Where the Truth Lies (2005)

Na Cronenbergs History of Violence en Woody Allen's Match Point alweer zo'n a-typische film van een normaal toch herkenbare regisseur. Beetje jammerlijke ontwikkeling.

De film is verder niet echt slecht, maar ook bepaald niet goed gemaakt. Een thriller-achtig plotje wat ongeloofwaardig is uitgewerkt en wat vreemde handelingen van de personages.

Bacon en Firth doen het wel erg goed, maar meer dan 2,5* zit er niet in voor mij.

Kan er niet meer over zeggen dat ik het een baggerfilm vond.

Zeer saai, geen boeiende personages of scene's.

Erg moeilijk om bij wakker te blijven.

0.5*

Films van Atom Egoyan weten me altijd te fascineren, al is het alleen al om hun visuele stijl. Ook deze film, hoewel ik hem beduidend minder vond dan zijn vorige films "Exotica" - altijd nog zijn beste film - en "The sweet hereafter". Het verhaal is ook nogal warrig. Je moet goed je hoofd er bij houden maar ook dan nog blijft het puzzelen. Soms lijkt het net of Egoyan qua plot Lynch probeert te imiteren. Misschien moet ik deze film nog een keer gaan herzien, zodat alles mij duidelijker wordt. Het acteerwerk en zeker ook de score waren verder prima in orde. Film krijgt voor mij dan ook een ruime voldoende.

3,5*

Intrigerende film. Een detectiveverhaaltje vanuit de ogen van een schrijfster die zo achter de waarheid wil komen. De montage brengt ons perfect van de ene verteller naar de andere, wat er voor zorgt dat het niet al te saai wordt. Voor velen dan moeilijk om te volgen, voor mij net een pluspunt.

De acteerprestaties vallen best wel mee. Geen uitschieters, maar iedereen zit goed in z'n/haar vel. Maar de film heeft zoals al gezegd geen speciale hoogvliegers en is daardoor wel leuk om te zien, maar zal niet al te lang in het geheugen blijven hangen. Maar dat wil niet zeggen dat ik dus genoten heb tijdens de film zelf natuurlijk.

Typisch zo'n film die briljante momenten afwisselt met matigheid. Aan acteurs Colin Firth en Kevin Bacon ligt het in elk geval niet, zij spelen uitmuntend de twee getroebleerde komieken met een trauma. De scenes rond hun vriendschap is dan ook meteen het meest interessante van de gehele film. Maar zo goed als de twee heren zijn, zo slecht is de groenige Alison Lohman. Haar schitterende looks zijn die van een klassieke Hollywood-schoonheid, maar met haar acteren weet ze haar karakter nergens enige diepte te geven. Haar zoektocht naar ''where the truth lies'' wordt een storende factor die alleen maar afleidt van waar het verhaal eigenlijk om zou moeten gaan, namelijk de breuk tussen de twee komieken. Het verhaal wordt verteld in een mooie constructie waarin leugens en waarheden de kijker op het verkeerde been zetten. Maar deze vorm van vertellen werkt ook afstandelijk. De ontwikkeling van de karakters gaat verloren in de onverwachte zijsprongen die het verhaal steeds neemt. En ook dat is jammer. Er had veel meer uit deze film gehaald kunnen worden met iets andere keuzes in casting en script.

Na het uitstekende The Sweet Hereafter is dit mijn tweede Egoyan film en ik ben zeer benieuwd of al zijn werken deze hoogstaande kwaliteit hebben. In tegenstelling tot het pure drama van voorgenoemde film dacht ik in eerste instantie door het uitstekende samenspel van Bacon en Firth dat ik een komedie had aangeschaft. Uiteindelijk werd de sfeer wel iets grimmiger, maar de ondertoon van zwartgallige humor deed zijn werk erg goed.

De dialogen zijn goed geschreven en uitstekend gebracht door beide grappenmakers, die door de tegenstelling van arrogante Amerikaan en ingetogen Brit voor een fantastisch schouwspel zorgen. Lohman zelf doet het redelijk, maar kan toch ook niet verbloemen dat ze ondanks haar beeldschone uiterlijk slechts 1 gezichtsuitdrukking lijkt te kennen die in het merendeel van de scenes het werk goed doet, maar op andere momenten eerder ongepast lijkt. Niks om je echt zorgen over te maken, maar het kon zoveel malen beter.

