South Pacific (1958)

De slechtste film in mijn verzameling van musicals. een schoolvoorbeeld van 'slechte regie en slechte mise-en-scène'. Enkele liedjes zijn aardig, maar het geheel is aanzienlijk slechter dan wat Rodgers & Hammerstein in bijvoorbeeld Oklahoma! muzikaal presteren. Wanstaltig is het rood- of groenfilter dat op willekeurige momenten over het beeld wordt getrokken 'om een mystieke sfeer op te roepen'.

idd echt rampzalig deze film, was het niet omwille van het belabberde verhaal, dan zeker omwille van de acteerprestaties en de technische fouten die erin zitten, waaronder een vliegtuig dat met een gat in de staart gewoon blijft verdervliegen. ik heb mijn best gedaan hiervan te genieten, maar ik heb me meer zitten ergeren dan iets anders. 1,5 sterren geef ik dit, en dan is dat nog mild van me.

The longest running number one album, both consecutively and non-consecutively, is the soundtrack of the film South Pacific. It had a consecutive run of seventy weeks from November 1958 to March 1960 (meaning it was number one for the entire year of 1959), and had further runs at the top in 1960 and 1961, making a non-consecutive total of one hundred and fifteen weeks.

In 1959 én 1960 het bestverkochte album in de UK. En dan zo weinig bekeken?

Het is op zich vreemd een musical te verwijten dat het een weinig substantiële, té leeghoofdige én kleurrijke film is dan goed is voor een mens of enig levend wezen kan verdragen. Het geldt immers voor meer (veel) musicals. Maar dit is er weer één, bijna ondraaglijk. Alleen verteerbaar doordat de kleurrijkheid wordt doorgevoerd buiten de aankleding, maar ook in kleurfilters, rookgordijnen en dergelijke optische illusies. Zo'n geheimzinnig sprookjeseiland... Je zit stil te hopen dat het een Godzilla herbergt en de peanuts een geheime natuurkracht losmaken die alles verwoestend blijkt.

Bijna niet te geloven: dit was de highest grossing film aan de box office in dat jaar: 1958. Bij de Oscars deed de film dan weer helemaal niks. Hoe ironisch, de winnaar in dat jaar is de film die ik tot nu toe beschouwde als de meest lege en vervelende musical die ik kende: Gigi (1958) (en zo'n beetje de slechtste best picture winnaar ever in mijn ogen).

Een musical waarin slechts één actrice (Mitzi Gaynor) werkelijk zingt, en al de overige acteurs en actrices gedubd zijn door "ghost-singers"

Een feit dat genoemd werd in 'Secret voices of Hollywood'.

Een bijzonder interessante documentaire die deze week te zien was op BBC TV, en waarin heel wat lang verborgen gebleven geheimen van de "droomfabriek" aan het licht kwamen.

South Pacific is een vreselijke saaie uitgerekte sepia kleurige aanval op je IQ met als enigste redding het onverwoestbare I'm In Love With A Wonderful Guy. Vooral de rest hebben we hier vooral te maken met 2derangs Rodgers & Hammerstein liedjes die niet erg slecht zijn maar gewoon totaal niet weten te boeien. Koppel dit aan een goede dosis jaren 50 racisme, een vreselijke geel tint over heel de film en een sleurend saai verhaal heb je hier een van de grootste draken uit de musicals klassiekers.

Een filmmusical, die het naar mijn bescheiden mening vooral moet hebben van zijn prachtige muziek. Volgens mij hebben Rodgers en Hammerstein nooit een mooier lied geschreven dan het sfeervolle “Some Enchanted Evening”, als musical song schier onovertroffen. Geen wonder dat gerenommeerde zangers en zangeressen als Perry Como, Jo Stafford, Bing Crosby e.a. het nummer aan hun repertoire toevoegden. Frank Sinatra heeft het zelfs drie keer opgenomen. Trouwens het hele album was een buitengewoon succes. In Engeland stond het eind jaren ’50 meer dan twee jaar lang doorlopend aan de top.

