The Fountain (2006)

Net gezien, moet mijn brein het nog laten verwerken. Eerste indruk is trouwens wel erg goed, dus dat zit al wel snor.

Vanavond maar weer eens opgezet, en eigenlijk gewoon mijn favoriete film ooit gezien, niks minder. Met name hat laatste kwartier is ongekend mooi. Eigenlijk niks wat er op deze film aan te merken valt. Voor de rest verwijs ik naar eerdere recensies.

De nieuwe nummer 1.

Visueel erg aantrekkelijke film met een dito soundtrack.

Toch kon ik me niet echt laten meeslepen in de vertelling.

Wat te zweverig naar mijn smaak.

Ondanks dat ik hier maar 3* aan geef is deze film toch zeker bijzonder te noemen en zou ik iedereen aan raden om te gaan kijken.

Hier ben ik het vrijwel geheel mee eens. Na Pi (5*) en Requiem (4*) is dit een enorme tegenvaller. Ik heb deze film eigenlijk enkel gekocht omdat Aronofsky de regisseur is, maar hij heeft de hoge verwachtingen niet waargemaakt.

Film kent een vrij zwak verhaal dat ook nergens naartoe lijkt te werken. Dat gedoe met die futuristische scènes was heel erg storend, zodat er vrij weinig boeiends overblijft om te kijken.

Ook ik kon na de eerste 15 minuten aan zien komen dat dit niet mijn film zou worden. De overige 75 minuten kropen dan ook grotendeels (een enkele scène kon me nog wel bekoren) tergend langzaam voorbij.

1,5*.

Als je plichtmatig naar een film gaat kijken....omdat 'men' het een mooie film vind.....dan heb je niet bepaald een open 'filmblik'. De cinematografische oester blijft gesloten. Voor mij is doorslaggevend om de intentie van maker te achterhalen. Die intentie houdt de filmmaker, als hij verstandig is, als pokerkaarten voor zichzelf. Wij als filmkijker spelen het spel mee door de parels in de film te willen ontdekken. Veel films bevatten geen parels...ze spelen plichtmatig op populaire verwachtingen in. Dit is wat Darren Aronofsky met deze film absoluut niet doet....integendeel!

Wat ik zo bewonderendswaardig aan deze Aronofsky film vind, is de, zo op het oog, naieve aanpak van het onderwerp rouw....zowel van degene die van het leven afscheid moet nemen als degene die achterblijft....'Eva' bedenkt een verhaal dat haar situatie en gevoelens vertaalt en 'Adam' is de held die vecht voor haar behoud en met gevoelens (die van haar en uiteindelijk ook die van hemzelf) geconfronteerd wordt....Haar gevoelens zou je kitsch kunnen noemen...(maar is het dat wel?..voor mij niet)...die gevoelens doordrenken, al lezend, zijn bewustzijn.
Zijn isolement en vernedering, als verliefde wetenschapper, wordt perfect in al zijn futuristische eenvoud (hiernamaals) verbeeld door die bol.

Misschen leuk om te weten: het woord 'sfeer' komt uit het grieks: 'sphaira' dat sfeer, bol, globe maar ook een bal om mee te spelen kan betekenen...

beetje off topic, hoewel....Darren Aronofsky's eigenzinnigheid (goddank!) doet me denken aan de Duitse filosoof Peter Sloterdijk.
Ook hij is beschuldigd van New Age. Zijn belangrijkste hoofdwerken zijn: Kritiek der cynische rede en Sferen.....in dat laatste beschrijft Sloterdijk, bombastisch maar fascinerend, hoe de mens in zijn persoonlijke bol, bel of blaasje (denk b.v aan: adem en taal) leeft ...en de mens in gemeenschap schuimbellen vormen...en 'men' is de schuim der aarde.....

Typische ''je moet er van houden'' film. Het scoort bij mij redelijk goed, maar ik had liever andere acteurs erin gezien. Vooral Rachel Weisz doet het voor mij niet echt.