De vele plotontwikkelingen zorgen ervoor dat je continu actief mee blijft gissen naar motieven en gebeurtenissen om de boel kloppend te maken, waarbij je verschillende malen op het verkeerde been wordt gezet. NIet iedereen zal het einde een prettige ontknoping vinden, maar de weg naar deze ontknoping is zo goed uitgewerkt dat ik me er niet aan gestoord heb. Ik ben nu voornamelijk benieuwd welke Egoyan film ik hierna als volgende aanschaf, want de man heeft talent!

Heel interessant drama met zeer goed acteerwerk van Bacon, Fith en Lohman. Ik wist in het begin niet goed wat ik moest verwachten. Heel langzaam word je het verhaal ingezogen en moet je toch wel goed blijven opletten om niet de kluts kwijt te raken.
Het blijft spannend, omdat je toch wel heel erg graag wil weten wat er nou precies in die hotelkamer is gebeurd. Je wordt heen en weer geslingerd en weet tot het einde niet wie er schuldig is en of er überhaupt iemand echt schuldig was aan de dood van Maureen. Ik moet echt toegeven dat de rol van de butler zo naar de achtergrond werd geschoven, dat ik geen seconde meer aan hem had gedacht. Dat is natuurlijk goed gedaan of ik ben gewoon niet zo'n goede speurneus. Nee, erg prettige film met goede muziek. 3 sterren.

'k wist eigenlijk niet waarover de film ging gaan, dus was het een totale verrassing. De film begint redelijk los met een inleiding over twee presentators en op het einde een lijk. Dan zit er een tijdsprong in, met dan het verhaal van de journaliste die een verdacht overlijden tracht op te lossen.

Het verhaal is wel redelijk boeiend, maar je moet toch wel een beetje bij de les blijven. De film komt wel erg serieus over, zelfs misschien voor sommigen wat saai, maar 'k vond het toch intrigerend.

Het acteerwerk was wel erg goed en visueel was het ook niet slecht. De sfeer deed me een beetje aan film noir denken.

'k vond het eigenlijk geen slechte film en voor wie graag detectivefilms ziet, kan 'k deze wel aanraden.

Leuk ingewikkelde film, met een intrigerend verhaal en een erg sterke sfeer. Waar vaak gezegd wordt dat Alison Lohman tegenvalt vind ik haar eigenlijk best goed, en valt Kevin Bacon mij dan weer niet mee. Met Colin Firth op een punt halverwege daar tussen. De hand van Egoyan is goed te herkennen, het ziet er zoals alle films die ik van hem zag weer uitermate verzorgd uit. En het verhaal zit ook in elkaar met de hem toch wel karakteriserende complexiteit.

Uitstekende film waarin een journaliste de waarheid achter de breuk van een beroemd tv-duo probeert te achterhalen. De film speelt zich voornamelijk af begin jaren '70 en geeft een sfeervol tijdsbeeld. Het plot met aardig wat wendingen zit goed in elkaar, alhoewel het op het begin wat ingewikkeld is met de montage. De drie hoofdrolspelers zijn niet alleen goed gecast, maar zetten hun rollen ook goed neer. Een nipte 4.0 sterren.

Een grimmige en af en toe behoorlijk ongemakkelijke film. Geïntrigeerd als ik ben door Dean Martin moest ik hierbij al heel gauw denken aan zijn samenwerking met Jerry Lewis (beëindigd in 1956, dus één jaar voordat het fictieve duo in Where the truth lies uit elkaar gaat, en ook Martin en Lewis gaven zeer succesvolle "telethons", in hun geval ten bate van de bestrijding van spierdystrofie), maar verder dan dit vertrekpunt gaat de overeenkomst volgens mij niet. Het verhaal ontwikkelt zich langs verschillende sporen, met afwisselend aandacht voor de speurtocht van Alison Lohman, de sociale en historische context van de opkomst en (qua populairiteit) ondergang van de twee sterren, en de psychologie van Vince en Lanny en de spanningen in hun relatie. In alle opzichten interessant, nergens zo fantastisch als ik steeds hoop maar toch constant boeiend. Grappig genoeg blijf ik de hele film door het gevoel houden dat de acteerstijlen van Firth en Bacon eigenlijk niet bij elkaar passen zonder dat dat ergens stoort; misschien komt dat wel doordat ik me steeds afvraag waarom Vince eigenlijk een Brit is – toch niet alleen maar omdat Firth dat ook is? (Bizar detail : van de eerste keer dat ik de film zag –ik schat een jaar of acht geleden– herinnerde ik me om de één of andere reden dat Bacon bovenop Firth klom in plaats van andersom.)

