Frequency (2000)

Het is niet de eerste film over de toekomst veranderen en dat soort zaken, maar het idee achter Frequency is best origineel. Je moet even geen rekening houden met de dingen die niet kloppen, of erg ongeloofwaardig zijn, maar verder is het een prima film. Het verhaal is spannend, en goed in beeld gebracht en af en toe ontroerend en grappig. Frequency krijgt van mij 3 en een halve ster.

Het hield mijn aandacht totdat het een politiethriller werd. Dat is dan ook meteen de keerpunt, waar het hele tijdsaspect, wat in het eerste gedeelte zo zorgvuldig is neergezet, opeens een gimmick-achtig mechanisme wordt om The Nightinggale Murders-plot te lanceren.

Dan maar liever Il Mare van hetzelfde jaar.

Knap hoe een film zoveel onzinnigheden kan hebben als Frequency, en toch een topper kan blijven. Een puntje-van-je-stoel film die spannend blijft tot de laatste minuut. De cast doet het uiteraard goed (matige acteurs? tja...) in een erg leuke zaterdagavond film. Een aanrader van jewelste derhalve.

4*.

Het middenstuk is best goed. Het blijft toch interessant, contact met het verleden en wat dat met het heden doet. Toch kan ik niet heen om de onmogelijkheden en raarheden, om maar te zwijgen over het einde. Best spannend en sfeervol, maar toch te ongeloofwaardig.

2*

Prima thriller met dito cast en een, enigszins, origineel bovennatuurlijk verhaal. Spannend en vermakelijk ondanks goofs en een aantal onwaarschijnlijkheden. Goed.

Prima film met een uitstekend verhaal. Het verhaal boeit vanaf het begin tot het einde. Vooral Dennis Quaid vond ik zeer goed acteren.

Butterfly Effect, maar dan andersom.

Stond al een een klein jaartje op de lijst, maar dan nu 'eindelijk' gekeken.

Aardig begin. Wanneer contact gelegd wordt tussen de twee, worden sommige dingen wat overdreven 'duidelijk gemaakt' zoals wel vaker het geval is in VS films, maar dat was niet heel erg storend.
Wanneer John zijn vader gered heeft, is de film heel even totaal niet boeiend meer. Gelukkig dat dit snel werd opgevangen met interessante wendingen (meer vrouwen vermoord, moeder weg etc). Gelukkig zonder al te veel sentiment, wel jammer dat er een paar scenes tussen zaten waar constante schakeling van vader naar zoon en weer terug was, dit werkte juist tegen de spanning in.
Ik vond het mooi hoe de Nightingale moordenaar in eerste instantie wat mysterieus wordt neergezet. Dit wordt echter op een enigzins ruwe manier te niet gedaan. En vooral ook erg jammer dat vervolgens niet uit kan blijven dat papa verdachte wordt.

Vreemd dat Satch twee maal door dezelfde persoon gespeeld wordt trouwens. Er zaten nog wel wat meer kleine minpuntjes in, zoals ongeloofwaardigheden en kleine plot gaten, die ook door het genre SF niet meer gedekt kunnen worden. Het einde had van mij niet zo gehoeven, toen Shepard door de steiger was gestouwd, had het wel op mogen houden. Maar goed:

3,5*

Heel aardige film. Op plotniveau vond ik de film al heel interessant en die nieuwsgierigheid maakt de film ook absoluut waar. Wel is het zo dat er een aantal echte 'plotholes' inzitten (de meeste daarvan zijn ook al genoemd), maar om nu te zeggen dat ik dit als storend ervoer? Nee.

Dit komt vooral doordat de vaart er goed ingehouden wordt. Frequency is geen filosofisch hoogstaand werk, maar gewoon een vermakelijke film die teruggrijpt op iets ongrijpbaars. Erg vermakelijk en boeiend maar zeker niet intellectueel hoogstaand.

