Red River (1948)

Met The Seachers vind ik Red River John Wayne's beste Western. Hondo onlangs ook gezien en die veel best tegen.

Wayne's vaste companen uit vele van z'n Westerns, Walter Brennan en vooral Hank Warden, waren ook hier aanwezig. Daarom verade- ming ook andere co-stars te zien. Joanne Dru, Hank Wardon en ook Montgommery Clift zijn erg overtuigend.

Las hiervoor net de bio van Montgommery Clift: accepteerden Clifton Webb (o.a. Laura) en Rock Hudson toendertijd met hun geaardheid, Clift niet en heeft met 46 zelfmoord gepleegd.

Jammer voor Joanne Dru is toch wel, dat ze voor haar voortreffelijk rol in deze Red River getypecast werd als de "Western-belle." Ik vind haar namelijk ook ideeal als femme-fatale voor een "Noir"-thriller.

Bijrol-acteur Noah Beery Jr. komen we in bijna alle Westerns uit die periode tegen, dus (natuurlijk) ook in Red River, ditmaal als Buster; door die herkenning zit je wel steeds van "uit welke Westerns ken ik hem nog meer". Het weer opdraven van veel van Wayne's vaste co-stars reken in wel als minpunt voor Red River.

In films gemaakt gedurende WO-II gebeurde dat ook, maar toen waren vele acteurs aan 't front en was er gewoonweg minder keus, maar Red River is uit 1948.

Tja, een beetje triest voor Coleen Grey, haar filmcarriere kwam nooit echt op gang, ook hier weer een korte, maar prima bijrol. (Volgens mij heeft ze alleen in Nightmare Alley een leading-role gehad.)

De reeds genoemde Walter Brennan was al voortreffelijk in Bogey's To Have and Have Not, maar in deze Western vind ik hem toch de uitschieter.

Aardig om ook vele items, als de "Sedelia-trail" en natuurlijk de problematiek rond het vee-transport, uit de tv-western Rawhide, in deze Western terug te zien.

Kortom Red River, een bovengemiddelde Western, die geen minuut verveelt, na herzien 4*

Red River is wat mij betrefd een van de beste westerns ooit gemaakt en had zomaar de titel 'Beste Amerikaanse Western Ooit' van mij kunnen krijgen, al had hij die dan wel moeten delen met Rio Bravo. De film ademt eens soort perfectie uit die je maar zelden ziet in films, zelfs in geweldige films. Red River is zo'n film waarbij alle elementen uitstekend in elkaar passen en iets werkelijks moois opleveren. Dit was sowieso een talent van Howard Hawks en het al eerder genoemde Rio Bravo is het beste voorbeeld van zo'n film.

Een van de krachten van Red River is dat het zo gemakkelijk van toon wisselt. Het ene moment zit je naar een avontuurlijke actiescène te kijken, dan is er wat drama, dan komt humor en er is ook ruimte voor suspense. Dit klinkt op zichzelf niet zo bijzonder, maar Hawks laat de overgang tussen de tonen zo vloeiend verlopen dat het nauwelijks opvalt. Dit houdt het tempo ook constant hoog en zorgt ervoor dat de lengte van 133 minuten niet te lang is.

Tevens valt Hawks oog voor karakterisatie op. Zelfs de actiescènes lijken meer om karakter te draaien dan om actie. Persoonlijk vind ik John Wayne's rol in deze film de beste rol die ik van hem zag. Hij is wat gemener dan gewoonlijk, maar waar andere acteurs dit als aanleiding zouden nemen om wat uitbundiger te acteren lijkt dit voor Wayne eerder een uitnodiging om zich eens wat ingetogener op het scherm te vertonen. Montgomery Clifft maakt hier zijn debuut en doet in zijn jonge gedaante wat aan Tom Cruise denken. Hij weet de moeilijke combinatie tussen braafheid en charisma prima te brengen. Walter Brennan speelt een zelfde soort rol als in To Have and Have Not en Rio Bravo. In die twee films vond ik het iets beter werken, maar het blijft leuk om naar te kijken. Joanne Dru is de enige zwakte in de cast. Sommigen hadden problemen met de vrouwelijke inbreng in Rio Bravo, die daar van Angie Dickenson moest komen. Ik niet. Maar Joanne Dru's romantische plotje in Red River voelt echt aan als een verplichtertje en haar karakter komt slecht uit de verf. Haar dialogen lijken ook nergens op te slaan en dat is jammer in een verder perfect geschreven film. Gelukkig wordt ze pas na meer dan een anderhalf uur geïntroduceert en heeft ze maar een handjevol scènes. Ik kan wel over haar heen kijken voor een hoge score.

