Return of the Living Dead: Rave to the Grave (2005)

De eerste drie Return of the Living Dead films kan ik altijd erg waarderen; een leuke combinatie van horror, humor en veel onzin. Sowieso kan het combineren van horror en humor goed uitpakken, helaas is daar in deze film erg weinig van te merken. De (make-up) effecten zien er leuk uit en weten voor een aantal aardige scènes te zorgen, maar meer positiefs is er over Rave to the Grave helaas niet te melden. De film is namelijk een nogal flauw, niet-grappig en soms zelfs irritatie- verwekkend product geworden.

De makers lijken op sommige momenten vergeten te zijn dat het om een horror/komedie gaat, want de film neemt zichzelf een aantal keer veel te serieus. En als de film dan eens grappig probeert te zijn, slaat de humor meestal totaal niet aan. Verder zijn de personages niets waard, is het plot te dom voor woorden en zitten er aardig wat momenten in de film waarop de fast-forward knop op de afstandsbediening goed van pas kwam.

Nee, regisseur Elkayem wist met zijn vermakelijke film Eight Legged Freaks toch beter humor en horror te combineren, want hier bakt hij er weinig van. Geef mij Braindead maar. Voor een paar amusante scènes en hier en daar een klein beetje leuke onzin kunnen er toch nog wel twee kleine sterren vanaf.

2 sterren.

Maybe there's money inside, stamelt de knul (Peter Coyote) nadat hij een van de welbekende zombiecontainers aanschouwt. Nu zal dit bij een willekeurige debiel niet door zijn hoofd schieten en al helemaal niet bij iemand die reeds een heel zombie-avontuur in het zogehete 'Necropolis' heeft de rug heeft. Want jawel, het gaat om dezelfde personages als in deel vier. Althans, degenen die het overleefden. Maar het is zo'n vervolg waarin wel dezelfde acteurs zitten die zelfde personages vertolken, alleen weten ze van niks meer. Erg irritant is dat, want gaat het nu om een sequel, een remake, een spin-off? Normaal zou ik er niet zo'n punt van maken, maar de film zelf is allesbehalve goed te noemen. Deel vier was nog wel vermakelijk, maar nu lijkt het meer op zo'n American Pie rip-off. Maar dan met zombies. Na een half uur had ik het al wel gezien. Skippen.

Inderdaad is het super irritant dat de hoofdrolspeler van het vorige deel 4, nu in dit deel ineens van niks lijkt te weten, Hij ziet dan ook de zelfde containers en vraagt zich af WAT ZOU ER TOCH INZITTEN ??? ja hoor. Slaat echt nergens op. De zombietrip door middel van drugs van het groene gas is dan best leuk verzonnen maar zo werkelijk slecht uitgewerkt in dit geheel, wetende wat er in het vorige deel is gebeurd. Dit had beter een losstaand deel kunnen zijn.

Het heeft waarschijnlijk meer te maken met de erbarmelijk staat waarin het zombiegenre zich momenteel begeeft, maar terugkijkend op de (flauwe) genrefilms van deze periode... vind ik ze eigenlijk best acceptabel. Een film die net als Day of the Dead 2: Contagium (2005) puur op naam wordt afgeschoten. Geheel terecht wanneer je ze vergelijkt met de ''vorige delen''. Maar losstaand van de klassieke voorgangers zie ik hier niets kwaads in. Return of the Living Dead: Necropolis (2005) was al best de moeite waard (3*), deze gaat in principe op dezelfde voet door maar doet er een schepje kaas bovenop. Extreem cheesy; de mode, de typetjes, de muziek... Het is een tijdscapsule die je liever niet ziet, maar net als bij een verkeersongeval kun je toch niet wegkijken. De naam werkt niet mee en het helpt dan ook niet dat de Tarman hier z'n terugkeer maakt als directe referentie, maar leuk is het wel.

De vorige film van regisseur Ellory Elkayem was wat grimmiger vormgegeven, maar Rave to the Grave toert weer een komische kant op. Nu was komedie nooit de sterkste kant van deze reeks (ik realiseer me dat ik daarmee een minderheid vorm) en deze film brengt daar weinig verandering in. Saaie personages moeten een weg zien te vinden door saaie situaties en doen dat op saaie achtergronden, wat vervolgens uitgesmeerd wordt over een (saai) anderhalf uur. De finale brengt wat meer actie en die gesmolten zombie wordt weer tot leven gebracht (voor slechts twee scenes), maar daar is het meeste positieve wel mee benoemd. Opvallend is dat Elkayem voortdurend inzet op effecten waarin iemand op zijn of haar achterhoofd wordt gebeten, ik meen dat ik dit in zijn laatste twee zombiefilms al een stuk of 15 maal ben tegengekomen. Het wekt een gemakzuchtige indruk, dat met de overige objectieve elementen aanzienlijk wordt versterkt. Een typerend direct-to-video prulletje.