Occhio alla Penna (1981)

Deze heb ik ooit midden jaren 80 gehuurd, maar helaas daarna nooit meer gezien! Was leuk, dat weet ik nog wel en met een hele flauwe Indiaan er bij!

En lekkere knokpartijen met Joe Bugner, die zwaargewicht die ook in Bulldozer en ... safari zit.

3 sterren!

Heb de Deense dvd. Best geinig, maar niet een van de besten.

Eén van de betere solo's van Spencer. Een goed geloofwaardig verhaal, verrassend goede acteerprestaties en ondersteund door muziek van de legendarische Ennio Morricone. Soms is de humor in de film iets te flauw, maar nooit wordt het hinderlijk.

3,0*

Vrij late spaghettiwestern, trouwens.

Deze pas gekocht en dus na een jaar of 25 weer terug gezien.

Ai... niet geweldig!

Spencer keert terug naar het genre, waar hij bekend mee is geworden: de komische western.

Helaas is het allemaal erg standaard en gemiddeld.

Hill wordt erg gemist, want Amidou als indiaan is een erg flauwe side-kick.

Wel is het leuk om vaste kracht en stuntman (lees: man met snor, die in bijna iedere Spencer/Hill film de klappen krijgt) Riccardo Pizzuti in een wat grotere rol, als leider van de boeven, te zien optreden.

Morricone levert ook een alles behalve memorabele soundtrack af.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Bud Spencer en de indiaan

Een aantal jaren geleden eens toevallig Watch Out, We're Mad op DVD gevonden in de Free Record Shop. het was toen mijn eerste kennismaking met het duo Bud Spencer & Terence Hill en het smaakte in ieder geval naar meer. Niet lang daarna de collectie wat kunnen uitbreiden met een aantal films uit de Kringloopwinkel en mijn laatste vondst bestond uit een vijftal films waarvan het merendeel zonder Hill was. In het begin dacht ik dat ik een miskoop had begaan doordat ik mijn twijfels had of Spencer zonder Hill de moeite waard was maar The Sheriff and the Satellite Kid en zijn sequel bewezen mijn ongelijk. Gisteravond de volgende in het rijtje (die toevallig ook weer van Michele Lupo is) maar eens opgezet.

En ik weet niet wat het is maar ik amuseer me altijd te pletter wanneer ik de gigantische Bud Spencer in een film zie opdraven. In al die jaren is hij werkelijk niets veranderd en eigenlijk doet hij in al zijn films gewoonweg hetzelfde, namelijk mensen wat rammel geven. Hier is Spencer een duo met een indiaan (waarom weet niemand blijkbaar) en komt hij van het ene misverstand in het andere en besluit hij om dokter te worden en zich in het stadje Yucca te settelen. Vanaf dan krijg je voorspelbare scènes zoals Spencer die iemand gaat proberen te genezen maar het blijft allemaal wel vrij amusant. Gelukkig wordt er nog een extra verhaallijn in de film gestoken rond een dode sheriff en dat zorgt nog voor een geslaagde climax. Dat de hulpsheriff de moordenaar ging zijn, dat ziet volgens mij wel iedereen aankomen, maar het dient in ieder geval als kapstok voor een heerlijk eindgevecht tussen Spencer en een hele hoop slechteriken. De film wordt ook ondersteund door een degelijke score van Ennio Morricone. Natuurlijk nergens zo legendarisch als bij zijn Sergio Leone films maar het kan er zeker en vast mee door.

Tof ook om Joe Bugner nog eens te zien verschijnen. Oorspronkelijk kende ik hem alleen maar uit Street Fighter maar hij doet ook mee in onder andere het hierboven genoemde The Sheriff and the Satellite Kid. Bugner is net als Spencer een uit de kluiten gewassen vent en de confrontaties doorheen de film zijn dan ook amusant om naar te kijken. Alleen dat eetduel had voor mij niet gehoeven maar ik vind het gewoon enorm degoutant om iemand zo te zien vreten zoals Spencer en Bugner dat hier deden. Alsof je met Bud Spencer nog niet genoeg komische elementen hebt, besloot Lupo ook nog om er een overdreven indiaan in te steken in de vorm van Amidou. Een acteur die zoals zijn naam al doet vermoeden voornamelijk in Franse komische films speelt maar blijkbaar occasioneel ook eens in anderstalige films komt opdraven. Ben er niet helemaal kapot van maar bon, zo'n grote stempel drukt hij nu ook weer niet op de film.

Ondertussen mijn 9e film van Spencer die ik zie waarvan dit zijn 3e soloproject is. Ik heb nog een lange weg te gaan maar ik kijk er in ieder geval naar uit want ik heb nog geen enkele onvoldoende moeten uitdelen. Erg vermakelijke films die jammer genoeg alleen nog maar bij een ouder publiek bekend zijn.

3.5*

Een verhaal te infantiel om geloofwaardig te zijn. Een zwerver (Bud Spencer) die zich uitgeeft voor dokter, met de zeer irritante in Marokko geboren Amidou die, met wat onverstaanbare keelklanken wat zogenaamd als indiaans door moet gaan (Kortom een zware belediging voor de Native American) als sidekick van Spencer. Verder vuistslagen die weer klinken als kanonschoten en de overbekende deuntjes van Morricone samengesteld uit zijn immer melancholisch klinkende trompetje, fluitje (Waarin het hoofdthema uit ‘My name is Nobody’, 1973 op herhaling gaat) en banjo en zijn ahaahaahaahaa koortjes. Die man heeft echt te veel gecomponeerd om nog origineel te kunnen zijn.