How to Be Single (2016)

Typische Hollywood komedie die teveel teert op typische seksgrappen die niet of nauwelijks grappig zijn. En zoals hierboven ook al vernoemd: te veel Rebel Wilson is nooit goed.

Maar ik behoor dan ook niet tot het doelpubliek. Enige raad: mannen, laat jullie vrouwen gezellig een girls night hebben en blijf zelf gezellig thuis! Volledige recensie: Recensie: How To Be Single – Popcorn Tales - popcorntales.com

Vrijdag avond, vriendin mocht een film uitzoeken. Zonder verwachtingen de film in en.. Best aardig! Wat random scènes / wendingen die eigenlijk noch kant noch wal raakte maar voor een goed logisch verhaal ga je niet naar deze film. Richting het einde zwakt de film wel wat af helaas.

Ik heb in ieder geval behoorlijke lol gehad en de (95% vrouwelijke) bioscoopbezoekers ook. Daar is deze film ook voor gemaakt. Geslaagd in mijn opinie!

Als je de komedie er uit zou halen, dan heb je een leuke romantische film. Zodra die Rebel Wilson in beeld komt zakt de film letterlijk als een vette drilpudding in elkaar. De overige spelers acteren niet slecht. Mooie muziek trouwens en prachtige scenes van New York.

Gedwongen meegenomen. (In een zaal vol meisjes/vrouwen, zag ik drie andere hopeloze mannen)

Gelukkig viel het alles nog mee, zeker voor een vrouwenfilm heel leuk.

Ik kon soms nog best lachen om de Aanstellerige oninteressante hoofdfiguren.

Net zoals Woody Allen en alle andere wannebe Sex and the City filmmakers geeft deze film een sprookjesversie van New York neer.

- Altijd zonnig, alleen maar pittoreske straatjes,

- altijd grote feestjes, nooit geld zorgen, nooit moe van werken of andere zorgen.

- Alleen maar mooie single hoogopgeleide mannen en vrouwen

- Alleen maar mensen waarbij zelfbehagen het hoogste doel is (wat waarschijnlijk nog het meest realistisch is)

Wie deze fantasiewereld en de lelijke moraal van het verhaal voor lief neemt, komt de bijna twee uur wel door. Alleen jammer dat de derde act iets te lang duurt.

I have seen worst.

Ik had hier geen enkele verwachting bij maar de film overleefde mijn 10-minuten regel.

Minder plat dan verwacht. En eigenlijk best leuk voor een vrouwenfilm. Leuke verhaallijnen met bredere thema's over onder meer het single zijn, relaties, kinderwens, rouw, verwachtingen, teleurstellingen enz. Ik had gedacht dat ik me aan sommige castleden enorm zou ergeren (Leslie Mann, Rebel Wilson) maar dat gebeurde gelukkig niet.

Een romcom voor en over vrouwen. Er wordt matig gespeeld en grappig vond ik het ook niet, ik vond de personages eerder irritant. Ook Rebel Wilson die voor de vrolijke noot moet zorgen vond ik niet leuk. Vrouwen en humor gaan wat mij betreft ook niet samen, op één of andere manier kan ik er nooit om lachen. Het verhaal over vriendschap, feestjes, dating, seks, liefde en alles wat met het vrijgezellenbestaan te maken heeft vond ik nogal standaard, oppervlakkig en daardoor ook niet interessant. Ook de dialogen vond ik niet veelzeggend, veel blabla zonder boeiende onderwerpen maar daar moet je misschien vrouw voor zijn. Ik heb nog nooit Sex and the City gezien maar ik vermoed dat deze film er wel mee te vergelijken valt. Niet echt mijn ding dit soort films. Geen voldoende.

Ik was zeker even ingedoezeld want ik heb geen worst gezien.

Had vooraf weinig verwachtingen van de film maar deze viel uiteindelijk heel redelijk uit. Nog niet eens zozeer een vrouwenfilm of een comedy trouwens, maar meer een prent over de complexiteit van liefdesrelaties in het algemeen. Je bekijkt het allemaal met een glimlach in plaats van een schaterlach.

Er zitten best wat rake, herkenbare momenten in How to be single. Oogt allemaal levensecht, zelfs Wayans speelt hier een beheerste, naturelle rol. Negatieve uitzondering helaas is mevrouw Wilson die voor de 241ste keer eendimensionaal hetzelfde personage speelt. Word deze vrouw nooit moe van zichzelf? Maar dat zelfs zij niet bovenmatig gaat irriteren geeft aan dat het voor de rest wel goed zit.

Ik had al vrij snel door dat dit niet mijn soort film zou zijn. Bij de bevallingscene had ik de hoop eindelijk al opgegeven, wat een doffe ellende.

