South Pacific (1958)

idd echt rampzalig deze film, was het niet omwille van het belabberde verhaal, dan zeker omwille van de acteerprestaties en de technische fouten die erin zitten, waaronder een vliegtuig dat met een gat in de staart gewoon blijft verdervliegen. ik heb mijn best gedaan hiervan te genieten, maar ik heb me meer zitten ergeren dan iets anders. 1,5 sterren geef ik dit, en dan is dat nog mild van me.

Een filmmusical, die het naar mijn bescheiden mening vooral moet hebben van zijn prachtige muziek. Volgens mij hebben Rodgers en Hammerstein nooit een mooier lied geschreven dan het sfeervolle “Some Enchanted Evening”, als musical song schier onovertroffen. Geen wonder dat gerenommeerde zangers en zangeressen als Perry Como, Jo Stafford, Bing Crosby e.a. het nummer aan hun repertoire toevoegden. Frank Sinatra heeft het zelfs drie keer opgenomen. Trouwens het hele album was een buitengewoon succes. In Engeland stond het eind jaren ’50 meer dan twee jaar lang doorlopend aan de top.

Volgens mij komt het vooral door de mooie muziek dat de film destijds overal ter wereld ongekend populair was. Zo draaide hij in een bioscoop in Londen onafgebroken gedurende 4½ jaar! Afgezien van de muziek ben ik over de film zelf niet zo enthousiast. Maar met nummers als “Happy Talk” en “I'm in Love with a Wonderful Guy” mogen ze mij altijd lastigvallen.

Tenslotte wil ik nog wijzen op de opvallende boodschap over racistische indoctrinatie:

It happens after you are born. (...)

You've got to be taught to be afraid of people whose eyes are oddly made and people whose skin is a different shade. You've got to be taught before it's too late, before you are six or seven or eight, to hate all the people your relatives hate.

Dat is duidelijke taal!

Aangekondigd als een klassieker en het is inderdaad een heel klassieke Hollywoodstudio musical uit de jaren 50.

Vergeten we het lange saaie begin, de bespottelijke oorlogssituaties en willen we ons aan de romantiek houden, dan worden we onweerstaanbaar meegesleurd in een resem schitterende songs van het duo Richard Rodgers-Hammerstein II. Zelden zo'n collectie bijeengehoord, te beginnen met het gevoelig, doordachte "Twin Soliloquies" ("Wonder how I'd feel"), eigenlijk de prelude tot de hoofdbrok "Some enchanted evening". Maar er is ook nog "This nearly was mine" en wat me wel erg beviel "Younger than Springtime", maar dat is wel een stuk wishful thinking.

Hoe dan ook, precies door de muziek viel de film nog best mee en eigenlijk was de choreografie en cinematografie in zijn geheel en voor die tijd zeker niet slecht.

Toch wel een mindere musical en ik hou veel van het genre om ook de cheesy films meestal te omarmen. Nochtans met het bekende duo Rodgers & Hammerstein dat met The Sound of Music en The King and I mooie musicals maakte. Regisseur Joshua Logan kreeg mee een Pulitzer Prize voor co-writing van South Pacific. Andere tijden zeker?

De film is een pastelversie van WOII en lijkt eerder op een Elvis-film dan een charmante Broadway musical. De cast is vrij middelmatig en het verhaal kabbelt maar verder. Als je dan niet kan terugvallen op boeiende choreografieën of leuke liedjes, is de film snel uitgezongen. In die tijd was het een kaskraker, maar ondertussen toch wat in de vergeethoek geraakt.