Kortom: Red River is een meeslepende film, die overigens bij mij ook nog eens een ongewone betrokkenheid bij het avontuur wist te veroorzaken. Dit vraagt om 5 sterren, toch? In principe wel en ik was ook lange tijd van plan om de hoogste score uit te delen, wat op Joanne Dru na waren de eerste 2 uur van de film nagenoeg perfect. Maar op het laatste moment gaat het nog net eventjes mis, met dank weer aan Dru, maar nu wel onherselbaar. De opbouw naar de confrontatie tussen Wayne en Clifft had niet beter gekund (alleen al het shot van Wayne die van een afstand komt aanlopen terwijl allemaal koeien voor hem aan de kant gaan is briljant) en toen het vuistgevecht eenmaal begon zat ik op het puntje van mijn stoel. En toen moest Dru het gevecht onderbreken met een zeer slecht geacteerde, moraliserend (niet voor de kijker overigens) betoog. Ik weet zelf niet precies hoe ik graag gezien had hoe het zou eindigen. Ik ging er vanuit dat Clifft Wayne zou doden of op zijn minst in een gevecht zou verslaan. Persoonlijk heb ik er echter geen problemen mee dat beide heren tot inzicht komen dat ze te veel van elkaar houden om elkaar te doden. Dit motief zit toch al heel sterk door heel de film verworven. Ook dat een vrouw uiteindelijk tussen beide komt is symbolisch logisch. Maar de uitvoering ervan werkt niet. Het is te kort door de bocht, te simpel. Er had meer de tijd voor moeten genomen.

Dit maakt de score voor de film een tikkeltje lastig. Hoe je het ook went of keert, de ontknoping van een film is toch belangrijk omdat het een laatste zin meegeeft aan de film. Hier faalt Red River dus een beetje en dat is punten aftrek. Maar het zijn tegelijk maar 2 minuten van de film. Alles ervoor kon bijna niet beter uitgevoerd worden. Daarom ga ik voor 4,5*. Het is werkelijk zo'n geniale genrefilm dat ik mild ben over de tamme afronding van het verhaal.

Hee, best wel een leuke western met John Wayne! Ook leuke bijrollen van onder andere die indiaan Quo en Groot, die de film ondanks zijn relatieve speelduur voor een western, nooit saai weet te maken. Waar de film het vooral moet hebben zijn de massale koeienscenes en de montage. Dat laatste was opvallend vlot gedaan, soms zelfs een beetje in de trend van de grote vroege Russische meesters, zoals Eisenstein. Grote smet op de film was het afgeraffelde einde.

Het speciale van deze film is mij ontgaan. Ik vind Clift wel fantastisch spelen. Maar het verhaal, Wayne en Dru vond ik minder. Dit is wel een film van de dans der bekende western-bijrollen; ik miste alleen Henry Morgan en Edgar Buchanan, mijn persoonlijke favoriete western-bijrolacteurs. De rest zat er ongeveer wel in, hetgeen misschien afleidt van het verhaal, maar toch iets aardigs heeft.

Ik wil deze nog herzien, want ik heb de film in stukjes gekeken en wellicht dat dat ook de film geen recht doet.

3*

Zeer vermakelijk en erg goed geacteerd.

Mooie plaatjes en leuk verhaal.

sommige scene's duurde wat te lang.

3,5 ster

Film uit de oude doos (ik heb de gekleurde versie op MGM gezien) met een onsympathieke rol van de zuipende John Wayne die iedereen neerschiet die het niet met hem eens is. Wel sympathiek dat hij iedereen begraaft en een woordje van god erbij doet (erg cliché voor die tijd)

Verhaal is best in orde, de beelden zien er fraai uit en de acteurs doen het ook best aardig (ook de koeien). Er valt zelfs hier en daar wat te glimlachen om die oude man met zijn kunstgebit.

