Hellzapoppin' (1941)

Dodelijk vermoeiend, maar ook met briljante vondsten. Inderdaad zeer a-typische komedie met een razend tempo. Zag hem een aantal jaar terug als Zomergasten-film. Film die het verdient meer gezien te worden.

3,5*.

Yes, folks, this is Hellzapoppin'!

Een tijd geleden was ik naar een documentaire over Chick Webb gaan zien (The Savoy King: Chick Webb & the Music That Changed America voor de geïnteresseerden en staat ook op de site trouwens) en daar lieten ze een fragment zien uit Hellzapoppin'. Het was een dansscène en ze zag er werkelijk verbluffend uit. Verheugd was ik dan ook toen bleek dat Cinema Zuid een kleine maand later de film ging uitzenden. Volk was er weliswaar amper (alleen schandaalfilms zoals Last Tango in Paris trekken blijkbaar volle zalen), maar dat kan de pret niet deren.

Vooral omdat er geen ondertiteling aanwezig was waardoor het gebrek aan geroezemoes erg welkom was. Buiten dat ene fragmentje uit The Savoy King had ik totaal geen idee waarover Helzapoppin' eigenlijk ging en eerlijk gezegd, dit had ik niet kunnen voorspellen. Vanaf de eerste minuten houdt de film er een waanzinnig tempo op na en wordt de ene na de andere leuke scène op je afgevuurd. Vrouwen aan het spit, veel massa scènes, spelen met de fourth wall, wat leuke visuele effectjes, flauwe doch amusante running gags, … Chic en Ole draaien er hun hand niet voor om en het is dan ook zonde dat de finale uiteindelijk wat te zwak aanvoelt. De energie waarmee de film binnenkomt (en geruime tijd weet vol te houden) is een mokerslag, in de goede zin van het woord, maar de finale is met uitzondering van een enkel momentje niet memorabel. Al moet ik erbij zeggen dat het me wel erg moeilijk lijkt om het eerste deel van de film te overtreffen.

Beetje jammer ook van het samengooien van de muzikale intermezzo's. Ben er sowieso al geen enorme fan van, maar ze hadden hier wel wat verspreid mogen zitten. Op een bepaald moment schakelt Martha Raye gewoon van het ene nummer over naar het andere en dan is mijn aandacht toch wel weg. Gelukkig blijft de Lindy Hop scène even indrukwekkend als in The Savoy King. Die choreografie is werkelijk niet na te doen. Qua cast is dit van het gebruikelijke niveau dat je bij dit soort films kunt verwachten. Chic Johnson en Ole Olsen zijn een vorm van de typetjes zoals Abbott & Costello en Laurel & Hardy en we krijgen er zelfs Shemp Howard (Three Stooges!) nog als extra bij. Leuk detail, Hellzapoppin' werd genomineerd voor een Oscar voor het nummer Pig Foot Pete. Dat nummer zit echter niet in deze film, maar in Keep 'Em Flying van Abbott & Costello dat uit hetzelfde jaar stamt.

Bewonderenswaardig dat de film zijn hoge tempo (dat komedies vandaag de dag niet lijken te hebben) toch voor zo lang weet vol te houden. Naar het einde zakt het geheel een tikkeltje in, maar dat neemt niet weg dat dit een film is die gerust wel wat meer bekendheid mag hebben. Tof om zo van die vergeten pareltjes te ontdekken.

Kleine 4*

Origeel, absurd, burlesk met naast een pak slapstickscènes toch ook heel wat verrassend, komische dialogen.

Lijkt me ook wat satirisch naar de Amerikaanse musical toe, maar hekelig wordt het nooit.

Bijzonder geslaagd is het ballet en het heel merkwaardig, energiek optreden van Martha Ray

Musical buiten reeks.