The BFG (2016)

Mooi gemaakt, maar het verhaal wist me niet constant mijn aandacht te trekken. Naar het einde toe vond ik het wel dat de oplossing heel simpel uitgevoerd wordt en totaal niet overtuigend werd gebracht.

Tegenvallend slot zonder meer. 6/10

Uitstekend avontuur/familie/fantasie film...

Uitstekend verhaal...

Perfect gemaakte reus...

Uitstekend muziek/geluid voor Dolby Digital Atmons 7.1!!

Perfect super mooi 3D beeld, prachtig...

Uitstekend camerabeweging...

Heerlijk genoten, zou nog een keertje kijken...

Top!

Grijze middenmoot.

Niet zo heel bijzonder, deze verfilming, maar al bij al nog net genietbaar. Het is een familiefilm en dat is er duidelijk aan te merken. Alle scherpe kantjes die er aan zouden kunnen zitten, zijn eraf geslepen: weinig tot geen spanning, geen schrikmomentjes met een of andere eng uitziende reus, wat uitbundige kleurtjes en geurtjes, noem maar op.

De laatste 20 minuten zijn vrij zoutloos, zelfs voor een braaf kinderfilmpje als dit.

Vrij brave casting verder. Dat meisje doet het oké, evenals Mark Rylance die een goede stem heeft (en er ook juist gebruik van maakt) voor zijn rol.

Steven Spielberg is een veilige keuze om een kindvriendelijk filmpje af te leveren, wat hem spijtig genoeg ook heel voorspelbaar maakt. The BFG is gestript van elke verrassing of elk spatje originaliteit. Echt sfeervol is het zelden, al belooft het begin nog wel wat. In de designs van de reuzen en hun leefwereld ben ik wellicht nog het meest teleurgesteld.

2,5

I has a boo boo

Ik denk dat elk kind vroeger wel in aanraking is gekomen met het werk van Roald Dahl en daar positieve herinneringen aan heeft overgehouden. Persoonlijk ben ik altijd meer fan geweest van Charlie and the Chocolate Factory, The Twits en The Witches maar ik meen me nog te herinneren dat The BFG ook nog wel regelmatig passeerde. Echter het boek in geen jaren meer gelezen en ook de tekenfilm heb ik bij mij mijn weten niet gezien, dus was het hoog tijd om me nog eens onder te dompelen in de wondere wereld van de Big Friendly Giant.

Het was bovendien een gratis openluchtvertoning op groot scherm en hoewel ik het weer compleet verkeerd had ingeschat en er een serieuze wind stond, bleef ik toch (hier en daar wat klappertandend, iets wat opgelost werd toen ik tijdens de pauze een bakje heerlijk warme popcorn aanschafte) kijken naar hetgeen Steven Spielberg hier op het scherm toverde. Toveren is dan ook een woord dat de lading dekt en in dat opzicht is het dan ook jammer dat naar het einde toe die magie verdwijnt. Heel dat segment met de majesteit (wel een leuke knipoog naar Ronald Reagan waarvan wel eens gezegd wordt dat die regelmatig een powernapje nam in het Witte Huis) voelt wat overbodig en geforceerd aan. Kan het me ook absoluut niet meer herinneren uit het boek, dus toen zal dat ook geen grote indruk hebben achtergelaten. Wat overblijft is vooral een sfeervolle film waarbij het genieten is wanneer BFG zelf het onderwerp is. Dat vreemde taaltje dat hij de gehele tijd uitkraamt, die grot waarin hij woont, de 'spelletjes' die de andere reuzen met hem spelen, ...

Spielberg en John Williams zijn twee handen op één buik, althans wel met eens een sporadische uitzondering, maar als ik eerlijk moet zijn? Ik begrijp niet goed wat er nu juist zo geweldig is aan Williams. Heeft best wel wat leuke dingetjes gemaakt, maar de score die hij voor The BFG maakt voelt aan als een flauw aftreksel van zijn score van Harry Potter. De muziek is dus niet de grote meerwaarde aan de film, die eer is weggelegd voor Mark Rylance. Die trekt als BFG himself de film compleet naar zich toe en overtuigt in werkelijk elke scène, wat voor zo'n digitale trukendoos toch wel een knappe verdienste is. Over Ruby Barnhill als de kleine Sophie ben ik iets minder te spreken. Zeker in het begin is ze een nogal vervelend wicht, het kan volgens mij niet de bedoeling zijn dat je als kijker hoopt dat ze snel door één van de reuzen opgepeuzeld zal worden..