Alleen jammer van het erg cliché einde wat je mijlenver zag aankomen. Het toevoegen van de erg geforceerde romance vond ik ook wel jammer (maar ja zoiets hoort nu eenmaal bij dat soort films uit die tijd), dat verpest de macho film enigszins.

Sterke western, in feite een losse remake van Mutiny on the Bounty. Film is meeslepend en goed geacteerd, alleen het eind kan echt niet. Veel te plotseling en kort door de bocht. Had ineens het idee dat ik naar His Girl Fridat zat te kijken. Enige smet op een verder wederom prima film van Hawks. 4 sterren.

Typische Hawks sfeer weer in deze uitstekende western. Ik weet niet hoe die man het doet, maar zijn films hebben altijd iets heel relaxend over zich, en vervelen eigenlijk ook geen moment. Zo ook dit prachtige western-epos, die op heel veel punten gewoon geweldig is, alleen over het einde was ik niet positief.

De film moet het voornamelijk hebben van de prachtige plaatjes die voorbijkomen. De hele reis is érg mooi en sfeervol in beeld gebracht. Ondanks dat er een hoop studio-opnames waren. Ik heb trouwens ook de ingekleurde versie gezien en daar had ik totaal geen problemen mee. De prachtige beelden kwamen juist veel beter tot zijn recht in kleur, vond ik. Ik was eerst van plan om ff te kijken hoe dat ingekleurde me beviel. Zo niet, had ik de tv op zwart/wit gezet, maar dat was dus totaal niet nodig.

John Wayne speelt hier een behoorlijk onsymphatieke rol. In dit soort rollen zie ik hem dan nog het liefst. Een fan van hem zal ik nooit worden, maar hier zette hij toch een sterke rol neer, evenals Montgomery Clift, die inderdaad makkelijk mee kon komen met Wayne. Verder waren er nog een aantal leuke bijrollen. Vooral Walter Brennan kon ik hier goed waarderen. Erg fijne acteur, die misschien wat beter op zijn plaats was in de andere western klassieker van Hawks (Rio Bravo), maar ook hier doet hij het uitstekend. Verder dus een heerlijke western met een hoop prachtige plaatjes. Het zou een kleine vier zijn geworden als ik het einde niet wat afgeraffeld zou vinden. De laatste paar minuten zijn teleurstellend. De ruime twee uur daarvoor waren geweldig.

Dus alsnog zeker wel een dikke 3,5*

Erg fijne western dit van Howard Hawks.

John Wayne is natuurlijk een westernacteur puur sang en in deze film speelt hij echt opvallend goed. Je ziet hem naarmate de film vordert steeds grimmiger worden. Maar ook Montgomery Clift doet het erg goed als zijn zoon, die tegen papa in opstand komt.

Hawks weet een goede sfeer te scheppen en toont af en toe mooie plaatjes van het woeste Amerikaanse landschap. Naast een aantal grappige bijrolletjes, is de film continu boeiend en is het hele gedoe rondom de kudde soms ook best spannend, als er bijvoorbeeld weer eens apaches uit onverwachte hoek opduiken. Sowieso vond ik het hele bijeenhouden van de gigantische kudde mooi om te zien.

Alleen het einde is, zoals hier al een aantal keer wordt aangehaald, nogal raar. Ik vond het prima dat het weer goed kwam tussen vader en zoon, de manier waarop dat gebeurde was op zich ook niet verkeerd, maar vooral de snelle omslag bij Wayne, vond ik gezien zijn karakter ietwat ongeloofwaardig. Maar goed, ik vond de rest van de film te goed, om dit de film zwaar aan te rekenen.

4,0*

Geweldige western waarvan het plot veel weg heeft van Mutiny on the Bounty. Prachtig landschap en de vele scenes met de enorme kudde (waaronder de stampede) zijn zelfs 60 jaar na dato nog spectaculair. Ondanks de vrij lange speelduur weet de film de gehele lengte te boeien. Dit komt mede door de voelbare spanning tussen John Wayne en Montgomery Clift die hier beiden goed op dreef zijn.

