk. Het was namelijk Tom die een affaire had met Megan en die ruzie krijgt met haar, omdat ze aangeeft dat ze zwanger is en Tom daar niets mee te maken wilt hebben en die aangeeft dat als duidelijk is dat hij de vader is, dat ze dan maar een abortus moet laten uitvoeren. Megan wilt daar echter niets van weten (omdat ze in het verleden al eens een kind heeft verloren door haar schuld), waardoor er ruzie ontstaat, waarbij Tom haar dan duwt en waardoor ze haar hoofd dan tegen een rots stoot. Als ze daarbij op de grond valt, schopt Tom haar een aantal keren in het gezicht, waarna hij haar uiteindelijke doodslaat met een steen. Het einde van het verhaal, vond ik best goed en is ook best grof, want de dader wordt uiteindelijk door Rachel gedood met een kurkentrekker, die Anna (die inmiddels weet dat haar man een affaire heeft met Megan) daarna nog eens wat extra aandraait.

De cast doet het eigenlijk best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Emily Blunt in de rol van Rachel, maar ook de voor mij vrij onbekenden vrouwen Haley Bennett (in de rol van Megan) en Rebecca Ferguson (in de rol van Anna) deden het verdienstelijk en zij waren natuurlijk ook nog eens mooie vrouwen om naar te kijken. Van Haley Bennett is zelfs wat bloot te zien De vrouwen deden het eerlijk gezegd ook beter dan de mannen, die vooral ook min of meer op het tweede plan staan in dit verhaal, maar zeker ook voldoende aandacht krijgen zoals natuurlijk Justin Theroux (in de rol van Tom) en Luke Evans (in de rol van Tom), maar ook Edgar Ramírez (in de rol van psychiater Dr. Kamal Abdic, waarbij Megan bij in behandeling is. Hij is ook de man die Megan kuste en wat Rachel zag vanuit de trein).

Al met al een aardige Mystery / Thriller film, die in eerste instantie wel verwarrend in elkaar steekt (komt dus o.a. door het alcohol gebruik van Rachel), maar dat wordt op het einde wel allemaal opgehelderd.

Aardige mysterie/thriller. Het verhaal zit best leuk in elkaar, echter de clou zie je op een gegeven moment wel aankomen. De opbouw is prima en de film blijft van begin tot eind boeien. Langzaam werkt Taylor naar de ontrafeling toe en maakt daarbij gebruik van flashbacks, wat goed werkt. Blunt zet een redelijke geloofwaardige rol neer en draagt daarmee een steentje bij aan de verwarring binnen het verhaal. Prima thriller. 3.5

“I need to remember.”

Verrassend sterk. Na alle negatieve reacties en recensies ging ik met lage verwachtingen naar deze film kijken, maar ik heb genoten. Emily Blunt laat hier zien wat voor fabelachtige actrice ze is. Ze speelt dronken en depressief zoals nog ooit iemand dronken en depressief heeft gespeeld. Die zielloze en wezenloze blik in haar ogen... Waanzinnig. Ook haar uitspattingen en plotselinge woede-uitbarstingen zijn erg sterk gespeeld.

Het verhaal kent een goede opbouw en het is allemaal uitermate sfeervol. De intenties van de personages worden pas op het laatst echt duidelijk en wie er te vertrouwen is blijft lang onduidelijk. Minpunt is wel dat de personages niet allemaal even goed zijn uitgewerkt en soms voelde de film ook echt als een boekverfilming. Naast Blunt vond ik Bennett ook erg sterk en ze weet met een gelaatsuitdrukking al heel veel te zeggen. Knap voor zo'n jonge actrice. Theroux maakt pas op het laatst indruk en Ferguson en Evans hebben wat ondankbare rollen, waar ze nog best wat van weten te maken. Toch nog een goed voornemen voor 2017. Als een film je goed lijkt gewoon gaan kijken, ook al zijn de reacties en recensies niet positief. Je wordt nog eens verrast.

Sterke film met goed en erg overtuigend acteerwerk van Blunt.

Het verhaal boeide van begin tot eind en ook visueel had de film genoeg te bieden ...voor mij althans.

Eindelijk weer eens een sterke thriller.