Het geheel is wel prachtig, heerlijke visualisatie

Een vrij heftige film. Echt zo'n film die vrij saai is tijdens het kijken, maar na het zien van het einde vind je het een subliem werk. Het werkt op een erg psychologische en vermoedelijk emotionele manier. Ik zou de film zeker niet nog eens willen zien komend jaar, maar desondanks een geweldige ervaring. Ik had het einde graag in de bioscoop gezien.

Visueel erg mooi, maar inhoudelijk een beetje flauwe onzin. Aan het begin lijkt de film heel wat, maar de parallellen tussen de diverse verhaallijnen en bestaande verhalen zijn snel te herkennen. Wat overblijft is een prachtig geschoten film met prima acteerwerk, maar een flauw verhaaltje dat mij niet bijzonder wist te bekoren. Gelukkig dat de sfeer door de eigenzinnigheid van de film ook dik in orde is.

3*

Goeie film, knap verhaal en knap in beeld gebracht, apart.............wel weer heeeel anders dan Requiem for a Dream. Het steekt allemaal wel goed inelkaar, de realiteit en de fictie, goed geacteerd ook.

Aronofsky... *zucht* Denk niet dat het ooit iets wordt tussen ons

Zelden een regisseur gezien die keer op keer zulke pretentieuze onzin op zo'n bombastische, bijna groteske manier totaal verschoont van ook maar het geringste spoortje zelfspot of humor op film kan zetten.

In eerste instantie leek deze film me nog wel mee te vallen. De aangehaalde thematiek kan interessant zijn, Lord of the Rings-achtige scènes zijn wel aan mijn besteed en de film straalt duidelijk wat meer rust uit dan zijn twee voorgaande werkjes. Maar... Toen ging ik eens nadenken over wat ik nu eigenlijk gezien had.

De uiteindelijk uitwerking van rouwverwerking, verlies van een onvoorwaardelijk liefde wordt op zo'n belachelijk slechte manier uitgewerkt dat gaandeweg de film me steeds verder kwijtraakte. De totale onzin stapelt zich maar op en op, totdat de doorzichtige en enigszins kitscherige zeepbel wel moet ploffen. De scènes en de verhaallijn van de hedendaagse tijd waren echt belabberd. Slechte scriptmatige truukjes om het verhaal gaande te houden en nogal opzichtig en bijna banaal getoonde emoties op precies de verwachte momenten. De hier aangehaalde tegenstelling tussen de wetenschappelijke ratio en het menselijk gevoel wordt gereduceerd tot new-age tegeltjeswijsheden niveau. Kan er absoluut niet warm of koud van worden als het op deze manier gebracht wordt.

Over de toekomst (?) wil ik eigenlijk al helemaal niet al te veel woorden vuil maken want dat ging sowieso nergens over en snap ook helemaal niet wat de toegevoegde waarde hiervan nu was. Dat hele gedoe rond die boom raakt kant noch wal.

Verder donderen we een hoop zaken op mekaar die lekker vaag en interessant zijn maar niets met elkaar te maken hebben zoals; Tai-Chi, Boeddhisme, Adam en Eva, Maya's en wat nog niet meer voor een zweverige nonsens. Tekenend voor The Fountain, het wil alle kanten op maar gaat eigenlijk nergens heen. En wat een simpele eindconclusie zeg naar al dat gedoe...

Typisch weer zo'n project waaraan de maker zich weer eens flink vertild lijkt te hebben.

2* voor de soms, toegegeven, wel aparte beelden en de Mezquita in Cordoba (tip voor degene die eens echt iets moois en bijzonders willen zien).

Nah, op naar The Wrestler dan maar binnenkort

Idem, onbetwist.

Heh.

Mijn derde Aronofsky beviel me weer goed. Drie verhalen lopen feilloos door elkaar heen maar sluiten ook bij elkaar aan in één enkel thema. Daarbij gaat Aronofsky weer helemaal los met zijn regie, met als hoogtepunt het laatste kwartier en één specifiek shot (het ondersteboven shot van de weg met lantaarnpalen die omgezwiept wordt). Minpuntje is misschien dat de thema's van de film voorop staan en dit vertaald wordt door dialogen en acteerwerk die erg basaal en recht voor zijn raap zijn. Er zit denk ik geen regel tekst in de film die niet het thema benadrukt. Dat is een beetje jammer, iets subtieler had van mij wel gemogen, met name op het einde waar constant dezelfde zinnen (Finish it) worden aangehaald.