Hoeveel van de magie is van Dahl en hoeveel is van Spielberg? Het boek zit te ver weg in mijn herinnering om hier echt een gefundeerde mening over te geven. Mijn gevoel zegt echter dat The BFG geen geslaagde familiefilm is omdat het van Spielberg is, het is namelijk een geslaagde familiefilm omdat het van Dahl is. Tof gemaakt en al maar vooral Rylance houdt het allemaal boeiend en zelfs hij kan de ietwat makke climax niet verhelpen. Toch een aangename zit in ieder geval.

3.5*

Voor de verandering een keertje met mijn moeder een film gekeken: dus een typische familiefilm uitgekozen. Ik heb het boek vroeger gelezen net als een aantal andere boeken van Roald Dahl. Het is helaas te lang geleden dus het was tijd voor een opfrissing dacht ik. Mijn moeder had er nog nooit van gehoord (as usual). Zij vond de film uiteindelijk wel goed, ik verre van.

Er is maar 1 ding goed aan deze film en dat zijn de visuals en misschien de soundtrack. Aan al de rest is te weinig aandacht besteed. Vooral aan de casting van een deftig meisje dat niet zo irritant overkomt als het meisje uit de film. Geen idee hoe ze heet maar ik hoef het ook niet te weten. De trollen zijn niet eng, de personages zijn heel vlak en zelfs de reus weet maar heel soms te boeien. Het komt ook een beetje te kinderachtig over, nochtans begon het nog vrij volwassen met een ietwat creepy sfeertje. Die sfeer was echter snel weg en kwam eigenlijk nooit echt nog terug. Heel jammer maar een langdradige film als deze is niet kijkbaar zonder sfeer. Duidelijk een flop en aangezien het een Spielberg is krijgt die nog een half sterretje lager. Hopelijk herpakt ie zich bij zijn volgende film. 1* dus.

Chasing dreams.

Wat is er toch aan de hand met Spielberg de laatste jaren. Na Minority Report heeft hij niet een echte uitschieter meer gemaakt. Hij speelt het de laatste jaren wel erg op safe en maakt geen projecten meer die tot de verbazing spreken. Erg jammer van de man die onze angst voor haaien groter maakte, ons in Dino's liet geloven en ons aan het huilen kreeg door naar een Alien te kijken die graag naar huis wilde gaan.

BFG is een film die het vooral moet hebben van momenten. Als je de film als geheel neemt, blijft deze niet overeind staan. Te veel saaie momenten of momenten die je helemaal niets doen. Daarbij roept Spielberg vooral de vraag op of hij nu het gevoel probeert op te roepen wat je hebt ervaren toen je het boek las, of volgt hij nu de tekenfilm tot in de details. Hetgeen waar ik dan vooral aan moest denken tijdens het kijken, was vooral de animatiefilm. Een ander punt waar de film geen punten scoort is de speelduur. 2 uur is veel te lang. Vooral het begin is erg saai. Opvulling wat helemaal niets toevoegt aan de beleving van de film. En elementen die je wel interesseren, worden niet uitgediept. Zo wordt er nagenoeg niets verteld over de wereld waarin de reuzen leven. Hoe komen al die spullen zoals een reuzenrad daar?

Toch heeft BFG wel zijn momenten. De scene waarin de voor het eerst samen op pad gaan durf ik toch wel een van de mooiste scenes die Spielberg heeft gemaakt in zijn carrière te noemen. Deed me op momenten zelfs denken aan de climax van Close Encounters. Maar ook het bezoek aan de koningin zorgt voor erg leuke momenten. Helaas dat Spielberg niet datzelfde niveau voor de hele film weet vast te houden en veel te veel probeert in te spelen op gevoelens van nostalgie in plaats van iets Spielberg eigen te maken.