Ergens tussen psychologisch melodrama en thriller. Dit is typisch een film die het twintig jaar geleden goed zou gedaan hebben. Vond het niet zo slecht, maar het neemt nogal wat tijd om op gang te komen. Ook de vele tijdsprongen vormen een belemmering op de inleving. Concentratie is een vereiste. Girl on the Train heeft in het begin een volkomen vage onduidelijke structuur, en naarmate de film vordert, beginnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Het is een puzzelfilm, waar de kijker moet proberen verbanden te leggen tussen personages en zelf aangemoedigd wordt om te gissen hoe het allemaal in elkaar zit. Tot op zekere hoogte werkt het ook wel. Blunt zit beter gegoten in deze rol dan in Sicario bijvoorbeeld; verder blijf ik haar een erg overroepen actrice vinden. Film trekt zich naar het einde wel goed recht met een sterke plottwist .Twijfel tussen 3 en 3,5* maar dan toch een 3 want het eerste uur vond ik voor mezelf moeilijk door te komen.

Warrig opgebouwd mysterie, dat pas tegen het einde een beetje spannend wordt, maar het is te weinig en te laat. Daar kan de voortreffelijke vertolking van een tamelijk slonzige Emily Blunt verder ook weinig aan doen. Film is mij al met al niet meegevallen.

Vond het maar weinig verheffend. Opzich een aardig 1e deel van de film, maar halverwege is zo'n beetje alles wel duidelijk en het slot is alleen maar een bevestiging van wat ik op de helft van de prent al vermoedde. Blunt is altijd goed, maar haar personage en het verhaal daar omheen is maar matig geschreven. Lekker makkelijk om een mysterie te bouwen rond een dronkaard die zich niks meer herinnert van de betreffende gebeurtenis, maar waar naar het einde toe alles toch weer naar boven komt, zodat de paar puzzelstukjes die er al waren in elkaar vallen. Aardig vermaak, maar niks bijzonders.

Inderdaad moet men opletten om een verhaal compleet te krijgen maar om nu te stellen dat het erg moeilijk ineen zit, dat doe ik niet. Dat zou bezijden de waarheid zijn.

Een aardig verhaal en de traagheid waar sommigen het over hebben, is geen probleem voor ons geweest. Mooie film.

Boek niet gelezen, maar is vast beter dan de film. In plaats van intrigerend is de plot hier vaak onoverzichtelijk en rommelig, met een opeenstapeling van ongeloofwaardige en uiteindelijk nogal voorspelbare gebeurtenissen. Emily Blunt weet niet te overtuigen in de hoofdrol en wordt opgezadeld met een vervelend personage. De kijker wordt opgezadeld met een vervelende film.

Best een sterke film die aanvankelijk nogal traag aandoet maar allengs grimmiger en grauwer wordt en de verschillende perspectieven in een hoger tempo afwisselt. Prima rol ook van Ms Blunt.

Het begin zet al meteen de toon: een karakter (Rachel) dat diep betroefd is en waar je als kijker iets voor moet voelen. De gedachtengang van Rachel zijn niet te volgen en kunnen op weinig symphatie rekenen. Dit geldt overigens ook voor de overige karakters (als speelt Theroux nog wel een leuke rol).

Het drama blijft er steeds dik bovenop liggen, wat erg vermoeiend is. Het thriller element komt ook totaal niet uit de verf en is bijzonder vergezocht. Veel te serieus en enigszins pretentieus allemaal.

Tegenvaller, en wel om meerdere redenen. De vertelstructuur is vermoed ik direct van het boek overgenomen. Er is natuurlijk een reden waarom de structuur van films en boeken verschillen, dit werkt namelijk niet. Mede daardoor wordt het verhaal warrig opgebouwd. Een ander minpunt is dat het mysterie in feite het onderwerp van de film betreft. Hierdoor weet je dus niet waar de film over gaat en weet je ook niet of je er wel of geen zin hierin hebt. Uiteindelijk blijkt de film een soort van soap te zijn over de relaties van een laten we zeggen vrouwonvriendelijke man. Ik had me vooraf niet ingelezen maar ik kan nu wel bevestigen dat deze film vooral op vrouwen gericht lijkt. De film wist me absoluut niet te pakken en al na een paar minuten had ik spijt van deze keuze, mijn suspension of disbelief werd meteen getest toen bleek dat je vanuit een (rijdende) trein tot in detail kunt zien wat mensen allemaal in hun huis doen. Een boekverfilming waar de producers de minst mogelijke energie in hebben gestoken, met dit resultaat. 1,5*

Matig.