Wat een worsteling om langer dan een paar minuten naar Rebel Wilson te kijken. Kan dat mens ook eens een ander soort rol spelen? Ik snap sowieso niet dat mensen echt om haar kunnen lachen met haar "Collect 200 d*cks!!" onzin.

Eigenlijk vond ik niemand grappig. De vrouwen waren behoorlijk irritant. Nu vind ik vrouwen al snel vervelend, maar zij waren al helemaal niet mijn cup of tea. Hun leven is ook totaal oninteressant waardoor het soms gewoon saai is.

Draak.

“Marriage! The end of spontaneous sex, travelling by yourself, and buying whatever you want without having to ask permission. Right?”

Ik moet denk ik wat minder meegaan naar dit soort films want ik weet na de eerste 10 minuten al precies hoe het allemaal gaat lopen. Van elk zaadje dat wordt gepland weet je wanneer en hoe het uit de grond komt en ook de personages hebben de standaard karaktereigenschappen.

De losbol, de playboy, de control freak, de planner en de workaholic. Een beetje voorspelbaar is het wel maar gelukkig is de film ook best vermakelijk en hebben de acteurs een aardige chemie. Wilson stoorde mij niet en daarvoor verdient de film al alle credits en Dakota Johnson is een aardige actrice die wel wat betere filmkeuzes moet gaan maken. Net zoals Brie overigens die echt beter kan dan dit. Ik dacht even dat de film met een vreemde "je kan niet gelukkig zijn zonder relatie” boodschap zou eindigen maar gelukkig wijkt de film daar op een mooie manier van af.

Ik zie niet zo goed in wat men van bedoelt met 'voorspelbaar', ik vond dat namelijk nog wel meevallen. Ik had veel dingen heel anders verwacht.

Al met al was deze film niet helemaal mijn ding. Nergens kwam ik er echt goed in. Het ene moment was nog niet afgelopen of het andere moment was alweer begonnen. Ik vond de gehele film warrig en heb weinig momenten gehad dat ik het echt grappig vond, deze zijn op één hand te tellen. De boodschap erachter is op zich mooi, ik denk dat dit ook voldoende aansluit op het werkelijke leven. Daarom wil ik ook geen extreem laag cijfer gaan geven, over het algemeen was de setting goed, acteerprestaties weinig op aan te merken, maar het kon mij gewoonweg niet pakken.

Ik denk dat er uit deze film zoveel meer te halen was. Het verhaal was enigszins uniek. Er zullen vast en zeker meer van zulke films zijn, maar dit is voor mij nog een vrij onbekend verhaal. Dit had echter veel beter uitgewerkt kunnen worden, waardoor het mij ook kon bekoren. Het einde was mooi, daardoor uiteindelijk een hele krappe voldoende 2.5*.

Matige film over vier vrouwen in New York die worstelen met het leven als vrijgezel. Een weinig originele relatie-romcom met clichématige personages. De vier verschillende verhaallijntjes zijn licht met elkaar verbonden en worden langzaam aan wel wat beter. Er valt nergens echt om te lachen en ook is de cast vaak wat te hysterisch.

De vrouwenversie van How I Met Your Mother, met een stel dames als vriendengroep in New York die vrijgezel zijn en op komische wijze ervaren dat dit met ups en downs gaat. Nouja, dat is de bedoeling, het is zo goed als nooit grappig. Rebel Wilson is zelfs behoorlijk vermoeiend en irritant, gelukkig zie ik maar weinig van haar op tv. Houden zo. Ik vond vooral Alison Brie leuk, maar ik heb al sinds de serie Community een zwak voor haar. Waar de film op komisch vlak faalt, daar is het drama-gedeelte nog wel uit te zitten. De struggles van de (vermoed ik) dertigers die hun volgende fase nog niet in zijn gegaan zijn best onderhoudend, al is geen enkel verhaal nou echt heel interessant. Het kan er nog net mee door.

3*

Komedie / Romantiek film, waarin vier eenzame jonge vrouwen, te weten Alice, Robin, Lucy, en Meg, in New York leren wat de juiste manier is om single te zijn en dat in een wereld vol met steeds veranderende definities van liefde.

Beter goed gejat dan slecht bedacht, zegt een oude Hollywoodwet. Niks mis mee dus dat "How to Be Single" veel overeenkomsten vertoont met "Sex and the City". Al is het motto van het clubje van de onzekere Alice (Dakota Johnson), juist dat je als vrouw geen man nodig hebt om gelukkig te zijn.

Op de escapades van de vrolijke lompe Rebel Wilson (in de rol van single Robin) na, heeft "How to Be Single" een serieuze ondertoon en onderscheidt het zich daarmee van zijn genregenoten.

Redelijk.

Al is het wel enigszins vreemd dat een film genaamd How to Be Single toch zoveel over relaties gaat. En dat op het einde bijna iedereen wel iemand gevonden heeft. Maar ach, de film is gewoon een romcom op z'n Hollywoods, de titel doet er verder niet zoveel toe.

