Puppet Master vs. Demonic Toys (2004)

En dit is dan nog een groot understatement!

Met de poppen van de Puppet Master reeks en het demonische speelgoed van Demonic Toys bij elkaar had dit een hele leuke film kunnen worden, maar het is echt onvoorstelbaar wat een grote troep er uiteindelijk uit is gekomen.

Het plot is te belachelijk voor woorden en heeft echt totaal niets meer te maken met de oude series waar deze film uit geboren is. Ook het acteerwerk is om te huilen. En dan met name meneer Feldman en die idiote stem van hem. Maar eerlijk is eerlijk, ook op alle andere vlakken (montage, score, camerawerk) straalt de film enkel en alleen amateurisme uit. Het leek wel zo'n rampzalige RTL 4 zondagmiddag film.

Nu had Puppet Master vs. Demonic Toys nog best leuk kunnen worden als het wat leuke zelfspot, wat lekkere knulligheid of wat fijne gore effecten zou bevatten. Maar ook dit ontbreekt volkomen. Geen drupje bloed en geen seconde humor is er, gedurende de anderhalf uur dat deze veel te lange film duurt, te ontdekken. Tja, en hiermee ontbreken toch praktisch alle elementen die de voorgaande delen zo leuk maakten.

En als dan zelfs de poppen, waar het immers allemaal om draait, tegenvallen, dan is het einde zoek. Zowel het demonische speelgoed als Toulon's poppen zijn een soort metamorfose ondergaan en zien er écht niet meer uit (zie als voorbeeld op de cover alleen al hoe de Jack in the Box compleet verkracht is). Nee, het is moeilijk te vatten hoe de makers van deze film álles hebben kunnen verpesten. Wat heet, dit is zelfs nog slechter dan Dollman vs. Demonic Toys. En geloof me, dat zegt genoeg.

Niets minder dan de allerlaagste score voor deze wanhopig slechte film. Had met de juiste mensen achter het stuur een erg leuk filmpje kunnen worden, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Hoop toch nog steeds dat er ooit weer een leuk deel van de Puppet Masters of de Demonic Toys komt. Maar ik smeek ze op de knieën om nooit meer zoiets als dit te doen.

0,5 sterren.

Pinhead, Jester, Blade en Six Shooter strijden tegen Baby Oopsy Daisy, Jack Attack en Grizzly Teddy. Deze crossover neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, de personages zijn leuk geacteerd en de poppen zijn natuurlijk altijd tof. Wanneer Baby Oopsy Daisy weer schunnige teksten uitkraamt, kan ik het niet laten te lachen. De overige grappen zijn te flauw voor woorden, maar wel geslaagd. Ik denk dat zo'n film als deze alleen leuk is, wanneer je de eerdere Puppet Master-films of Demonic Toys hebt gezien. Heb je dat en kan je ze waarderen, dan moet je deze zeker niet missen!

You see this bruise? This is reality! Baby Oopsy kicked my butt!

Full Moon brachten jarenlang hun films uit via Paramount Pictures, maar nadat deze uit elkaar gingen, moesten ze bezuinigen op hun budgetten maar wilden wel proberen om zoveel mogelijk films uit te geven. Zodoende maakte ze een deal met Sci-Fi Channel (voordat ze zichzelf SyFy noemden) om twee van hun franchise samen te brengen, wat uiteindelijk resulteerde in Puppet Master vs. Demonic Toys.

Nu had Full Moon niet heel veel inbreng bij deze productie en het was duidelijk SyFy die de touwtjes in handen had. Dit betekende geen naakt, minimaal bloed (er is een ogen-uit-je-hoofd--ontploffing) en bovendien geen Leech Woman. Enfin het treffen draait om de stukken speelgoed; Blade, Pinhead, en Six-Shooter staan aan de goede kant (Jester is er ook maar doet niets) en de kwade kant wordt vertegenwoordigd door Baby Oopsie, Grizzly Teddy en Jack Attack.

Het verhaal is prima voor het grootste deel, maar een beetje voorspelbaar, en hoewel de poppen en speelgoed over het algemeen vrij onbelangrijk zijn, doen ze tenminste iets. Ook krijgen we tenminste een eindgevecht tussen de hoofdpersonages neef Robert Toulon (Corey Feldman) met zijn dochter Alex en Erica Sharpe (Vanessa Angel) van Sharpe Toys. Daarnaast is de gehele film voorzien van een kerstfeest-sausje Niet slecht, niet geweldig, maar zeker wel vermakelijk.