En gelukkig maar! Want de keuze die nu gemaakt is, pakt gewoon bijna de hele film goed uit. Ik schijf 'bijna', omdat de film op het einde toch wel de boot in gaat. Dat sentimentele, kleffe - alles is goedgekomen - einde had voor mij absoluut niet gehoeven.

Maar ach, dat snoept een half puntje van de uiteindelijke waardering af, want voor de rest is dit gewoon een heel genietbaar filmpje. 3,5 sterren.

Flauwe film. Nogal ongeloofwaardig op veel gebieden, en te emotioneel. Daarnaast moet alles blijkbaar 100x uitgelegd worden voor 'domme' kijkers. De noorderlichteffecten zijn slecht gedaan. Omdat het verder wel lekker wegkijkt en niet echt saai is:

2*

Was een nog zeer vermakelijk tijd-manipulatie filmpje, maar helaas heeft deze hier en daar wel een beetje te overdreven momenten, met name het slechte einde. Verder zit de film best goed in elkaar en lijkt ook wel best een beetje op The Butterfly Effect. Opmerkelijk is dan toch echt dat The Butterfly Effect 4 jaar later uitkwam. Dennis Quaid speelt wel goed als de vader in 1969 en Jim Cazeviel als zijn zoon in 1999. Het begin is nog tamelijk interesant maar naderhand word alles een beetje te ver gezocht. Het ging om een ongeluk, maar naderhand word het standaart uitweg term seriemoordenaar er nog bijgehaald wat alles een beetje onorgineel maakt. Het einde vond ik ook bar en bar slecht en ook typisch zoetsappig.

Maar alsnog heeft deze film nog interesante momenten maar voor het echte werk moet je toch bij The Butterfly Effect wezen.

3,0*

Mjah, niet helemaal cool deze SF-film, want het heeft wel heel veel overdreven drama-familie-momenten. Een kerel komt in contact met zijn vader, die 30 jaar terug leeft. Tussen de honkbaluitslagen door redt hij diens leven (de vader is een heldhaftige brandweerman, dus dan weet je het wel) en wordt ook nog geprobeerd een seriemoordenaar die zijn moeder ook in die tijd zou vermoorden te pakken.

Vernuftig plotje met her en der een climaxje a la The Butterfly Effect, maar echt onder de indruk kan ik niet zijn. Wel wat grappige momenten. Yahoo en zijn aandeelkoers was nogal in the picture in 2000, het jaar waar deze film uitkwam. Voor de rest wat hilarische slomo's en dan kom ik toch wel uit op een voldoende.

Een keer in de zoveel tijd zie je weer eens een film waarvan je denkt: Damn die is echt goed.

In het begin dat de film net bezig was, dacht ik dat dit een soort "Contact" film was (van Jody Foster). Maar dat bleek al gauw niet het geval.
De film heeft een sterk begin, maar weet dit ook gedurende de film goed vast te houden.
Tja, van echte plotwendingen kun je niet spreken hier gezien de tijd steeds veranderd. Waardoor ze in een nieuwe situatie terecht komen.
Je moet wel goed opletten tijdens deze film, een paar minuten missen...kan al voor verwarring zorgen (ik spreek uit ervaring).
Acteerwerk vond ik goed en overtuigend, ook de sfeer in het verleden is mooi gebracht.
Het verhaal vind ik boeiend en spannend. Iets wat ik tot nu toe nog niet zo heb gezien.
Een fijne opbouw die op het einde misschien net iets te snel ging (alsof het snel snel af moest.
Score was spanend, hoewel ik deze in het begin van de film beter vond dan in de rest (met die zware trommels).
Het einde vond ik typisch Amerikaans We leven nog lang en gelukkig met een sentimentele soundtrack eronder.
Toch kunnen die minpuntjes niet op tegen de constante spanning die ik voelde tijdens de film (wat gaat er nu weer gebeuren...en wat is daar het gevolg van.
Dit is geen film die je op waarheidsgehalte moet gaan beoordelen. Je kunt er wel over na gaan denken, maar dan moet je iedere film bijna wetenschappelijk kunnen gaan onderbouwen....(laten we gaan beginnen bij starwars!!!).
Nee, deze film moet je gewoon gaan kijken en mee laten voeren in het gene wat je tezien krijgt. Het is wat "DESPERADO1" ook aangeeft: het wordt aannemelijk gemaakt dat het mogelijk zou kunnen zijn...(heb heb ik overigens nog geen seconde aan gedacht).
Kortom, deze film zit erg goed in elkaar (waar of niet waar) en is toch wel een must om eens gezien te hebben.
Van mij een 4,5*

