Night and the City (1992)

Een leuk filmpje van de Niro. Niet zijn allerbeste maar toch nog zeer vermakelijk en toch nog de moeite waard voor 1 euro. de Niro kan er net zoals altijd weer iets leuks van maken. Ik kreeg ook spontaan de slappe lach als Jack Wagner (die lee speelt) boos word. Die speelde ook fantastisch. Ik heb gewoon weer zeer genoten.

3,5*

Phil Nasseros, the meanest bartender in New York! Fucking guy just eighty-sixed a nun!

Remakes, het is iets van alle tijden. Het is echter wel de eerste keer dat ik zie dat een regisseur zijn film opdraagt aan het origineel tijdens de aftiteling. Dan rest de vraag of dit eigenlijk een nieuwe verfilming is van het gelijknamige boek van Gerald Kersh, daar begrijp ik het nut dan nog wel van, of een bijna letterlijke remake om à la Gus Van Sant's Psycho toch maar een film te kunnen maken, iets waar het nut me van ontgaat. Het belangrijkste blijft echter opnieuw en opnieuw: is dit een goede film?

Ik heb het origineel van Jules Dassin niet gezien, ben met 1x 3*, 1x 3.5* en 1x 4* eerlijk gezegd ook niet zo overtuigd van zijn kwaliteit als regisseur, maar deze samenwerking tussen Irwin Winkler en Robert De Niro ligt me eigenlijk wel. Ben altijd wel fan dit soort smoothtalking types die zo'n 120 woorden per 10 seconden lijken te spreken en dat dan gecombineerd met dat heerlijke New Yorks... Het levert in ieder geval een aantal leuke scènes op. Verder is het een film die de platgetreden paden wat volgt (je weet dat het Fabian niet gaat lukken om het boksgala op poten te zetten, je weet dat hij dieper en dieper in de shit gaat geraken met zijn gladde praatjes, je weet dat ...) maar het blijft boeiend om te zien. De film houdt er een hoog tempo op na en zelfs het ietwat abrupte einde past daar perfect bij. Toffe soundtrack ook met onder andere The Red Hot Chilli Peppers, Ray Charles en The Platters. Beetje jammer van de Queen versie van The Great Pretender op het einde maar bon, dat is persoonlijke smaak.

Robert De Niro dus. Geen idee waarom maar ik had dit niet ergens begin jaren '90 gesitueerd. Hij ziet er anders uit op de een of andere manier. Wanneer hij echter zijn mond opendoet, dan weet je dat dit een volbloed De Niro rol is. Veel grof taalgebruik, veel maniertjes en altijd diezelfde aantrekkingskracht. Hij wordt hier bijgestaan door King Kong schoonheid Jessica Lange en dat blijkt toch een goede actrice te zijn geworden in die tussentijd. Ze deelt in ieder geval een leuke chemie met De Niro. Verder nog een klein rolletje voor Eli Wallach als Peck, die haal je er ook nog altijd uit na al die jaren, en is de altijd degelijke Jack Warden mooi op zijn plaats als Al Grossman. De scènes met de buitenwipper behoren in ieder geval tot het leukste uit de film.

Blijkbaar een onbekende en vooral ook onbeminde De Niro film. Toch gemaakt in een periode dat hij al een groot aantal successen achter zijn naam had staan, hij speelde met Lange nog samen in Martin Scorsese's Cape Fear van een jaar eerder, maar blijkbaar heeft het grote publiek de weg naar de film niet gevonden. Jammer, want dit is uiteindelijk een erg leuke film gebleken. Ben benieuwd wat de Dassin versie brengt.

4*

Aardige film over een louche advocaat die als bokspromotor snel geld wil verdienen. Een remake van de gelijknamige film uit 1950, waarbij Londen is ingeruild voor New York. Robert DeNiro is goed op dreef, maar de film mist wel de opgefokte sfeer van het origineel. Het verhaal is onderhoudend genoeg, maar de film eindigt wel een beetje met een sisser.

Die Irwin Winkler toch! Een neus voor zaken als producer, maar een groots regisseur is het toch niet gebleken. Getuige daarvan is hoe de twee eerste, grootst opgezette films van Winkler anno nu totaal vergeten lijken, terwijl ze in beide gevallen in de hoofdrol De Niro in zijn tweede golf-faam (Cape Feare, Goodfellas) hebben. Ik vind het bijna schattig en aandoenlijk hoe weinig berichtjes er hier voor de film staan. Night and the City is alleszins een terechte flop, maar zo een mislukking dat ik het tegelijkertijd dolkomisch vond en eigenlijk niets slechts wil vertrellen over de film. Ik dacht niet dat De Niro ergerlijk kon zijn, maar met de rol van Harry Fabian doet hij een aardige poging. Ik weet niet welk register hij precies nastreefde, maar het werkt helemaal niet. De Niro speelde wel eens eerder een totale loser en Fabian heeft wel iets weg van Rubert Pupkin, maar dan minder wereldvreemd. Harry Fabian wordt getoond als een sjaggeraar, beetje begoocheld en megalomaan, maar alleszins wel met street smarts. Die combinatie gaat de film niet goed af, het is bijna genant hoe De Niro zich moet forceren om de kijker te overtuigen dat hij slecht in hosselen is. Je gelooft het geen minuut. Met zo'n vinnigheid werd die bokskamp natuurlijk een groot succes. Nee, dit is gewoon een gevalletje van miscasting denk ik. Voor de rol van Fabian hadden ze beter iemand sukkelachtig gekozen, zoals Pacino. Of beter nog; John Turturro. De film kent wel een tastbare liefde voor schimmig New York, gelukkig dat die ouwe Winkler niet naar Londen getrokken is. Het is met een oog voor detail en authenticiteit gemaakt, je waant je geheel mee betrokken in de sfeer van opgehitste dive bars en jew retirement homes in Coney Island. Zelfs legendarische Elaine's Bar passeert de revue. Winkler hoopte zijn film te katapulteren in het parthenon van NYC street folklore, hiervan pijnlijk getuige is de protserige camera sweep de bruisende nacht in op het einde, wanneer De Niro op een brancard afgevoerd wordt, alsof de film meent te zeggen: "jullie hebben het laatste nog niet gehoord over Harry Fabian! Er zijn nog verhalen te vertellen over Harry Fabian!" Dertig jaar later kunnen we stellen dat dit ijdele hoop was.