In Society (1944)

The Susquehanna Hat Company at Bagel Street

Ik begin morgen met mijn examens maar ik had even een break nodig en wat is er nu een betere ontspanning dan Abbott & Costello? Juist, niet al te veel dus. De vorige film, Hit the Ice, was één van de minste uit heel de reeks en dat was vooral de schuld van Lamont. Ik was dus wel benieuwd hoe de reeks met een nieuwe regisseur ging uitdraaien.

En wat blijkt? In Society is één van de beste films die ik van het duo tot nu toe heb gezien. Yarbrough had nu niet direct een indrukwekkend resumé maar met deze film scoort hij wel degelijk. Het verheugt me dan ook dat de volgende films ook van zijn hand zijn. Soit, de reden waarom ik hem een goede regisseur voor het duo vindt, is dat hij alles netjes weet te doseren. Af en toe een muzikaal intermezzo maar vooral constant het originele Abbott & Costello gevoel. Geen idee hoe ze het flikken maar dit is één van de meest chaotische en drukke Abbott & Costello films tot nu toe. Het kan misschien wel zijn doordat de scriptschrijvers meer dan een jaar de tijd hadden om een leuk scenario te schrijven want Costello kon een jaar geen films doen door zijn reuma. Het plotje achter In Society is ook één van de betere. Abbott & Costello zijn deze keer loodgieters, vraag me af wat ze eigenlijk nog allemaal gaan worden, en komen terecht in de high class. Daar passen ze langs geen kanten waardoor er een aantal ontzettend leuke situaties ontstaan. Ik zei het daarjuist al maar het viel me op dat de film nooit echt een rustpunt kende maar continu doorging met een spervuur van situatie- en dialooghumor. Heerlijk vermaak, al zakte het naar het einde wel een tikkeltje in. Alleen jammer dat een deel van de, voor de rest coole, achtervolgingsscène aan het einde toe van Never Give a Sucker an Even Break (1941) komt.

Lou Costello was dus een serieuze tijd out aan reuma maar daar is hier nu eens echt niets van aan te merken. Hij staat nog altijd even zot zoals altijd en is gewoon hilarisch klungelig. De manier waarop Abbott meespeelt is zoals altijd goud waard. Ook leuk om te zien da ze even terug naar de oudere humor gingen door Abbott nog eens Costello te laten opjagen bij die agent. Heerlijke scène. Ik blijf erbij, het blijft een werkelijk hilarisch en fantastisch duo. Zoals altijd is de andere cast nogal te verwaarlozen. Marion Hutton ziet er, zoals bijna elke vrouw in de Abbott & Costello films, zeer mooi uit. Vraag me soms af waar die schoonheden heden ten dage zijn gebleven. Leuke anekdote is trouwens dat ten tijde van deze film de ruzie met Universal nog altijd niet was opgelost (Costello 'stal' verschillende decor stukken uit Hit the Ice omdat hij dacht, later is het trouwens bewezen, dat Universal geld achterhield) waardoor ze weigerden om een scène terug opnieuw te schieten en dat ze elke keer stipt om 16.00 stopten of ze nu midden in een scène waren of niet. Je moet het ze wel aangeven dat ze ballen hadden, al had Universal hun broodnodig.

Een spervuur aan komische situaties (Bagel Street!) en een leuk verhaaltje dat nergens verveelt, al zal de korte speelduur hier wel voor iets tussen zitten. In ieder geval flikken Abbott & Costello het weer om me even naar de jaren '40 terug te brengen. Chapeau!

4*

Abbott & Costello op top niveau, genoeg leuke grappen en een korte speelduur zorgen ervoor dat dit een erg vermakelijk en makkelijk wegkijkend filmpje is geworden.

3,5*