Het hele gegeven van tijdreizen wordt verder niet uitgediept; het staat vooral in het teken van het wat sentimentele verhaaltje.

Na al die tijd en vele malen op tv te zijn geweest dan nu eindelijk gezien en zeker verrast.

Vooral sterk geacteerd, mooie geschoten en natuurlijk een erg toegankelijk verhaal waar sommige wellicht van dromen. Natuurlijk is het nodig sentiment aanwezig maar blijft het allemaal redelijk binnen de perken. Caviezel en Quaid zijn goed gekozen voor hun rol en spelen deze overtuigend als vader en zoon. De sciencefiction insteek van contact met het verleden werkt goed en is met de seriemoordenaar ook sterk uitgewerkt. Ook al zie je het eind van mijlen ver aankomen, toch weet de film van het eerste moment je aandacht vast te houden.

Een mooi verhaal mooi verfilmd.

3,5*

Een wel erg vreemde aurora borealis zorgt voor heel wat opschudding in deze onderhoudende sciencefiction film.

Er wordt uitstekend geacteerd door zowel Quaid als Caviezel, waardoor je als kijker mee gezogen wordt in hun pikante situatie. Het thema van de film lijkt min of meer op dat van de The Butterfly Effect (2004) en A Sound of Thunder (2005). Nu is de laatst genoemde niet bepaald een topper te noemen gezien al zijn beperkingen. Ook bij Frequency zou ik sommige zaken graag anders gezien hebben om het wat geloofwaardiger te maken, e.g. het sneeuwbaleffect is niet echt duidelijk, veranderingen in het verleden lopen vaak 1 op 1 met die in het heden, karakter/persoonlijkheid van Caviezel veranderd bijv. niet. Wel vind ik de draai die eraan wordt gegeven in de vorm van een op te lossen moordzaak, goed gevonden. Dit houdt de film spannend. Overigens zet Doyle een prima slechterik neer.

Een dikke 7.5, wat ik afrond naar 4*.

Redelijk film, had er wel iets meer van verwacht. Het begon op zich wel sterk, maar toen het in een politiethriller veranderde werd het minder naar mijn mening.

Kleine 3,0 sterren.

Onderhoudend tussendoortje dat qua plot erg doet denken aan The Butterfly Effect (ja, ik weet dat deze film eerder was), maar lang niet zo pakkend is. Het begin was erg sterk, maar de film werd steeds langdradiger en rommeliger. Ook het einde vond ik niet zo best, had wel wat sterker kunnen eindigen. Jammer, want aan de goed acterende cast lag het niet.

3*

Weke hap. Hoblit lijkt een patent te hebben op dit soort flauwe Hollywood meuk. Op papier interessant, maar eenmaal op beeld zelden intrigerend en vaak gewoontjes. Niet bepaald een spannende regisseur. Sowieso tricky, dat tijdreizen. Erg verleidelijk om je onderweg af te gaan vragen of het allemaal nog wel een beetje klopt. Je moet je film dus stevig aan de praat houden om dat te voorkomen.

Daar slaagt Hoblit niet in, hij struikelt al over de eerste, toegegeven, moeilijke horde. Probeer zo'n eerste gesprek tussen vader en zoon maar eens enigszins aannemelijk te maken. Dat lukt dan ook niet. Bij het tweede obstakel, de brand, valt hem heel wat meer te verwijten. Veel te hoogdravend met pathetische muziek; het loopt de spuigaten uit. Het startschot voor een politieplotje met poeha, zo blijkt.

