Pries Parskrendant i Zeme (2005)

De dochter, zelf leukemie patiënte, van de Litouwse filmmaker Atunas Matelis vormt het fundament voor de inspiratie van deze korte documentaire over een ziekenhuis waar kinderen met leukemie worden geholpen.

De aanwezige kinderen met deze ziekte worden door alledaagse rituelen geprotegeerd. De liefde, zorg en de routine waar zij op dagelijks niveau mee te maken krijgen legt pijnlijk maar even fascinerend bloot hoe deze kinderen met deze ziekte omgaan en hier steun aan ontlenen. Volledig bewust van de potentiële aanwezigheid van de dood maar middels hoop wordt deze mentale krachtmeting overwonnen. Hoop, een fenomeen dat niet door de regisseur wordt opgelegd maar in deze documentaire één die oprecht aanwezig is.

Mijn mening betreft een contradictie. Het is zowel gekleurd als objectief. Mijn eigen zus is destijds op jonge leeftijd, door dezelfde ziekte, overleden. Maar het beeld wat mij altijd is bijgebleven betreft die van de magische- vol levenslustige sfeer die de jonge leukemie patiënten, incluis mijn zus, teweegbrachten op de speciale afdeling in het ziekenhuis te Leiden. Het is alsof de dood alleen fysiek grip kon en kan krijgen op een kinderleven maar mentaal keer op keer het toneel moest verlaten als de grote verliesaar.

Het klinkt cliché, maar een knipoog van een kind, slechts een glimlach betreft een knipoog en een glimlach naar de dood. "Ik weet dat je er bent, maar ik geniet van het leven, ga heen!".

Het betreft een beeld dat soms de beste cameraman op deze aardbol niet kan vastleggen en daarom is het maar goed dat de regisseur bij tijd en wijlen de digitale filmcamera bij een leukemie patiënte achterliet zodat deze de camera zelf kon bedienen. Gevrijwaard van enig regie en afleiding geeft dit de kijker een beeld van waar het om draait in het leven; leef!

Deze documentaire won in 2005 de Silver Wolf voor beste documentaire onder de 60 minuten op de AIFF te Amsterdam en dit jaar nog de prestigieuze DGA onderscheiding: Outstanding Directorial Achievement in Documentary. Een onderscheiding die past bij het eindresultaat.

Een dikke 4+

9.1 op imdb, zeker kijken!

Zeker een aanrader, geen twijfel over mogelijk. Morgen (donderdag) dus op de televisie op Nederland twee.

Oeioei wat is het zwaar om hier naar te kijken.

Maar ja, dat is ook het leven helaas.

Die verwachting had ik ook, maar hoe gek het ook moge klinken, ik vond het wel meevallen. En dat is positief bedoeld. Er wordt niet gekozen voor een overvloed aan tranen en miserie (wel smerig eten), maar des te meer aan hoop en 'kind-zijn'.

Verder werd in deze documentaire wel duidelijk dat foto's veel meer spreken dan bewegende beelden en interviewtjes. Prachtige foto's. Die wisten wel een gevoelige snaar te raken. 3,5*

Voor de statistieken: winnaar Zilveren Wolf IDFA 2005.

Aangrijpende en oprechte docu in een niet al te florissant ziekenhuis. De beelden en de gesprekjes van de kinderen spreken voor zich. Het kind-zijn van de jonge patiënten wordt getoond waarbij het onderwerp leukemie in gesprekjes tussendoor niet ontlopen wordt. Een jochie (die met een litteken in zijn mondhoek) kwam volwassen over voor zijn leeftijd en dat leverde de meest boeiende gesprekken op tussen hem en regisseur Arunas Matelis. Van andere kinderen werden voornamelijk hun handelingen gevolgd. Een ontroerend moment was bijvoorbeeld een klein jochie dat zich Superman waande in de ziekenhuisgangen.