Ooit kocht ik het boek The great movies van William Bayer uit 1973, en hoewel je kunt discussiëren over zijn keuze zijn de stukken die hij bij elke film schreef zó enthousiasmerend dat ik per se elke titel uit de twaalf categorieën met elk vijf films wilde zien. Eén van de vijf westerns uit dat boek was Red River, maar die zag ik in de tijd dat ik nog niet bovenmatig in westerns geïnteresseerd was, dus de herinnering daaraan is al weer ver weggezonken.

        Aangezien ik noch van John Wayne noch van Montgomery Clift een fan was ben ik er in de loop der jaren ook goed in geslaagd om aan het herzien van deze film te ontkomen, maar sinds ik een steeds groter liefhebber van westerns (en trouwens ook van Howard Hawks) ben geworden vond ik dat ik deze film gezien z'n enorme reputatie toch maar eens een tweede kans moest geven. En tot mijn verbazing heeft deze film mij als een ware stempede stormenderhand veroverd – ik ben een groot minnaar van "oude" films, maar zelfs mij overkomt het maar zelden dat ik een film van pensioengerechtigde leeftijd op driekwart van de speelduur zó spannend vind dat ik gewoon benieuwd ben hoe hij af gaat lopen. Veel verhaallijntjes, veel personages, veel spanningsbogen, wellicht moet ik deze film nu nogmaals zien om hem ècht op waarde te kunnen schatten, maar vooralsnog ben ik zeer onder de indruk. Als er ooit een western "epic" mocht heten, dan zeker ook déze. (En noch Wayne noch Clift was in mijn beleving ooit beter.)

        Een gemiste ervaring waar ik jaloers op ben : hoe moet het zijn geweest om deze film in 1948 in een spiksplinternieuwe kopie in de bioscoop over je heen te krijgen?

        Overigens is er hier veel commentaar op het suffe einde. Volgens Bayer vertelde scriptschrijver Borden Chase in een interview dat hij voor zijn oorspronkelijke verhaal een heel ander einde had geschreven: John Wayne zou aankomen in Abilene, daar zou hij ernstig gewond raken in een vuurgevecht met John Ireland, en daarna zou hij een showdown met Montgomery Clift hebben, een half dozijn schoten afvuren en in elkaar zakken op een manier die duidelijk maakte dat hij stervend is. Clift en Joanne Dru nemen hem dan mee naar de overkant van de Red River, zodat hij in zijn geliefde Texas zou kunnen sterven. Maar Hawks wilde niet dat Wayne doodging, met als resultaat het huidige einde waarin Dru als een soort schooljuf de vechtende jongens uit elkaar haalt. Ik ben het ermee eens dat dat geplande einde veel beter zou zijn geweest, maar aan mijn persoonlijke waardering van de film doet dat niets af: de huidige laatste paar minuten verpesten voor mij in geen enkel opzicht het plezier en de opwinding van de eerste twee uur. Gewoon even een niet serieus te nemen misstap die de kracht en de diepte van de rest van de film onverlet laat en mijn waardering qua sterren dan ook niet beïnvloedt.

        Zie overigens ook de uitstekende review van The One Ring op 29 november 2008.

Voor zover mij bekend, met de Searchers, de enige film waar John Wayne echt een onsympathieke

rol in speelt. Al draait hij aan het einde een beetje bij, en wordt diens hardvochtige personage,

eigenlijk een beetje teleurstellend, enigszins bijgesteld. Hoe dan ook een vrij afwijkende western

rol van de Duke, in prima western.

Mooie film, die lange tijd ook heel goed is maar tegen het eind wat wegzakt. Dat komt vooral doordat Wayne er niet constant bij is dan (en de man draagt met zijn charisma wel de film) en het liefdessubplot is er maar bijgesleept en overtuigt nergens maar neemt wel veel tijd in beslag.