Op zich een merkwaardige draai. Het houdt de film wel in z'n vooruit, maar het wordt steeds gekker met al die veranderingen, spannend is het natuurlijk geen moment, daar is het veel te braaf voor en in alles mist het de flair om er mee weg te komen. Quaid en Caviezel helpen ook niet mee. Twee twijfelaars die weg worden gespeeld door Braugher. Alweer een lauwe, middelmatige film van Hoblit.

Schitterend sf film met een ontroerend vader-zoon verhaal, Uitstekende vertolkingen van Quaid en Caviezel. Alleen jammer dat de film naar de ontknoping wat warrig wordt en moeilijk om te volgen, maar toch een dikverdiende 4 sterren. Een beter einde had een nog hogere score opgeleverd

Jammer dat het op een gegeven moment een beetje een actiefilm wordt, maar behalve dat was het een uitstekend filmpje om naar te kijken. Uiteraard niet geloofwaardig, de echte sciencefiction is ver te zoeken, maar het verhaal is wel degelijk ijzersterk verteld.

Spelen met tijd. Na films als Interstellar, Donnie Darko en onlangs Arrival te hebben gezien, moet een werkje als Frequency echt verrassen in de aanpak om op dat vlak nog indruk te maken. Dat gebeurt in ieder geval niet.

Al vlug blijkt dat fluïde tijd hier meer een middeltje is om het plot voort te drijven dan een centraal thema. Ergens scheelt dat wel, want dan hoef je de uitwerking ervan wat minder serieus te nemen, en is geloofwaardigheid voor de film an sich een minder belangrijk issue. Maar een film als deze vereist dan vervolgens nog wel wat originaliteit buíten het tijdsaspect. En daaraan heeft Frequency een schrijnend gebrek.

Het scenario is degelijk, maar ontzettend braafjes. Spanning ontbreekt, en ook de cast lijkt alles op de automatische piloot te doen. De band tussen vader en zoon Sullivan (Quaid en Caviezel) moest de hoofdmoot van de film vormen, maar juist de scènes tussen die twee behoorden tot de meest slaapverwekkende sequenties. Buiten Quaid en Caviezel valt verder niemand op. Het is leuk Elizabeth Mitchell weer eens te zien, maar om daarmee te zeggen dat ze een meerwaarde had voor het verhaal...

Goed, de weinig overtuigende cast daargelaten vond ik Frequency een filmpje dat over het geheel genomen nog wel redelijk in elkaar stak. De editing was op orde, de redelijke pacing maakt dat een en ander nooit echt gaat slepen. Ik ging er met lage verwachtingen in, dus dat scheelt.

2.5*

Ik ben weer wat wijzer geworden met betrekking tot m'n favoriete tv-serie Lost trouwens, het kan natuurlijk geen toeval zijn dat Elizabeth Mitchell hier in een film over tijd en veranderd verleden speelt dat een character genaamd Jack Shepard herbergt...

Frequency is een degelijke film, geen meesterwerk, maar wel een film met een zeer interessant concept. Uiteraard is de Butterfly-theory reeds toegepast in diverse films. De film bracht goed naar voor dat elke kleine wijziging de gehele toekomst kan wijzigen en bepalen.

De film is eigenlijk een detective- of politiefilm waar de zoektocht naar een seriemoordenaar erg moeizaam verloopt. Op zich een goed uitgangspunt, al is de uitwerking zeer pover en stelt het allemaal niet te veel voor. Het verhaal is mager en flinterdun. Veel gaten en slordig afgewerkt. Desalniettemin brengt het concept de film naar een aanvaardbaar niveau. Normaal gezien was de seriemoordenaar overleden in het ziekenhuis mocht Frank Sullivan de brand zelf ook niet overleefd hebben. Zo beseffen vader en zoon welk gevaarlijke spelletje ze aangaan: alles heeft een invloed op elkaar. Het idee dat de radiogolven gestuurd worden door het noorderlicht vond ik wat simpel. Ook het happy end dat John Sullivan opnieuw baseball speelt, is nogal melodramatisch en kitscherig.

