It's Always Fair Weather (1955)

leuke film met gene kelly een beetje ondergewaardeerd.

Gezien op TCM, ik had de film opgenomen. Helaas stond het einde er niet op, dus een complete beoordeling kan ik niet geven. Tot en met het moment dat Doug Hallerton dronken zijn nummer zingt vond ik het een uitermate onderhoudende film. Drie vrienden die samen gediend hebben in W.O. II en bij thuiskomst afscheid van mekaar nemen in een bar, met de belofte elkaar daar tien jaar later (dus in 1955) weer te treffen. Onveranderd uiteraard en met dezelfde sympathie voor elkaar. Dit blijkt echter niet helemaal zo uit te pakken...

Donen & Kelly.

Apart toch hoe het kan vergaan met de populariteit van een film door de eeuwen heen. het duo Donen & Kelly zorgden voor twee van de grootste musicals doorheen de tijden, maar hun derde film is amper bekeken, ook aardig lastig te vinden.

Wat deze nu zoveel slechter maakt is me niet echt duidelijk. Bevat zowat alle kenmerken van hun eerdere successen, is wat mij betreft ook niet veel beter of slechter te noemen. Twee tapscenes die er tussenuitspringen (de rollerskates maar ook zeker de afvaldeksels), verder veel luchtige grapjesserij, ditmaal zelfs geen vervelende recap die de film onnodig zou gerekt hebben.

Gewicht komt in deze film wel duidelijk op Kelly te liggen, terwijl er toch drie hoofdpersonages zijn. Aan z'n companen heeft Kelly niet echt al te veel, dat muisje (Michael Kidd geloof ik) kan ook niet echt de schoene van Sinatra vullen.

Maar verder genoeg voer voor fans van dit type musical.

1.0*

Ik volg het even niet - waarom kijk je plots al die oude Hollywood musicals?

Na dat ik een week geleden On The Town gezien had smaakte dit toch wel naar meer, zodoende dat ik uitkwam bij dit filmpje wat niet geheel toevallig ook van en met Gene Kelly is.
De film begint erg leuk en straalt gelijk een positieve energie uit, na dat 10 jaar verstreken zijn en ze elkaar weer zagen was ik toch wel erg benieuwd hoe de film de rest van de tijd ging invullen.
Eigenlijk had ik het minst met het personage van Michael Kidd en werd het personage van Dan Dailey voor mij persoonlijk ook pas later in de film interessanter. Het is vooral Gene Kelly die de show steelt, maar dat is misschien ook niet zo heel verwonderlijk? Stiekem miste ik Sinatra wel een beetje.
Het einde is dan wel weer erg leuk, het gevecht gaf na deze best wel lange opbouw zeker een feel-good gevoel!

Voor mij persoonlijk niet zo leuk als On The Town, maar zeker vermakelijk en de moeite waard.
3*