Walk on Water (2004)

Nogal hippie-idealistische film, die tracht de onzin van intolerantie en een aantal langlopende internationale conflicten weer te geven.

Dankzij originele, verfrissende settings en een aantal goede scènes stijgt het boven de middelmaat uit.

Beetje een overambitieuze prent die evenwel de volle speelduur onderhoudend blijft. Soms begeeft Eytan Fox zich op het randje van het melige, maar veel meer kan je hem voor Walk On Water wat mij betreft niet ten laste leggen.

Een aantal leuke scènes en hier en daar wat (té?) milde humor waardoor deze film 'ns leuk was om te zien, te meer omdat de problematiek die de regisseur probeert aan te kaarten op een originele manier wordt benaderd. Maar echt gedenkwaardige cinema vond ik Walk On Water nu ook weer niet.

Aardige film, maar eerder interessant dan goed uitgewerkt. Het interessante zit er met name in dat we een parallel zien tusen het Israel-Palestina conflict en de joods-Duitse wrevel. Daarbij staat de nuance voorop; een wel erg linkse visie voor een Israeliër.
De dialogen zijn echter behoorlijk oppervlakkig en de verwikkelingen nogal ongeloofwaardig. Alleen al het feit dat een Mossad-agent de kleinzoon- en dochter van een Nazi moet 'onderzoeken' als die elkaar toevallig in Israel ontmoeten, waarbij ze ook nog eens net dan gaan ruziën over hun opa doet aardig af aan de film. De zijweg over Axels homosexualiteit vond ik weinig toevoegen aan het verhaal, het wordt er eerder een overprogressieve prent van dan verdiepend. De totale ommekeer bij Eyal is eerder Hollywood dan een realistische prent, en hier raakt de film dan ook volledig de nuance kwijt (hoewel ik zijn steek onder water naar 'salonprogressievelingen' die menen de Palestijnse zelfmoordenaars te begrijpen wel weer leuk vond).

Het acteerwerk is overigens wel dik in orde, maar Eytan Fox haalt niet uit het concept wat erin zit.