Rylance is de perfecte keuze om de reus te vertolken. Hij heeft een bepaalde mimiek die geen enkele andere acteur bezit. Ook zijn accent past perfect bij het personage. Ook Barnhill doet het erg goed en er is duidelijk een chemie met Rylance aanwezig. De rest van de (voice) cast voegt niet veel toe aan het geheel en laten ook weinig van zichzelf zien. Maar dat ligt ook aan Spielberg die zijn focus vooral op Sophie en BFG richt.

Qua performance capture is dit weer een goed voorbeeld wat acteurs kunnen opbrengen om een geanimeerd personage tot leven te wekken. Andy Serkis staat natuurlijk op eenzame hoogte bovenaan, maar Rylance komt er dichtbij. Niet altijd even subtiel gedaan. Maar dat kun je hem ook niet kwalijk nemen, het blijft gewoon een moeilijke vorm van acteren. Jammer dat de effecten er dan erg cartoony uitzien in vergelijking met de rest van de film. Spielberg gaat duidelijk voor de "as real as possible" aanpak. Maar de animaties voelen helaas heel erg "off". Ik weet niet of dat de intentie van Spielberg was, of gewoon een budget probleem. Het is gewoon niet de kwaliteit van CGI die we van Spielberg gewend zijn. Verder ziet de film er natuurlijk kundig gemaakt uit. Van camerawerk en belichting tot de mooie sets.

Erg degelijk gemaakt met een aantal erg leuke en mooie momenten. Als geheel werkt het helaas een stuk minder. Erg jammer. Hier had Spielberg veel meer mee gekund dan hij nu heeft gedaan. Hij houd zich heel erg in en toont niet echt ballen meer in zijn projecten. BFG maakt vooral weer duidelijk dat het uitkijken naar een nieuwe Spielberg film allang verleden tijd is.

The BFG is niets meer dan een jeugdfilm en dan kan het zijn dat volwassenen lichtjes ontgoocheld de film afsluiten. Ik bekeek hem gisteren overigens ook in het bijzijn van mijn kinderen die het natuurlijk geweldig vonden. Ik iets minder en behoudens de iets te lange speelduur - 90 minuten ware voldoende geweest - valt Spielberg op zich weinig te verwijten. Het boek van Roald Dahl wordt tot in de puntjes gevolgd al dacht ik dat het einde toch net iets anders was.

Het boek was ontzettend grappig, spannend en las enorm goed weg. De film was dit in veel mindere mate. Soms pakt de mayonaise niet, een goed boek is niet altijd zomaar een goede film en omgekeerd. Een boek heeft meer oog voor verbeelding en fantasie, een film kauwt meer voor waardoor de magie van een boek wat verdwijnt. De woordversprekingen zijn heerlijk in het boek, in de film kwam het vrij slungelachtig en zelfs irritant over.

Visueel zit de film erg mooi in elkaar. Reuzenland, de dromen, het nachtelijke Londen in de openingsscène, de zonsopgang en avondschemering, het wegmijmeren van Sophie en de GVR ... Prachtig! Het grootste gebrek is het feit dat de film vrij langdradig is en maar blijft aanslepen. Zo verdwijnt de spanning en de magie van een ijzersterk verhaal. Neem daarbij de vlakke actiescènes - speciaal voor de kinderen onder ons - en je krijgt een flauw afkooksel. Geen verbeelding meer, het is wat het is, het is wat je ziet...

“Never get out of the bed. Never go to the window. Never look behind the curtain.”

Zelfs Steven Spielberg heeft wel eens een miskleun. The BFG ziet er schitterend uit en het acteerwerk is prima, maar de film lijkt maar niet op gang te komen. Het is allemaal ontzettend traag en saai, en het script laat veel steken vallen. Dit mag dan een kinderfilm zijn, iets van een spanningsboog had wel gemogen. De film voelt aan als een 9 uur durende documentaire over pinguïns, en zelfs de pinguïns zijn waarschijnlijk nog interessanter dan de grote vriendelijke reus.