Vind die review zelfs nog waziger dan The Fountain Inadequate resonantie

Heh.

Hij maakte hiervoor al twee sterke films, maar met The Fountain lijkt Aronofsky me nog het meest te betoveren. Je hebt als kijker in het begin nog geen idee waar de film heen wil en achteraf blijkt dat maar goed ook. De film weet je te overdonderen en te verrassen. Naast visueel adembenemend mooi en op muzikaal gebied erg appetijtelijk ook een flinke kudos voor de cast. Met name Jackman bewijst hier opnieuw één van de betere acteurs van zijn generatie te zijn in wat misschien wel zijn sterkste werk tot nu toe genoemd mag worden. Rond het einde ging The Fountain iets te over-the-top naar mijn smaak, maar verder was het voornamelijk genieten. Normaal doet dit me niet zo bar veel, maar The Fountain heeft iets heerlijk onweerstaanbaars.

4 sterren.

Veel recensies vertellen al dat het een briljante film is. Vandaag was het de 2e keer dat ik hem zag (gisteren de 1e keer) en vind hem steeds beter en vooral mooier te vinden. Met recht een van de betere films die ik heb gezien. Hij kan nog stijgen.

4.0*

Tijdje geleden gezien maar ik vond het niet heel boeiend. Beetje romantisch gezeik (wat ik me kan herinneren) en veel vaagheid.

Allemaal heel erg vaag, maar ik snap hem gewoon niet denk ik Misschien moet ik hem nog maar een keer gaan kijken.

Ik vind Rachel Weisz ook slecht trouwens.

In drie verschillende settings word 1 verhaal verteld,,
klinkt simpel, is het ook wel.

Ik verwachtte een iets moeilijkere film (Tarkovsky achtige toestanden) maar dat viel best mee,, het verhaal word op een intelligente manier verteld zonder al te veel bochten te nemen. Kleine details worden grote aanknopingspunten,, de film wilt graag begrepen worden. Als je dan al begrepen word en ook New Age beelden schaamteloos in je film propt (full-frontal buddha houding)... vind ik dat je als regisseur tof werk aflevert

De gebeurtenissen rond Isabel (of iz) waren erg goed gebracht. Haar karakter werd niet echt uitgediept maar je weet wel mee te leven met Tom,, net als wat zijn baas zegt: "she is such a amazing person".

Visueel vond ik het verhaal uit het boek The Fountain slecht weergegeven,, het einde waar de ridder eindelijk zijn Quest voltooid heeft vind ik dan wel weer erg mooi. Het allermooiste was natuurlijk de verlichting van Tom bij de boom des levens.

Afijn,, een mooie film met een fijne opbouw en bevredigend einde.

*4,0

Ik sta zeer open voor alle soorten films, vind een film niet gauw saai, erger me niet zo snel aan overdreven veel sentiment of quasi-diepzinnigheid, maar dit was toch wel het toppunt van saaiheid, overdreven sentiment en quasi-diepzinnigheid.

Wat ik hier heb gezien lijkt meer op een hersenspinsel onder invloed van veel drugs over de meest absurde manier hoe het verlies van een naaste kan worden beleefd dan iets anders.

Ik had niet veel anders verwacht na de quasi-diepzinnige omschrijving, maar ik hoopte toch stiekem dat de beschrijving de lading niet zou dekken. Helaas, hij wordt inderdaad "met zichzelf en zijn onderzoeksdoelen geconfronteerd" en "de levenbeschouwelijke crisis die de onderzoekers moet doormaken doet hem" inderdaad "beseffen dat er meer is dan alleen wetenschappelijke feiten".

Klinkt niet heel erg interessant en dat is het ook niet. Misschien lag het eraan dat ik niet stoned ben, niet zo'n yoga-fan ben of te rationeel ben voor deze film. Mensen die wat meer van sprookjes/fantasiefilms houden kunnen dit natuurlijk wel een leuke film vinden.