Maar verder dus een heerlijke prent, met een prachtig beeld van een land in opbouw. Ik zag hier ook echt het Amerika zoals het bedoeld is. Groots en de kans voor iedereen om rijk te worden, zij het dat je er weleens oneerlijk tegenin moet gaan. Maar vooral hard werken, en wellicht lukt het. De al genoemde Wayne is heerlijk, maar ook Clift geeft mooi tegenspel in een vrij ingetogen maar zeer menselijke rol. Sowieso wordt over de breedte sterk geacteerd zonder overacteren en geschreeuw (zoals in The Searchers). Alleen die typische bijrolletje van de oude domme lolbroek staat me altijd wat tegen in dit soort oude films.

Verder fijne muziek en mooie beelden van Texas. Wat vooral opvalt zijn veel modern aandoende shots (alleen al bij die oversteek met al die koeien door de rivier zit af en toe ineens een heel raar shot in, maar wel gaaf te zien) en de sterke actiescènes die opwindend zijn.4,0*.

Zag de film een 7-tal jaar geleden en niet bepaald entoesiast omwille van het slot dat niet op het niveau zat van wat vooraf ging (onwaarschijnlijke romantiek, kluchtig einde...)

Na een recente tweede visie is er natuurlijk niets veranderd aan de film maar laat ons zeggen dat de appreciatie van de filmische waarde van de film, de cattle-drive met de Red River Cross, nog is gestegen en als ooit de term cowboy-film gebruikt mag worden ipv western dan is het voor deze "Red River" met zijn spectaculaire rundertocht over 1000 mijlen en zijn begeleiders.

En het slot ? Bah, Amerikanen zijn niet schuw van een quick-romance (zit ook dik in hun films noir uit die tijd, waarom dan niet in hun westerns) en wat de kluchtigheid op het einde betreft. Wel, als twee eigenzinnige koppigaards tegenover elkaar staan, terwijl in de grond er toch nog genegenheid bestaat, dan kunnen ze best op het vergeldend moment allebei inzien dat ze alleen maar geen gezichtsverlies hebben willen lijden, maar dat de haat lang niet zo diep zat. Eindigen met een kwinkslag lost dan veel (voorlopig) op. Vooruit dan maar. Goede western.

Een nieuwe kans voor een westernfilm, en toch kan ook deze me onvoldoende overtuigen. Mooie onderstrepende muziek, dat wel. En op zich is het verhaal ook wel ok; waarbij een tijdspanne van X aantal jaar overbrugd wordt.

Maar toch kan ik er niet aan doen dat mijn interesse/aandacht af en toe afdwaalt. Er gebeurt niet enorm veel; het acteertalent heb ik (in andere westerns) al beter geweten, en het einde vind ik een ietwat gemiste kans. Jammer, want had hier op zich wel iets meer van verwacht.

Ben niet zo'n fan van John Wayne, maar hier is hij toch wel sterk bezig als starre, megalomane dictator. Prima tegenspel van de meer menselijke Montgomery Clift en ook de bijrollen, waaronder de variant op A Boy Named Sue Nadine Groot , worden over het algemeen goed ingevuld. Westerns waarin cowboys doen wat ze ook zouden moeten doen, namelijk veedrijven, vind ik ook een streepje voorhebben, al is het natuurlijk nog steeds erg geromantiseerd. Een aanval van een honderdtal indianen wordt bijna terloops afgeslagen met behulp van een vijftiental cowboys, en tussen het schieten door wordt er ook nog wat geflirt en gebabbeld alsof ze in een kroeg zitten. Vreemde scene vond ik dat. Maar Red River kent ook veel indrukwekkende delen, met duizenden runderen als nietsvermoedende figuranten, met name de oversteek van de rivier en de stampede springen er uit.

Ik ben het met het merendeel hier eens dat het einde een beetje jammer is, zeker gezien de lange aanloop en het geschetste karakter van Dunson komt dat wel als een anticlimax. Maar tot dat moment geloof je echt dat Dunson, ondanks dat hij Matt als zoon heeft aangenomen, hem zonder pardon neer zou schieten, zelfs al bleek hij gelijk te hebben gehad. Wayne maakt dat geloofwaardig en dat is knap gedaan.

