CQ (2001)

Een film over het creatieve proces.

Paul, de editor van een sci-fi pulp-film, krijgt opeens na een hoop gedoe de verantwoordelijkheid over het einde van de film.

Zelf is hij bezig met een persoonlijke film over de betekenis van zijn leven.

Zo wisselt hij constant tussen een campy, kleurrijke en oppervlakkige film en zijn eigen zwart-witte, art house, introspectieve film.

Het mooie aan de film is dat je in feite te maken krijgt met 3 ontknopingen, nl. die van de 2 films en de film CQ zelf,

al wordt zijn eigen film op gegeven zo ondergeschikt dat je vergeet dat hij er zoveel waarde aan hechtte.

De muziek is ook goed verzorgd. Zodra je in de campy omgeving van de film komt, past de muziek zich daar ook aan.

Regiedebuut van de zoon van Francis Ford Coppola, is een film over het maken van een film. Niet bepaald origineel dus, maar wel leuk verzonnen dat het hier om een film uit 2001 gaat die zich afspeelt in 1969 en waarvan de zogenaamde film een futuristische productie is, gesitueerd in 2001. Hierdoor heeft de film een bijzondere vormgeving en het ziet er allemaal lekker retro uit (zowel kostuums, decors, muziek en filmstijl). Helaas is het verhaal nogal stuurloos waardoor het geheel nogal saai wordt. Ook zal Jeremy Davies nooit mijn favoriete acteur worden met zijn rare maniertjes (alhoewel hij die hier veelal achterwege laat).

Ongelooflijke trage bedoeling die mijn aandacht op geen enkel moment vast kon houden. Er worden twee films gemaakt en that's it. Ik werd er echt moe van en die monotome gezichtsexpressie bij Jeremy begonnen me te irriteren. Inhoudelijk gebeurt er weinig, dialogen zijn oninteressant en grappig werd het ook nergens. Dit was een loodzware zit.

Matige SF/Komedie film...

Een flauw verhaal...

Komedie is mijn smaak/genre niet...

Slecht acteerwerk...

Prima HD kwaliteit, maar soms zit zwart/wit beeld en 4:3...

Prima achtergrond geluid/muziek, geen Dolby Digital aanwezig...

Geen goede SF film...

Geen aanrader...

Het uitgangspunt is best aardig, het gebrek aan interessante karakters en de saaie uitwerking van het verhaal helpen alleen niet mee. Het is erg zoutloos allemaal en eigenlijk alleen het SF verhaaltje is nog enigszins vermakelijk, simpelweg omdat de hoofdrolspeler niet boeit.

"Wat ben ik hier aan het doen?"

De vraag die de meeste acteurs zich stelden tijdens de opnames, hoop ik. CQ is namelijk een rommeltje, dat nog verfijnd had moeten worden. We maken kennis met Paul (Davies, op eigen wijze comme toujours) die een relatie heeft met de bloedmooie Marlene (Bouchez, past perfect in het kader waarin we ons bevinden). Het is ook zij die de film een beetje redt.

Op zich is het gegeven goed bedacht. Paul die meewerkt aan een sciencefictionfilm en ondertussen probeert zijn leven te capteren. Hij koestert terwijl gevoelens voor de protagoniste uit de sci-fi film. Het aspect realiteit en fantasy dat door elkaar zou lopen, had meer op het voorplan mogen komen. Meermaals bekroop me het gevoel dat er scènes ontbraken waardoor je niet genoeg te weten kwam over Paul, Marlene en Dragonfly om het geheel goed te vatten. De humor sloeg al eens de plank mis en de film waaraan ze werkten zag er, ondanks dat deze zich in de toekomst afspeelde, er wat knullig uit.

En als je te maken hebt met een acteur pur sang als Dépardieu mag je hem een grotere en mooiere rol aanbieden. Zo’n brok sterk acteertalent kan namelijk de film naar een hoger niveau tillen. Daar werd nu geen gebruik van gemaakt en dat manifesteert zich in het resultaat.