Ook qua acteerprestaties ben ik niet omver geblazen, weinig overtuigend. De verwachtingen lagen laag, dus het viel allemaal nogal mee met deze prent. Een nipte 3,5* al was het maar voor het uitstekende concept! Jammer dat John vergat de juiste lottonummers mee te geven ...

Geen slechte film, wel jammer van het melodramatische begin en einde en de overbodige slow motions. Ik overwoog na een minuut of tien om de film af te zetten, want het leek aanvankelijk allemaal wel erg klef te gaan worden. Ik heb er geen spijt van dat ik heb doorgekeken, want de film herpakt zich behoorlijk. Uiteindelijk een degelijke film met een aardig thema. Of het nou allemaal even goed in elkaar steekt valt te betwijfelen, maar het is wel onderhoudend en vermakelijk genoeg.

Even in het verleden kijken en één en ander aanpassen. Tof zeg, maar niet zonder gevaar...

Pure fantasie, natuurlijk, maar het verhaal steekt goed ineen en uiteindelijk zit ge toch maar nieuwsgierig te kijken met de vraag hoe het allemaal zal aflopen waarbij de dubbele struggle, gelijktijdig... maar met 30 jaar verschil, toch wel het hoogtepunt vormt.

Te gek, maar als ontspanning best OK.

Zo heb ik het ook ervaren, een erg onwaarschijnlijke misdaadfilm dan ook nog, waarbij de manier waarop de werkelijkheid verandert door het verleden te veranderen steeds ongeloofwaardiger wordt, en ik het gevoel kreeg dat de film zich in zijn eigen uitgangspunt begon te verslikken.

Een fijne mix van de onbevattelijke paradoxen rondom tijdreizen en de daaruit voortvloeiende plottwists, spanning, en (in het hart van de film) de emotionele lading van de band tussen de vader en de zoon die worden gespeeld door twee sympathieke acteurs. What's not to like? Al meerdere malen gezien, maar verveelt nooit en laat me altijd voldaan achter.

Recent, mn eerste kijkbeurt van deze mysteri-scifi-thriller en deze keek vlotjes weg. Er zat genoeg spanning en twistjes in.

Sterke film met Jim Caviezel en Dennis Quaid. Ik denk wel vrij origineel zeker in die tijd maar ook nu nog wel. Ik bleef boeiend kijken, er zit wat drama in de film en zeker ook goede twists. Ik denk dat dit een film is die voor bepaalde mensen behoorlijk wat gevoelens kan losmaken. De vader-zoonrelatie is hier wel goed uitgewerkt, ook met opbouw toen hij klein was.

Aardige film met het inmiddels overbekende thema van tijdreizen / tijd mysteries. Ik houd wel van dat soort films, maar vaak ontsporen ze op een gegeven moment omdat ze de regels die ze zelf hebben verzonnen over hoe de verzonnen tijdsdimensie werkt niet meer consistent hanteren. En dat gebeurt hier ook. Vanaf het moment dat de vader wordt opgepakt tot en met het moment dat hij de radio repareert is er geen interventie geweest vanuit het heden. Dat betekent dat de toekomst vast lag en dat in het heden de resultaten daarvan altijd al zichtbaar moeten zijn geweest. Toch zie je dat als hij de reparatie uitvoert de radio op dat moment zichzelf repareert in het heden. Dat klopt dus niet.

Verder vond ik het acteerwerk een krappe voldoende. Quaid is een bijna perfecte Harrison Fort immitatie qua ogen, manier van kijken en zijn mondtrekjes. Maar het komt wel wat gestunteld over. Caviezel doet het niet veel beter. Allemaal niet slecht, maar het komt niet boven het gemiddelde uit. Gelukkig wordt de film naar het einde toe wel wat spannender (in het begin kabbelt het wat voort). Maar desondanks voelt de film gedateerd aan.

Deze kun je prima overslaan. Er zijn echt leukere films in dit genre. Een krappe 3 sterren.