De eerste “mainstream” film van Atom Egoyan. Een begrijpelijke film bedoeld voor een breed publiek. Toch ook een film die geen concessies doet aan de preutse Amerikaanse moraal betreffende seksscènes. Dat zit zo. Nadat de film in een verkorte en minder expliciete versie werd gepresenteerd aan de oude heren van de Amerikaanse filmkeuring en de film desondanks door hen niet als mainstream werd betiteld, besloot Egoyan de film dan maar gewoon onverkort en zonder jeugdvriendelijke sticker uit te brengen. Naar Europese maatstaven zijn de seksscènes overigens niet heel spectaculair. Misschien dat de connectie met drugsgebruik en een vleugje homo-erotiek in de ogen van de oude heren de film net over de grens van het betamelijke duwde.
De film werd geen commercieel succes. Dat zou wel verdiend zijn geweest. De film is op het eerste gezicht een hele aangename mix van Neo-Noir en melodrama’s uit de jaren 50. Ik heb ooit de term Sunshine-Noir wel eens voorbij zien komen. Een dergelijke film haalt een duistere atmosfeer niet naar boven door gebeurtenissen met nevelige beelden in het nachtelijke donker te omkleden, maar door duistere gebeurtenissen zich gewoon in het volle daglicht te laten afspelen. Een contradictio in terminis, maar wel perfect passend bij het inkijkje in de oppervlakkige zonnige wereld van de showbizz en de verborgen wereld met diepe afgronden daaronder.
De rode draad is een moord in een hotelkamer die vanuit verschillende perspectieven, in verschillende versies en in verschillende tijdlagen voorbij komt. Een intrigerend verhaal dat leuk is om te volgen. En dat mag. Uiteindelijk gaat het Egoyan echter niet zozeer om de ontrafeling van de rode draad maar meer om het effect dat de rode draad op de betrokkenen in hun latere leven heeft gehad.
En zo passeren in deze mainstream film toch weer die typische Egoyan thema’s als verdrongen trauma’s, emotieloosheid, schuldgevoelens en obsessief gedrag. De film vertelt een gelaagd verhaal waarin de waarheid diverse vormen aanneemt. De verschillende versies worden door de betrokkenen in het leven geroepen in een poging om zichzelf te beschermen. Die waarheden vertellen veel over de personages. De ontmaskering van het ondoorzichtige web van waarheid en leugen brengt veel roering en legt veel geheimen bloot.
Where the Truth Lies verbergt een complex verhaal in een pakkende vertelling. De film is zowel melodramatisch als scherpzinnig en grappig en zit vol magnifieke dialogen met venijn en humor. Zoals altijd is het visueel ook weer genieten. Het ene prachtige tableau volgt op het andere. Fijn acteerwerk van Kevin Bacon en Colin Firth.
Het was heerlijk!

Uit vervlogen tijden waar de mafia nog een belangrijke rol speelde in het entertainmentcircuit gekoppeld aan clubs en hotels. De insteek is een relatie tussen twee artiesten, waarbij het bekende, sex, drugs en drank een flinke rol speelt. Dit gebeuren is gekoppeld aan een schrijfster die een biografie wil maken, waarbij de link erg close blijkt te zijn. Mooie shots, melodramatische muziek en goed gefilmde erotiek tillen deze rolprent naar een niveautje boven amerikaans gelijke films. De link naar Alice in Wonderland is subliem gekozen. Hoofdrolspelers leveren goede prestatie.