• 15.742 nieuwsartikelen
  • 177.914 films
  • 12.203 series
  • 33.971 seizoenen
  • 646.932 acteurs
  • 198.969 gebruikers
  • 9.370.274 stemmen
Avatar
 
banner banner

Pries Parskrendant i Zeme (2005)

Documentaire | 52 minuten
3,22 9 stemmen

Genre: Documentaire

Speelduur: 52 minuten

Alternatieve titels: Before Flying Back to Earth / Vor dem Flug zur Erde / Mama, Wat Is Leukemie?

Oorsprong: Duitsland / Litouwen

Geregisseerd door: Arunas Matelis

IMDb beoordeling: 8,7 (1.187)

Gesproken taal: Litouws en Russisch

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Pries Parskrendant i Zeme

Nadat zijn dochter een acht maanden lange behandeling van leukemie overleefde, keerde de Litouwse filmmaker Arunas Matelis het ziekenhuis de rug niet toe. Hij filmde de kinderen op de leukemieafdeling in Vilnius tijdens hun dagelijkse routine. Een leven tussen medicijnen, infusen en slangetjes weerhoudt hen er niet van door te gaan. De documentaire is doorsneden met zwartwitfoto's die kinderen laten zien midden in een lach, gaap of gebaar, zodat de tijd even wordt stilgezet.

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van dragje

dragje

  • 5098 berichten
  • 0 stemmen

De dochter, zelf leukemie patiënte, van de Litouwse filmmaker Atunas Matelis vormt het fundament voor de inspiratie van deze korte documentaire over een ziekenhuis waar kinderen met leukemie worden geholpen.

De aanwezige kinderen met deze ziekte worden door alledaagse rituelen geprotegeerd. De liefde, zorg en de routine waar zij op dagelijks niveau mee te maken krijgen legt pijnlijk maar even fascinerend bloot hoe deze kinderen met deze ziekte omgaan en hier steun aan ontlenen. Volledig bewust van de potentiële aanwezigheid van de dood maar middels hoop wordt deze mentale krachtmeting overwonnen. Hoop, een fenomeen dat niet door de regisseur wordt opgelegd maar in deze documentaire één die oprecht aanwezig is.

Mijn mening betreft een contradictie. Het is zowel gekleurd als objectief. Mijn eigen zus is destijds op jonge leeftijd, door dezelfde ziekte, overleden. Maar het beeld wat mij altijd is bijgebleven betreft die van de magische- vol levenslustige sfeer die de jonge leukemie patiënten, incluis mijn zus, teweegbrachten op de speciale afdeling in het ziekenhuis te Leiden. Het is alsof de dood alleen fysiek grip kon en kan krijgen op een kinderleven maar mentaal keer op keer het toneel moest verlaten als de grote verliesaar.

Het klinkt cliché, maar een knipoog van een kind, slechts een glimlach betreft een knipoog en een glimlach naar de dood. "Ik weet dat je er bent, maar ik geniet van het leven, ga heen!".

Het betreft een beeld dat soms de beste cameraman op deze aardbol niet kan vastleggen en daarom is het maar goed dat de regisseur bij tijd en wijlen de digitale filmcamera bij een leukemie patiënte achterliet zodat deze de camera zelf kon bedienen. Gevrijwaard van enig regie en afleiding geeft dit de kijker een beeld van waar het om draait in het leven; leef!

Deze documentaire won in 2005 de Silver Wolf voor beste documentaire onder de 60 minuten op de AIFF te Amsterdam en dit jaar nog de prestigieuze DGA onderscheiding: Outstanding Directorial Achievement in Documentary. Een onderscheiding die past bij het eindresultaat.

Een dikke 4+


avatar van lowhusky

lowhusky

  • 8230 berichten
  • 0 stemmen

9.1 op imdb, zeker kijken!


avatar van dragje

dragje

  • 5098 berichten
  • 0 stemmen

Zeker een aanrader, geen twijfel over mogelijk. Morgen (donderdag) dus op de televisie op Nederland twee.


avatar van kos

kos

  • 46685 berichten
  • 8843 stemmen

Oeioei wat is het zwaar om hier naar te kijken.

Maar ja, dat is ook het leven helaas.


avatar van Mug

Mug

  • 13981 berichten
  • 5969 stemmen

kos schreef:

Oeioei wat is het zwaar om hier naar te kijken.

Die verwachting had ik ook, maar hoe gek het ook moge klinken, ik vond het wel meevallen. En dat is positief bedoeld. Er wordt niet gekozen voor een overvloed aan tranen en miserie (wel smerig eten), maar des te meer aan hoop en 'kind-zijn'.

Verder werd in deze documentaire wel duidelijk dat foto's veel meer spreken dan bewegende beelden en interviewtjes. Prachtige foto's. Die wisten wel een gevoelige snaar te raken. 3,5*

Voor de statistieken: winnaar Zilveren Wolf IDFA 2005.


avatar van kos

kos

  • 46685 berichten
  • 8843 stemmen

Mug schreef:

(quote)

Die verwachting had ik ook, maar hoe gek het ook moge klinken, ik vond het wel meevallen. En dat is positief bedoeld. Er wordt niet gekozen voor een overvloed aan tranen en miserie (wel smerig eten), maar des te meer aan hoop en 'kind-zijn'.

Idd, en dat maakt het alleen maar moeilijker.

Verder werd in deze documentaire wel duidelijk dat foto's veel meer spreken dan bewegende beelden en interviewtjes. Prachtige foto's. Die wisten wel een gevoelige snaar te raken. 3,5*

Fantastische foto's ja, vooral die gelukzalige van die kinderen met hun moeder of verpleger. Briljant.


avatar van Vinokourov

Vinokourov

  • 3143 berichten
  • 2909 stemmen

Aangrijpende en oprechte docu in een niet al te florissant ziekenhuis. De beelden en de gesprekjes van de kinderen spreken voor zich. Het kind-zijn van de jonge patiënten wordt getoond waarbij het onderwerp leukemie in gesprekjes tussendoor niet ontlopen wordt. Een jochie (die met een litteken in zijn mondhoek) kwam volwassen over voor zijn leeftijd en dat leverde de meest boeiende gesprekken op tussen hem en regisseur Arunas Matelis. Van andere kinderen werden voornamelijk hun handelingen gevolgd. Een ontroerend moment was bijvoorbeeld een klein jochie dat zich Superman waande in de ziekenhuisgangen.