Jammer, ik vond Requiem for a Dream en Pi wel mooie en leuke films.

Dat de film toch nog een 2.5 krijgt is omdat de beelden wel mooi gemaakt waren, al vond ik die net als de rest van de film aan één stuk door over the top. Hugh Jackman vond ik goed spelen, maar Rachel Weisz vond ik niet erg goed (maar kan ze ook niet veel aandoen in zo'n film).

Ik raad het niemand aan, tenzij je echt zeer benieuwd ben na het lezen van de beschrijving...

Ik ben de meest rationele persoon die ik ken en houd toch van deze film. Al kan ik goed begrijpen dat mensen dit maar niks vinden.

Dit wist ik niet. Nooit geweten, bedankt!

Ik heb toch de spoiler even overgeslagen omdat ik er nu nog middenin zit.

Wat bedoel je met "plichtmatig naar een film kijken?". Ik denk dat ik het deels begrijp. Zo heb ik, denk ik, Australia gezien. Het leek mij niet een film waar ik weg van zou zijn maar ben door de positieve reacties toch gaan kijken.

Wat je bedoelt met de intentie van de filmmaker te achterhalen vind ik nobel, maar spreekt dat soms niet gewoon je gevoel over een film tegen?

Ik ga 'm nog even afkijken. Tot zoverre vind ik 'm prachtig.

Interessant verhaal en leuk uitgewerkt, maar niet een film die ik nog ooit terug wil zien. Ik ben niet echt een fan van Hugh Jackman, maar hier doet hij het best oke, ook Weisz doet het weer erg sterk. De rest krijgt niet echt veel te doen, jammer van het talent van Ellen Burstyn.

Na een recensie te hebben teruggelezen heb ik wel door waar het over ging, dat was in het begin nog wel even wennen. Het verhaal schakelt snel tussen droom en realiteit.

Best een goede film, maar verder doet hij me niet zoveel. De herkijkwaarde is te laag voor een hogere score dan 3.5* Ander werk van Aronofsky is beter.

wat een ontzettende flauwe en traage film. Ik had er zoveel van verwacht na hier die lovende berichten te hebben gelezen, maar de film raakt me totaal niet. En ondanks dat Hugh Jackman er in speeld die ik toch een goed acteur vind blijft de film in mijn ogen heel saai en dan druk ik me nog zacht uit.

beslist niet mijn type film

De vergankelijkheid van de mens is een eeuwige thema waar veel over is gesproken en geschreven. Darren Aronofsky verwerkt dit thema op een zeer fraaie manier in The Fountain.

De hoofdpersoon Tommy Creo is op zoek naar een remedie voor de dood, hij is namelijk op de vlucht voor de eindigheid. Het einde van het leven van zijn geliefde, betekent namelijk het begin van zijn eenzaamheid in het universum. Het bestaan tart alle redelijkheid en Tommy Creo is zich hier van bewust. De weg die hij aflegt in de verschillende tijdperken is soms pijnlijk om te zien. De score versterkt deze zwaarmoedige sfeer, en zorgt voor een brok in de keel. Het einde is daarentegen een lichtpunt in de duisternis, de special effects zijn werkelijk oogverblindend mooi.

The Fountain is een imposante film en één van de mooiste films van de afgelopen jaren. 5*

Nu heb ik alles gezien behalve pi.

vond tot nu toe het minste van aranofsky.

misschien omdat ik de 3e achterelkaar zie, wie weet.

Desalnietermin vind ik dit een aparte film, met wederom een 'goed' einde.

Een vage, saaie film (meer kan ik er echt niet van maken) met een wonderschone, meer dan fantastische sountrack van Clint Mansel.

En dat was eigelijk de reden dat ik de film heb af gekeken.

Wowwww..............ik heb deze film al meerdere keren gezien en iedere keer opnieuw it takes my breath away..........waanzinnig mooi en raakt je zo diep.

Waanzinnig mooie muziek ook.

Een absolute must voor iedere "echte" film liefhebber.

Een dikke 5 van mij

Yara