Het is de comedy die deze film toch vooral draaiende houdt. Blijkbaar weinig Rebel Wilson fans hier, ik vond haar zo'n beetje het enige echte komische element in deze film. De rest is me net allemaal wat te netjes en afgeborsteld. Zowel qua humor als qua acteerwerk.

Er hangt verder een luchtig en redelijk blij sfeertje, ondanks dat iedereen toch nogal wat relatiezorgen heeft. Maar de meeste dramamomentjes zijn een halve scene later alweer opgelost, waarna de film weer gezellig verder kan. Groots is het niet, maar voor een keertje nog wel aardig.

2.5*

Jakkerige, clichérijke komedie die nergens leuk, grappig of spannend wordt. De humor komt te geforceerd over en de dramatiek slaat niet aan. Met name de rol van Rebel Wilson is veel te dik (sorry) aangezet.

How to be Single

How to be Single stond al een aardige tijd op mijn to-watch list, want ik ging er van uit dat de film hilarisch zou zijn. Ja, Rebel Wilson speelt altijd eenzelfde rol, maar de trailer sprak mij enorm aan en ik wilde deze film gewoon erg graag zien. Toevallig wilde mijn broertje hem ook nog zien en ging ik een avond op bezoek bij mijn ouders en keken we de film dus met de hele familie (net als vroeger, haha).

Verschillende relatietypen

De film gaat echt over hoe het is om single te zijn, die perioden van overbrugging tussen de relaties waarin onze hoofdpersoon (Dakota Johnson) zit. De perioden waarin ze een relatie heeft worden dan ook overgeslagen in How to be Single; je ziet alleen het begin van de relatie of juist het einde. De diverse andere personages die we voorbij zien komen spreken je aan en vertegenwoordigen diverse relatietypen waardoor er ongetwijfeld voor een ieder herkenbare punten zitten in deze film.

Verrassend leuk

How to be Single is verrassend leuk en er wordt goed geacteerd. Zo lag ik bijvoorbeeld echt in een deuk bij de scène waarbij een jongen drinken wil pakken en in plaats daarvan een kaars pakte. Het klinkt nu misschien suf, maar zodra je die scène ziet moet je zeker weten lachen. How to be Single bevat geweldige grappen en ook vaak van die situaties waarbij je zelf vaak – althans wij – tegen de tv roept tijdens het kijken van een film. Bijvoorbeeld dat mensen in een taxi stappen en de chauffeur op de één of andere manier automatisch weet waar de personages wonen. Hier schreeuwen ze “Where the fuck do you live?”

Misschien nog een keer?

De humor is echt het grootste pluspunt in deze film en de film vliegt dan ook voorbij. Maar verwacht geen kwalitatief hoogstandje. How to be Single is ook redelijk voorspelbaar van tijd tot tijd. Op het einde heb ik toch ook nog een traan gelaten. Ik ben volgens mij echt té emotioneel aangelegd… sorry guys! Maar het is wel een film die ik, zodra hij weer wat verder weg is gezakt in mijn geheugen, weer ga kijken.

Conclusie

Heb je zin in een grappige film, dan is How to be Single zeker een goede optie. Hij is origineel ingestoken doordat je alleen de stukken uit het leven ziet waarin ze daadwerkelijk single is, of op het punt staat een relatie te beginnen of te beëindigen. Er zit ongetwijfeld ook voor iedereen een personage met een relatietype tussen die reflecteert wie jij bent in relaties. How to be Single vliegt voorbij, en laat je gegarandeerd lachen, en misschien kun je er zelfs nog wat wijze lessen uit halen. Ik had er misschien nog iets meer van verwacht, maar hij is desalniettemin leuk om te bekijken.

Alice [Dakota Johnson] dumpt haar vriend [Nicholas Braun] voor ze naar New York verhuist om als paralegal aan de slag te gaan. Haar nieuwe collega en feestbeest Robin [Rebel Wilson] helpt haar bij de eerste stappen als New Yorkse vrijgezel. Zus en kamergenoot Meg [Leslie Mann] is een gynaecoloog die relaties mijdt als de pest, terwijl Lucy [Alison Brie] juist wanhopig op zoek is naar date in een café waar ze gratis Internet kan gebruiken. Johnson komt het beste uit de verf, Wilson (feestbeest) en Mann (neuroot) komen niet veel verder dan een karikatuur en Brie maakt zich schuldig aan overacteren in een romantische komedie die het meest effectief is wanneer het niet zo hard probeert grappig te zijn.

Veel te lang voor dit soort films en verrassen doet de film ook nauwelijks. Echt vervelend werd dit ding niet en het sfeertje is ook nog wel oké. 2,0*.