Son of Frankenstein (1939)

In dit derde deel gaat de zoon van dokter Frankenstein (Basil Rathbone) in zijn kasteel wonen. Dit tot afschuw van de dorpelingen die jaren geleden werden geteisterd door het monster. Igor (Bela Lugosi) blijkt nog te leven en wil het monster (Boris Karloff) weer tot leven wekken voor zijn eigen snode doeleinden.

Son of Frankenstein heeft een veel langere speellengte van zijn voorgangers, namelijk zo'n 100 minuten. Ik heb me zeker niet verveeld. Het is natuurlijk fantastisch om de grote horroriconen Lugosi en Karloff in één film te kunnen zien. De sets zien er wederom fantastisch uit en de climax van de film is werkelijk prachtig! Als je Frankenstein en de Bride kon waarderen, moet je zeker zijn Son gaan zien!

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan! De zoon (Basil Rathbone) van de beruchte dokter Frankenstein komt te wonen in diens kasteel en zet de experimenten met het beruchte monster (Karloff) voort. Een ander horror-icoon, Bela Lugosi, komt als overbehaarde assistent Ygor ook nog in het stuk voor. Kortom met de grote namen zit het wel goed in deze sequel.

Het plot zelf is erg eenvoudig, nooit verrassend en eigenlijk best saai te noemen. Maar met de aankleding kan Son of Frankenstein zich gelukkig meten met zijn twee voorgangers. Dit deel bevat eveneens klassieke donkere horror-decors met schaduwen die lukraak alle kanten beslaan. Uiteraard geen topper zoals Bride of the Frankenstein, maar alleraardigst is het zeker .

Natuurlijk, de brille en de zwarte humor van James Whale ontbreken, het tempo ligt af en toe aan de lage kant, en Boris Karloff krijgt veel te weinig te doen. Maar de film heeft toch ook een aantal enorme kwaliteiten: Lionel Atwill gaat als inspecteur Krogh heerlijk over the top ("One doesn't easily forget, Herr Baron, an arm torn out by the roots!") zonder daarbij gezichtsverlies te lijden; Basil Rathbone is opmerkelijk perfect als Wolf von Frankenstein, met precies de juiste combinatie van integriteit en arrogantie, bedachtzaamheid en opvliegendheid, intelligentie en hubris, zelfbeheersing en nervositeit; en de volgens mij sterk door het Duitse filmexpressionisme beïnvloede set vormt bijna een personage op zichzelf. Aardige climax ook, hoewel de impact daarvan bijna teniet wordt gedaan door de stompzinnige coda. Al met al een waardige afsluiting van een klassieke trilogie voordat met het Karloff-loze Ghost of Frankenstein het verval begon.

Rathbone als Baron Wolf is de reden dat dit derde deel voor mij de beste Frankenstein is van de originele trilogie. Dit deel staat veel dichterbij de eerste Frankenstein van Whale. Wat vreemd is, aangezien deze niet door Whale is geregisseerd en het veel te melige Bride of Frankenstein wel. Son of Frankenstein is in alles een welkome toevoeging aan het ontstaan van het monster. Hoe de curiositeit de overhand krijgt bij Baron Wolf is fascinerend en brengt tegelijkertijd een spanning met zich mee die het tweede deel volledig ontbeerde. Geen idee of ik nog meer Frankenstein's ga kijken (met name die uit de 40's en 50's), maar dan heb ik met deze in ieder geval een waardige afsluiter voor de 30's Universal films.

Ik vind deze persoonlijk ook beter dan Whale's 'Bride of...'.
Basil Rathbone weet te overtuigen in zijn rol als de 'zoon van...' Wolf von Frankenstein. Zijn familie, gespeeld door Josephine Hutchinson (vrouw) en Donnie Dunagan (zoon) komen dan weer wat minder over. Hutchinson is nogal standaard en Dunagan is eerder irriterend. Ik veerde dan ook op toen het monster op het punt stond om hem in een kokende zwavel put te gooien, maar helaas mocht het van de regisseur niet zo zijn.
De film komt verder wat traag op gang, maar wanneer Ygor (grappig karikatuur gespeeld door Bela Lugosi) en het monster (weer vol overtuiging gespeeld door Boris Karloff) wat meer in actie mogen komen word het wel beter en vermakelijker om naar te kijken.
Verder is vooral de aankleding van het kasteel soms wat opvallend te noemen. Gewaagde sets die er goed en sfeervol uitzien. Ook het ondergrondse lab is wel mooi gevonden. Het originele lab was natuurlijk half vernietigd in de voorgaande film, dus men heeft het op deze manier op een leuke manier opgelost. Alleen een beetje apart dat opa en vader Frankenstein daar begraven liggen.
Door het degelijke acteer werk van Rathbone, Lugosi en Karloff en de aparte toevoeging van de karikaturale Krogh (gespeeld door Lionel Atwill) is dit een best vermakelijke afsluiter geworden van de Frankenstein trilogie geworden.
Vooral leuk voor de liefhebbers van het origineel: 3/5*.

De minste van de drie Frankenstein films. Dit deel vond ik te langzaam op gang komen, en bevat een vrij kleine rol van het monster van frankenstein. Wel sfeervol, en een spannend einde waarin het monster door Wolf von Frankenstein in kokende olie wordt geschopt . De speelduur die dit keer een stuk langer was, had wat mij betreft best de speelduur van de vorige twee delen kunnen aanhouden. Nadat het tweede deel iets beter was, is het toch een teleurstelling dat het niveau daarna juist minder wordt. Overigens is de rol van Lugosi best leuk.

‘he cannot die, your father made him live for... always’

Vier jaar gingen voorbij nadat we de laatste keer het monster waren tegengekomen. En ditmaal verdient het ook daadwerkelijk de benaming ‘monster.’ Direct na de introductie van Wolf von Frankenstein (Basil Rathbone, later bekend geworden als Sherlock Holmes) die niet alleen zijn vader Henry von Frankenstein, maar ook het monster verdedigt, wordt duidelijk dat zijn komst samen met zijn familie naar het plaatsje Frankenstein niet zonder gevolgen zal blijven. Waarom noem je in hemelsnaam je dorp naar iemand die je verondersteld te haten?

Daarnaast komt Boris Karloff, die voor de laatste maal het monster speelt, veel minder aan bod. Zonder noemenswaardig eigen denken volgt hij zonder meer de instructies van Ygor (Bela Lugosi) op om als wraakneming dorpelingen te vermoorden. De daadwerkelijke schurk is daarmee feitelijk dan ook Ygor. Het zwaartepunt van de film lig dan ook veel meer in het conflict tussen Wolf-Ygor-Krogh.

En dan is er nog de toevoeging van het verschrikkelijke brave jongetje Peter von Frankenstein (Donnie Dunagan) Tenenkrommend zeg hij zijn avondgebedje op, spreekt keurig met twee woorden en als een engeltje spreekt hij altijd de waarheid. Over de aankleding kan ik dan wel weer een stuk positiever zijn. Deze leek op een soort ver-Amerikaanse versie van de Duitse Expressionistische stille films. Over alles hangen schaduwen, die een sfeer van onheil benadrukken. Vooral de trap in het kasteel van Frankenstein kreeg een haast Escher-achtige uitstraling. Deze sfeer werkte alleen als het wordt toegepast op een langere film. En met 100 minuten is dit dan ook de langste van de Frankenstein-serie (en zo voelt nu en dan ook) Al met al is het nog wel een solide Frankenstein-film geworden.