Volgens mij komt het vooral door de mooie muziek dat de film destijds overal ter wereld ongekend populair was. Zo draaide hij in een bioscoop in Londen onafgebroken gedurende 4½ jaar! Afgezien van de muziek ben ik over de film zelf niet zo enthousiast. Maar met nummers als “Happy Talk” en “I'm in Love with a Wonderful Guy” mogen ze mij altijd lastigvallen.

Tenslotte wil ik nog wijzen op de opvallende boodschap over racistische indoctrinatie:

It happens after you are born. (...)

You've got to be taught to be afraid of people whose eyes are oddly made and people whose skin is a different shade. You've got to be taught before it's too late, before you are six or seven or eight, to hate all the people your relatives hate.

Dat is duidelijke taal!

Aangekondigd als een klassieker en het is inderdaad een heel klassieke Hollywoodstudio musical uit de jaren 50.

Vergeten we het lange saaie begin, de bespottelijke oorlogssituaties en willen we ons aan de romantiek houden, dan worden we onweerstaanbaar meegesleurd in een resem schitterende songs van het duo Richard Rodgers-Hammerstein II. Zelden zo'n collectie bijeengehoord, te beginnen met het gevoelig, doordachte "Twin Soliloquies" ("Wonder how I'd feel"), eigenlijk de prelude tot de hoofdbrok "Some enchanted evening". Maar er is ook nog "This nearly was mine" en wat me wel erg beviel "Younger than Springtime", maar dat is wel een stuk wishful thinking.

Hoe dan ook, precies door de muziek viel de film nog best mee en eigenlijk was de choreografie en cinematografie in zijn geheel en voor die tijd zeker niet slecht.

Toch wel een mindere musical en ik hou veel van het genre om ook de cheesy films meestal te omarmen. Nochtans met het bekende duo Rodgers & Hammerstein dat met The Sound of Music en The King and I mooie musicals maakte. Regisseur Joshua Logan kreeg mee een Pulitzer Prize voor co-writing van South Pacific. Andere tijden zeker?

De film is een pastelversie van WOII en lijkt eerder op een Elvis-film dan een charmante Broadway musical. De cast is vrij middelmatig en het verhaal kabbelt maar verder. Als je dan niet kan terugvallen op boeiende choreografieën of leuke liedjes, is de film snel uitgezongen. In die tijd was het een kaskraker, maar ondertussen toch wat in de vergeethoek geraakt.

(Leek me helemaal niks deze film en daarom ook nooit gezien. In al die jaren ook niks gemist. Het is dat Mitzi Gaynor erin speelt anders denk ik nu nog niet gezien. Bijna dvd gekocht maar gelukkig niet maar voor het geval dat ik hem toch weer tegenkom is dit bericht bedoeld.)

Waarom zo'n lange speelduur? Anders dan the Sound of Music duurt het iets langer voor er gezongen wordt dat is met Bloody Mary. Gaat eigenlijk nog wel aardig van start maar na het eerste nummer holt de film achteruit, vooral door vervelende cast. Iedereen die van oude jaren '40/'50 muziek houdt moet een aantal liedjes bekend in de oren klinken. Was namelijk ook al een Broadway musical van in 1949. I'm gonna wash that man right outa my hair, I'm in love with a wonderful guy, Happy talk ...vrolijke liedjes maar ik vond hoe ze in de film werden neergezet ook niet echt aantrekkelijk (anders dan bijvoorbeeld Oklahoma). Kleurfilters vond ik ook niet zo geweldig. Zelfs Gaynor kwam niet prettig op me over. (Haar filmcarrière liep nu al langzaam ten einde, daarna zou ze nog succesvol tv-werk doen.)

Maar goed dat het nog steeds een zeer geliefde (musical)film is geloof ik best wel. (Alleen die mensen zitten gewoon bijna niet op deze site en dat zal wel zo blijven).