Een betere Spielberg.

Al ga ik hem niet teveel credits toeschuiven, hulde aan het wonderbaarlijke voice werk van Mark Rylance. Hij brengt de BFG echt helemaal tot leven, in combinatie uiteraard met het smakelijke taaltje van de reus. Daar weet de film eigenlijk perfect op te leunen. Als leuke tweede is er ook nog Jemaine Clement, die het ook zeker niet verkeerd doet.

Daarnaast ook een hoop wat de film tegenwerkt. Barnhill is een onuitstaanbaar klein wicht en het laatste half uur, eigenlijk alles bij de queen, had integraal geschrapt kunnen worden. Wat een vervelend stuk film, dan waren de scenes in Giant Country een stuk beter te verteren.

Visueel is het verder ook wel oké. De reus en omgeving zijn mooi gemaakt, al zie je ook hier toch ook alweer wat technisch verval. Snel voor een film die twee jaartjes oud is. Verhaaltje is verder ook redelijk simpel uitgewerkt, maar voor iemand die het origineel niet kent stoort dat niet echt.

Laatste half uur was overbodig en je zit de hele film lang met een vervelend kind opgescheept, daartegenover staat dat de reus wél erg geslaagd is. Half om half dus.

2.5*

Niet slecht.

Spielberg waagt zich opnieuw aan een animatiefilm. Deze haalt echter niet het niveau wat Spielberg eerder deed in The Adventures of Tintin (2011) . Ondanks dat is dit zeker geen slecht filmpje en niet vervelend om te volgen.

Het verhaal is niet heel moeilijk, en is overduidelijk op kinderen gericht dus enge dingen zul je hier niet zien. De animaties zien er goed uit, en weet Spielberg toch wel een aantal fraaie dingen neer te zetten. Soms is het wel heel zoet, maar dat is de film vergeven.

Het verhaal is vrij simpel, en sommige dingen zijn wel heel overdreven, maar ondanks dat is dit een redelijke productie geworden.

Zonder Mark Rylance had deze iets te brave verfilming van het geliefde boek van Roald Dahl waarschijnlijk zelfs niet het niveau van Steven Spielbergs Tintin-fiasco gehaald. BFG vertoont wel onaangename overeenkomsten met die film, met de overdadig zwierige cameravoering en een matig gebruik van CGI. Ruby Barnhill zet hoofdpersoon Sophie neer als een wat tuttig, betweterig weesmeisje en komt daardoor niet al te sympathiek over. Maar ondanks het gebruik van motion-capture weet Mark Rylance de Grote Vriendelijke Reus neer te zetten zoals de fans van het boek hem kennen, dus met al de menselijke kwaliteiten en tekortkomingen die deze reus zo geliefd maken.

Een leuke en lieve film, enigszins basic qua plot en met een erg simpele climax, maar met veel aandacht voor sfeer en detail. Ruby Barnhill vond ik niet zo bijzonder, Mark Rylance daarentegen sleepte me helemaal mee met die droevige blik in zijn ogen – hem vond ik de belangrijkste troef van de hele film. En ben ik de enige die in de Bloodbottler het gezicht van Daniel Craig dacht te herkennen? Jammer van dat sentimentele gedoe met die dromen, maar verder best geslaagd.

Om nostalgische redenen wilde ik deze live-action film héél graag zien. De tekenfilm heb ik vroeger heel vaak gezien en wie weet heb ik het boek destijds ook wel gelezen. Ik herinner mij dat ik het geweldig vond, dus hop ik zette de film aan. Helaas vond ik hem tegenvallen. De film is absoluut mooi gemaakt en de grote vriendelijke reus lijkt verrassend veel op de tekenfilmversie. Maar het pakte mij niet. Dit werd op het einde beter toen de koningin in beeld kwam, maar toen was het eigenlijk al iets te laat. Misschien dat het verhaal interessanter is voor kinderen doordat het nieuw is en er zoveel te ontdekken en te zien valt, maar voor mij als volwassene was het vrij saai. Het scheelde dan ook niet veel of ik had hem vroegtijdig uitgezet.