Ti Piace Hitchcock? (2005)

Ik werd aangenaam verrast door deze film. Erg leuke homage aan Hitchcock, behoorlijk spannend en vol met verwijzingen. Daarnaast weet Argento met een krap budget de film toch een uitstekende visuele stijl mee te geven. 3,5*

Do you like Hitchcock? I certainly do!

Deze Italiaanse prent is een hommage aan de grootmeester van de suspense (Hitchcock), geregisseerd door een andere grootmeester - van de giallo - (Argento) en helemaal in de stijl van nog een grootmeester Brian de Palma. Massa's referenties naar Strangers on a Train, Rear Window, Body Double en dergelijke meer op de tonen van Pino Donaggio. Heel erg vermakelijk voor de fans. De spanning zit er vanaf het begin goed in. Ik heb ervan genoten.

Do You Like Hitchcock? Who doesn't?

In 2005 maakte Dario Argento een eerbetoon aan The Master of Suspense voor de Italiaanse televisie. Een filmstudent bespioneert zijn knappe overbuurvouw. In de videotheek hebben zijn buurvrouw en een andere jongedame het over de film Strangers on a Train. Kort daarna wordt haar moeder vermoord... Een soort van Rear Window dus.

Een eerbetoon is het zeker, de hele film zit vol met erg directe verwijzingen naar niet alleen Hitchcock, maar ook het Duitse expressionisme, Argento's eigen films en zelfs de Sovjet-Russische cinema. En dan bedoel ik dat de hoezen en posters van deze films zichtbaar zijn of door de personages besproken worden, niet dat ze filmisch worden geciteerd. Al is daar ook spraken van, zo citeert Argento zijn eigen Tenebre en zijn er erg duidelijke verwijzingen naar Psycho, Vertigo en Body Double. Het is eerder Body Double dan Rear Window omdat Argento net als De Palma een stuk minder verhullend is in zijn voyeurisme dan Hitchcock was. Voor de soundtrack heeft Argento ook De Palma's vaste componist Pino Donaggio weten te strikken. Donaggio levert een soundtrack af waarin hij in grote lijnen Bernard Herrman en Goblin imiteert, door de digitale instrumenten helaas een stuk minder mooi als zijn werk voor De Palma.

Visueel is de film echter niet bijzonder sterk. Dat ligt niet perse aan Argento want als hij precies het zelfde in de jaren '80 gedaan zou hebben was er niets aan de hand geweest. Het is de schuld van de ontzettend fletse digitale opname, de goedkope tv-verlichting en het feit dat de jaren '2000 gewoon zo'n periode was waarin alles er lelijk uitzag (alles van auto's tot waterflesjes, allemaal niet esthetisch). Iets waar ook The Cart Player en Giallo last van hadden overigens.

Het acteerwerk is alles behalve geweldig en het verhaal is (logisch) niet erg origineel, maar toch is dit een behoorlijk vermakelijke film van Argento in zijn minst succesvolle periode. De Palma en Scorsese zijn net wat beter in Hitchcock imiteren omdat ze dat wat minder eigenzinnig doen, Argento deed het eerder beter in zijn Dierentrilogie.