Red River is op papier niet bijster origineel, maar dat is ook wel wat te wijten aan de zeer vele films die in het genre gemaakt zijn. Aan het stuur zit Howard Hawks die al een veelzijdig palmares had met films als Scarface, His Girl Friday en The Big Sleep. Later zouden nog meer pareltjes volgen als Gentlemen prefer blondes en Rio Bravo. Red River is zijn eerste western en hij brengt het er zeer goed vanaf. Hij maakte zelfs indruk op zijn rivaal John Ford, de godfather van de western. Ford was vooral overtuigd van John Wayne, die hij niet zo'n goed acteur vond, maar wel in deze film. Ze zouden later nog meer samenwerken.

Hawks is er in geslaagd om de acteurs mooi in de verf te zetten. Het is geen louter good guy vs bad guy verhaal. Alhoewel we natuurlijk de clichés krijgen van de cowboys tegen de indianen en de plaats van de vrouw. Wel wat fout, maar dat is de tijdsgeest. We krijgen twee sterren tegenover elkaar met de ervaren rot John Wayne (41 op dat moment) en de jongere Montgomery Clift (28 jaar). Voor Clift was het zijn eerste grote filmrol. Een andere stijl, een andere generatie, een andere visie. Echt goed zat het niet tussen Wayne en Clift. Er werd zelfs afgesproken dat er niet over politiek mocht gepraat worden tijdens de opnames. Beide acteurs stonden politiek namelijk ver uit elkaar. Die spanning tussen de acteurs doet wel de relatie op het scherm goed als rivalen in de film. En Hawks is er in geslaagd om hen alle twee zo weer te geven dat je niet echt met een goeie of een slechte zit. Er is voor alle twee wel iets te zeggen, ook al hebben ze gaandeweg klinkende ruzie.

In de zijlijn en als verteller krijgen we acteur Walter Brennan, die op dat moment al 3 Oscars had gewonnen. Het zou nog lang duren voor iemand dat kon evenaren. Daniel Day-Lewis, Ingrid Bergman, Jack Nicholson en Meryl Streep zijn (voorlopig) de enigen. Enkel Katharine Hepburn kon er nog 1 meer winnen. Zijn stijl is niet meer van u, maar past als gegoten in de oude westerns.

Red River is een western van zijn tijd. Met de indianen, de pistolen op zak, de stoere mannenpraat, … It's a man's world. Zo'n film zou nooit meer werken. Maar het blijft een klassieker, heerlijk om te zien en Hawks weet perfect het ritme er in te houden. Als klassieker kent de film wat slijtage, los van de invloed die de film ooit had. Maar er blijft nog genoeg over om te genieten van deze ijzersterke western.

Kennismaking met een klassieker. Heb me vermaakt met het verhaal dat aanleiding geeft tot epische plaatjes. Ze krijgen dan wel geen vermelding in de credits maar de glansrol is weggelegd voor de runderen, zonder hen geen film.

En ze worden prima begeleid door John Wayne en Montgomery Clift. Laatstgenoemde had ik al elders aan het werk gezien en ik stel vast dat hij het ook prima doet in deze western setting, als tough guy met een soft kantje. Het spanningsveld tussen beiden wordt mooi geïnitieerd, met symboliek erbij, en nadien uitgewerkt tot een climax. De nevenverhalen bevatten humor, drama en romantiek, en verder is het natuurlijk genieten van de landschappen. Goeie keuze van Howard Hawks om te gaan voor zwart wit, naar verluidt omdat hij nadruk wilde leggen op het realistische karakter van de tocht en niet zoveel vertrouwen had in de technicolor toestand in die tijd.

Zeer behoorlijke western. Het plot is onderhoudend, de zwart-witbeelden zien er goed uit en het drijven van al dat vee levert enkele spectaculair uitziende scènes op. Het acteerwerk is goed, met name het acteerwerk van en de wisselwerking tussen John Wayne en Montgomery Clift is de moeite waard. Het plot weet tot het einde de aandacht er goed bij te houden, al voelt het einde ook wel een beetje als een anticlimax. Maar een slecht einde is het zeker niet.