We're not weird, honey. Everybody else is

Dat de Puppet Master franchise in een neerwaartse spiraal zit was al duidelijk geworden uit de vorige delen. Het vet was wat van de soep en films als The Legacy waar hoop en al 7 minuten aan nieuw materiaal zit.. Het doet eender welke reeks sowieso weinig goeds. Dan het maar eens terug over een andere boeg gooien moeten ze gedacht hebben waardoor je een nieuwe Demonic Toys crossover kreeg: deze keer komen de Puppets van Toulon tegenover Baby Oopsie Daisy en co te staan. Die vorige Demonic Toys crossover (Dollman vs Demonic Toys) vond ik nog redelijk en bovendien werd deze film geregisseerd door Ted Nicolaou!

Hij is verantwoordelijk voor Bad Channels en dat is eigenlijk de leukste Full Moon film die ik tot nu toe heb gezien. Het vreemde is echter dat dit eigenlijk een film is die volledig is gemaakt zonder medewerking van Charles Band of iemand van Full Moon Pictures. Band noemt deze film dan ook niet canon in de - sowieso al van de pot gerukte - chronologie van de personages en dan kun je je vooral afvragen waarom dit überhaupt gemaakt is. Zeker als je dan ook nog eens bekijkt dat ze nieuwe poppen hebben moeten maken en in het geval van de Demonic Toys is dat miserabel mislukt. Blade en co zien er nog redelijk uit (al mist Six Shooter wel die heerlijke grijns vind ik) maar verder voelt dit wel erg hard als een buitenbeentje in de reeks aan. Een soort van kerstfilm waar weinig tot geen horror in zit en je kunt je vooral afvragen wat het had gegeven als het oorspronkelijke plan was doorgegaan om van dit plot de vierde Puppet Master film te maken. Dat verklaart ook meteen het gemis van Leech Woman en Torch aangezien die in de gebeurtenissen van deel 3 aan hun einde kwamen.

Het is ook moeilijk voor te stellen dat dit van dezelfde regisseur is als van Bad Channels. Waar dat nog een lekker van de pot gerukt filmpje was met een geweldige soundtrack en eigenlijk echt nog wel fijne personages, is hetgeen hij hier 12 jaar later aflevert niet zo denderend. Corey Feldman was zo één van die kindacteurs die ik altijd wel kon waarderen met rollen in The Goonies, Stand By Me en Gremlins maar als volwassen acteur is die gewoon vreselijk. Een geforceerde stem en een uitstraling die vooral komisch bedoeld moet zijn? Ik weet het niet. Dan vond ik Danielle Keaton als dochterlief Alex nog een leukere toevoeging (weinig hoop echter dat die dus nog ergens gaat opduiken als ver familielid van Toulon) en Vanessa Angel is nog een redelijke slechterik. Het is hem echter toch vooral om de poppen (en het demonische speelgoed) te doen en gewoon het feit dat het merendeel eruit ziet als een goedkope kopie.. Het kost de film een halfje.

Om dit nu op hetzelfde niveau te zetten als The Legacy is me echter een brug te ver en hoewel dit één van de langere delen in de franchise is, irriteerde het me ook niet zo hard als bijvoorbeeld Curse of the Puppet Master. Het is echter wel te merken dat de glorieperiode ondertussen ver achter ons ligt en die situeert zich toch vooral rond deel 3 en 4. Ik ben nu echter al zover gekomen, laat ik de rest maar compleet maken.

1.5*

Binnen het horrorgenre zijn crossoverfilms altijd wel een leuk idee, vooral wanneer het tussen goedkope concepten gaat. Dan heb je natuurlijk een wat minder grote aanhang om tevreden te stellen en kan je als regisseur en scenarioschrijver meer van de creatieve vrijheid genieten. Regisseur Ted Nicolaou is echter geïnteresseerder in de weinig imponerende personages en de uitwerking van de uitgekauwde inhoud, waardoor de uiteindelijke showdown veel te lang op zich laat wachten en slechts minuten mag duren. Het maakt vooral een bedriegende en onoprechte indruk, aangezien je er wel mee aan de haal gaat binnen de marketing en er uiteindelijk amper wat mee aanvangt. Toch zijn alle poppen best lollig, doet Corey Feldman het prima en omtrent het geheel genoeg vermakelijke pulp (alhoewel lelijk in elkaar gestoken). Vanuit een kwalitatief standpunt slaat het allemaal volkomen nergens op, maar dat valt nog enigszins te vergeven binnen dit soort producties. Dat geldt echter niet voor de uitermate teleurstellende finale.