The Girl on the Train begint redelijk suspensevol. Ik had geen enkele voorkennis dus dat helpt natuurlijk ook wel mee. Naarmate de film vordert neemt het soapgehalte enkel maar toe en de spanning ebt stapsgewijs weg.

Emily Blunt is daarenboven ook niet echt mijn type actrice. Ze doet haar best wel, maar verder komt ze er niet mee. Ook zo’n Justin Theroux of Luke Evans zijn inwisselbaar tot en met.

Regisseur Tate Taylor maakt het audiovisueel gezien degelijk genoeg, maar daar blijft het dan ook bij. Geen enkel element heeft me op het puntje van mijn stoel laten zitten. Het is me allemaal te vrijblijvend gebleven. Dat het uiteindelijk om overspel en driehoeksrelaties gaat maakt het veel te klef. Maar daar kan Taylor niets aan doen, natuurlijk.

2,5

Ken het verhaal en het boek niet, dus de film wist mij van begin tot het einde toe te boeien door het mysterieuze verhaal, de wendingen en het goede spel van de cast waarbij Blunt mij wel wist te overtuigen in haar rol. Haley Bennett vond ik een aangename verrassende ontdekking. Nochtans moest ik ze kennen van de films Kristy en Hardcore Henry. Maar blijkbaar weet ze in deze film dus meer op te vallen. Rebecca Ferguson is ook een leuke verschijning. De opbouw van het verhaal met de verschillende flashbacks stoorde mij niet want de puzzelstukjes vallen in het slot mooi in elkaar. 7,5/10

Als ik van te voren had geweten dat dit een verfilming was van een boek dat dertien weken lang op de eerste plaats in de New York Times Bestseller-lijst heeft gestaan. Had ik me misschien bedacht om te kijken. Aangezien boekenhypes als Fifty Shades of Grey of een meer mannelijker versie The Da Vinci Code ook niet tot mijn verbeelding spreken. Langzaamaan werd het me duidelijk dat de film alles behalve voor mij als man bedoeld was. De film hangt voor mij teveel aan elkaar aan van onwaarschijnlijkheden. Iets waardoor de uitdrukking: "mannen komen van Mars en vrouwen van Venus" van toepassing is op deze film (en ook het boek?) De mannelijke acteurs blijven eenzijdig en simpel uitgewerkt. Terwijl de vrouwelijke juist teveel zijn ontwikkeld tot zelfs het irritante toe. Ook zag ik de ontknoping, compleet met twist, ver van te voren aankomen. Het mogen duidelijk zijn dat als je van het vrouwelijke geslacht bent je deze film met meer sterren zal belonen. Echter ik ben van het mannelijke geslacht en kom niet verder dan 2 sterren. Omdat, de door mij zeer gewaardeerde, Rebecca Ferguson mee doet, verhoog ik het tot een halve ster meer.

Grappig, dit is dus zo'n film die ik persoonlijk eigenlijk best goed vond en waar ik nu op MM.nl echt veel slechte recensies over lees. Dat had ik niet verwacht, en heel veel dingen die men als minpunten noemt vond ik juist goed. Gelukkig kunnen meningen dus verschillen.

De opbouw met de flashbacks vond ik niet verwarrend en dus had ik eigenlijk geen probleem met het volgen van het verhaal. Overigens ben ik niet bekend met het boek dus ik had ook geen voorkennis. Het acteerwerk vond ik prima in orde met een sterke cast. Justin Theroux is in de serie The Leftovers al één van de sterkhouders en dat laat hij nu opnieuw zien. En waar sommigen zich irriteren aan Emily Blunt vind ik haar juist een fijne, integere actrice.

En tot slot kwam ook de plotwending voor mij vrij onverwacht en dat gebeurd nog maar weinig in series en films die ik kijk dus ook dat kon ik waarderen.

4*

8/10 (IMDB)