Marie-Octobre (1959)

Eén van de allerlaatste succesfilms (In 1963 volgde nog "Chair de Poule") van Julien Duvivier.
Het thema van een aantal mensen samen te brengen die een mysterie of moord trachten op te lossen is in de filmwereld niet nieuw, maar hier is het toch heel bijzonder met het zoeken naar een verrader in een verzetsbeweging, 15 jaar na de feiten.
Traditiegetrouw is er één locatie (wat een prachtig decor) en Duvivier castte heel wat Franse namen, die uiteraard instaan voor heel degelijk en overtuigend acteerwerk.
Spannend is de film zeker want tot het einde is een verrassende wending nooit veraf.
Gaat het om een afrekening van een oorlogsverraad, uit het optreden van alle verdachten zou men toch enige maatschappelijke kritiek vanwege de cineast op de Franse naoorlogse samenleving kunnen afleiden (Het zich zelf bovenal beschermen, het doorschuiven van verdachtmakingen, de noodzaak van een schuldige te vinden, de onwaardigheid van de persoonlijke wraak...).
Zag een keurige, nog dit jaar gerestaureerde versie en lees nu dat er ook een remake is uit 2008, met Nathalie Baye (die kan dat zeker aan) in de hoofdrol, maar als film niet met dezelfde impact als deze goedgemaakte "Marie-Octobre" uit 1959.

Eenakter met een topcast die tot het einde toe boeiend bleef. Hoewel inderdaad wat schematisch van opzet doet dat weinig afbreuk, en werd ik toch redelijk het verhaal in gezogen, uiteraard steeds mijn verdenkingen verschuivend zoals de film ook beoogt. Dat de film me op het einde toch nog verraste is wel een verdienste, mede omdat Duvivier de verleiding weerstaat kleine maar in het oog springende hints te geven gedurende de film, zoals in moderne mysteries nogal eens gebeurt. Of misschien heb ik ze gemist, in dat geval waren de hints klein genoeg.

Om wat tegenwicht te bieden aan het ernstige gezelschap zijn er beelden tussendoor van een potje showworstelen, ik meende altijd dat dat een merkwaardig, typisch Amerikaans fenomeen uit de jaren 70 en 80 was, maar nee dus.

Toneelmatige Franse whodunnit met een topcast in vorm. Zakt na het veelbelovende begin wel een beetje in, maar blijft over het algemeen goed.